Hartelijk dank!

Wat overweldigend zoveel felicitaties.

Via Facebook, e-mail, e-cards, telefoon en mobiel.
We hebben genoten van bezoek waar we samen mee gegeten hebben.
De foto’s spreken voor zich, toch?
Allemaal heel erg bedankt!!!!! 

Zingen in Nederlands en Spaans

 

Taart met Nederlandse kleuren :)

Samen eten achter t huis



Met een paar vrouwen van de kerk



Theorie en praktijk, een hele uitdaging!

Vergadering met de voorgangers en presbyters
(linksachter Gilmer, rechtsachter Marciano)

Afgelopen vrijdagavond zijn we teruggekomen van de eerste conferentie voor de leiders van de gemeentes uit Sucre en Oxamarca met hun buitenposten (19 kerkjes in totaal). We waren met 39 cursisten van verschillende dorpen. De maandag ervoor vertrokken we vanuit Cajamarca om tegen de middag in Celendin aan te komen. Na een voorvergadering met de voorgangers en presbyters, hadden we de jaarlijkse algemene vergadering met alle leiders, waarna woensdag de conferentie van start ging, tot vrijdag.

Celendin had aangevraagd om de conferentie daar te houden. Het impliceerde wel heel veel meer werk dan in Cajamarca, waar we de beschikking hebben over ´onze´ kerk en de bijgebouwen. Er moest op hout gekookt worden en elke dag was er na 12 uur´s middags geen water meer. Dat hield in: hout zoeken om te stoken en water verzamelen in alles wat maar water kon bevatten. We namen onze eigen, inmiddels ervaren, kokkin mee en dus kregen we elke dag lekker eten met veel groente. De meeste Peruanen houden niet erg van groente, maar er werd zo lekker gekookt dat elke dag de pannen vrijwel leeg waren. Ondanks de aanpassingen voor wat betreft comfort, ging het allemaal goed en kon het programma volgens tijdschema doorgaan.



Kokkin Melchora in de ´keuken´

Het belangrijkste echter waren natuurlijk de lessen. Ger heeft een paar lessen gegeven over eschatologie (het boek Openbaring). Een onderwerp wat de mensen zelf hadden aangegeven om te behandelen. Verder kregen ze lessen over wetticisme en hoé te groeien naar geestelijke en emotionele volwassenheid. Ook ´technische´ onderwerpen als homiletiek en hermeneutiek kwamen aan bod. Er wordt niet alleen geluisterd, maar we laten ze ook praktische workshops doen, waarin ze zelf ´problemen´ met behulp van de Bijbel en Bijbelcommentaren moeten oplossen. Dat is een succes en het is prachtig om kleine groepjes te zien, die zich over bepaalde opgegeven vraagstukken buigen met behulp van naslagwerk van Ger, dat we meenemen om door de mensen te laten gebruiken. Hoe langer hoe meer mensen bestellen en kopen studie-Bijbels, concordanties en commentaren op de Bijbel, die we voor ze meenemen. Het geeft aan dat er behoefte is aan studie en dat ze zich bewust worden van hun verantwoordelijkheid als leiders. Het is bemoedigend om te zien dat deze mensen, die vaak maar een paar jaar lagere school hebben, zich inspannen om meer te leren van het Woord van God en God ze daarin ook inzicht geeft.

Het onderlinge contact tijdens zo’n conferentie is enorm belangrijk. Velen zien elkaar alleen tijdens de conferentie en er worden dan ook heel wat ervaringen uitgewisseld. Geografisch is het een erg groot gebied waar we werken. Ook de bereikbaarheid met openbaar vervoer is erg ingewikkeld. De mensen reizen vaak boven op melkwagens, of met kleine busjes, soms op vrachtwagens, maar ook velen een paar uur te voet (tot 7 uur!), voordat ze een busje of vrachtwagen kunnen gebruiken. Daarom is het nóg belangrijker om een paar keer per jaar deze conferenties/ontmoetingen te hebben.

De sfeer is erg goed, er wordt veel gelachen, maar ook problemen worden gedeeld. Er heel wat conflicten waar veel gebed voor nodig is om die op te lossen. In vrijwel alle kerken is het een groot probleem om mensen bereid te vinden om in het leiderschap te delen. We stimuleren nu al een paar jaar om in elke kerk een team van leiders aan te stellen en niet één enkele voorganger. Het werkt in veel kerkjes goed, maar in sommige kerken geeft het een probleem, omdat het concept van één voorganger zo vertrouwd is (en elke verandering geeft onzekerheid) en dan valt het niet mee om een voor hen nieuwe vorm van leiderschap te accepteren.

Workshops waarin ze zelf gaan onderzoeken

Naast Bijbels en zangboekjes nemen we ook leesbrillen mee. Verder sleutelhangers met een Bijbeltekst en stickers, het lijkt zo onbelangrijk, maar voor de mensen zis het materiaal waar ze normaal gesproken nooit aan komen. Deze artikelen gaan grif over de toonbank. Deze keer hadden we een grote tas en een doos met allerlei materiaal. De tas was vrijwel leeg toen we teruggingen. Er zijn weer heel wat Bijbels en zangboekjes verkocht. We kopen al het materiaal in de Bijbelwinkel in Cajamarca met een flinke korting, die we voor dezelfde prijs aan de mensen kunnen doorgeven.

Politiek gezien is het momenteel een spannende tijd. Er zijn presidentsverkiezingen geweest en 2 kandidaten hebben een zodanig percentage aan stemmen gewonnen, dat er een tweede ronde moet komen. Het gaat dan om de dochter van de ex-president die momenteel wegens mensenrechtenschendingen en corruptie in de gevangenis zit, en een legercommandant die nauwe banden heeft met de president van Venezuela, en zeer links-nationalistisch georiënteerd is. Peru is op t moment economisch stabiel en groeiend, maar deze vooruitgang blijft voornamelijk beperkt tot de grote steden aan de kust. De mensen in het binnenland merken niet veel van de economische groei. Het zijn juist deze mensen die met hun stem hun onvrede hebben laten horen. Beide presidentskandidaten beloven een krachtig programma voor wat betreft armoedebestrijding en strijd tegen corruptie. Of dat werkelijkheid wordt moet worden afgewacht, want het is vaak dat het in de praktijk toch wat ingewikkelder ligt, dan dat er werd voorgesteld; dan is een opmerking als “ja...die belofte deed ik in de verkiezingsstrijd, maar nu is het een andere tijd”, heel gewoon. We bidden dat er een president komt die een politiek zal bedrijven die ook de kerk ten goede komt.

De komende maand is er een jeugdweekend en een training voor jeugdleiders. Beide activiteiten worden door Judith en Wilfredo georganiseerd en uitgevoerd, die daarover berichten op: www.judithprakken.blogspot.com . Wij werken mee waar we kunnen en/of nodig zijn.

t Schooljaar is weer begonnen

“Voor wat hoort wat”

Leerlingen van La Quinua, hun ouders en voorganger



De laatste twee maanden zijn we intensief bezig geweest met twee programma’s, die vooral economisch belangrijk voor de ontwikkeling van de mensen zijn: basis schoolpakket en schoolbeurzen. We hebben, al-doende geleerd om voorwaarden te stellen aan toelagen, beurzen, donaties, enz. Het werkt ongewenst gedrag in de hand als men zonder moeite gunsten, voordelen, enz. cadeau krijgt. Samen met de lokale voorgangers van de beide centrale gemeentes en de presbyters, bepalen we het beleid en de voorwaarden die gesteld worden. Zo zijn de verschillende programma’s gekoppeld aan de interesse van de leiders om de conferenties bij te wonen. Doordat de programma’s direct ten gunste komen van de gemeenteleden, worden zij gestimuleerd om hun leiders naar de conferentie te laten gaan en hen daarin te ondersteunen.

Schoolpakketten en beurzen

In Peru moeten de ouders alle schoolmaterialen zelf kopen. De overheid stelt boeken ter beschikking, maar die komen meestal niet op verafgelegen plekken. Daarom was het een schot in de roos toen we het idee kregen om met een basis schoolpakket de mensen te ondersteunen en te motiveren om hun kinderen de hele lagere school te doorlopen. In verschillende dorpen komen er nu ook middelbare scholen. Dat is een goed teken van ontwikkeling. In 2004 zijn we begonnen met 3 middelbare scholieren te ondersteunen met een beurs. Deze beurs is gekoppeld aan hun schoolprestatie. Ze moeten een 14 gemiddeld (vergelijkbaar met een 7 in NL) hebben, om in aanmerking te komen voor een beurs. Hun ouders moeten ook meelevende christenen zijn in de plaatselijke kerk. De overgang van de lagere school naar de middelbare school is vaak niet moeilijk, maar bij de overgang naar de tweede klas waren er altijd veel, die bij lange na geen 14 haalden. Verder begonnen velen enthousiast, maar haakten onderweg af. Het komt vaak voor dat de eerste klas begint met 36 kinderen en eindigt met 6 jongelui in de laatste klas.



Intake-gesprek achter ons huis

 Dit jaar waren er 13 jongelui die een beurs ontvingen voor de tweede klas of hoger. 20 Jongelui gaan voor het eerst naar de middelbare school, waaronder de meeste meisjes. Dat is heel bijzonder voor het binnenland, want meestal wordt er geen belang aan opleiding voor meisjes gehecht. Ze trouwen immers en wijden zich aan het huishouden? In de dorpen is weinig afleiding. Er is soms een sportveld, waar de jongens kunnen voetballen en dat is het zo’n beetje. De meeste stelletjes worden gevormd als ze 14-16 jaar zijn. Met het organiseren van de jeugdweekends en de training van jeugdleiders proberen we een ruimere interesse te creëren en een gezonde omgeving waar jongeren elkaar kunnen leren kennen en waar ze leren communiceren. Daar werken Judith en Wilfredo voornamelijk aan. En het is hartverwarmend om te zien, dat ze meer en meer het vertrouwen van de jonge mensen winnen.

Sponsors gezocht

We begonnen dus alweer 7 jaar geleden met een speciaal fonds voor de beurzen. Door speciale giften voor dit doel, konden we tot nu toe elk jaar uitkomen, hoewel het aantal leerlingen groeide. Dit jaar groeide het echter zoveel en daalden tegelijkertijd de beurzen, dat we momenteel €140,- per maand tekort komen om alle leerlingen van een beurs te voorzien. Het zou fijn zijn als we dit bedrag per maand met specifieke vermelding “schoolkinderen” zouden kunnen binnenkrijgen. Onderwijs is een speerpunt in ontwikkeling en het is ons verlangen, dat de mensen in het binnenland de mogelijkheid krijgen om zich te ontwikkelen in elk opzicht, geestelijk en intellectueel. Dat is wat toekomst geeft en uiteindelijk mogelijkheden tot onafhankelijkheid van buitenlandse fondsen.

Leerlingen van Malat en Jelic, moeten uren lopen en

daarna met de melkwagen naar Cajamarca



Peru is momenteel een land wat van de lijst van landen is geschrapt, die in aanmerking komen voor ontwikkelingshulp. We zijn erg blij met de economische groei, maar veel van die groei blijft steken in de grote steden aan de kust. In het binnenland, waar wij werken, komt veel armoede voor, zelfs in zeer extreme vormen. 80% van de kinderen lijdt aan een chronische ondervoeding, vanwege een eenzijdig voedingspatroon. Onze droom is dat de huidige leerlingen van de middelbare scholen in het binnenland, hierna beroepen zullen kiezen waar ze hun dorpsgemeenschap mee kunnen dienen, zodat ontwikkeling niet alleen beperkt blijft tot de steden, maar ook doordringt tot de dorpen, en daardoor problemen als analfabetisme, ondervoeding, slechte gezondheidszorg, tienerhuwelijken, enz. steeds minder worden.

Onze “scholen” voor de leiders beginnen weer

Nu de regentijd weer bijna voorbij is, zullen onze reizen naar het binnenland weer beginnen. Begin april hebben we de eerste conferentie voor de leiders van de kerken en we zijn al weer druk bezig met de voorbereidingen van het programma en de invulling daarvan. Veel mensen moeten minstens een dag reizen om bij de eerste vergadering aanwezig te kunnen zijn en op hun eigen voorstel, houden we dit jaar de eerste conferentie meteen aansluitend op de vergadering. Het is een verandering van tactiek en we hopen dat er dan weer meer mensen zijn die zich inschrijven. Training van leiders is ongelooflijk belangrijk. Het lijkt wel of satan zich hoe langer hoe meer toespitst op het onderuit halen van leiders. Weerbaar zijn als leider zal dan ook een speerpunt zijn in deze conferentie. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.

Ik (Ger) ben daarom bezig met studies voor te bereiden vanuit de brieven aan de 7 gemeenten die in de hoofdstukken 2 en 3 van het boek Openbaring staan opgeschreven. Vaak worden deze brieven behandeld in één van de vele kaders van een bepaalde toekomstvisie, maar waar het eigenlijk om gaat, is het vormen van gemeenten, die door de vrucht van de Geest, de Heer van de Gemeente weerspiegelen. Tot slot wil ik nog graag, dat jullie blijven bidden voor m´n lichamelijke conditie, want ondanks de dagelijkse “zelfkastijding” gaat die er helaas, als gevolg van het ongeluk jaren geleden, niet op vooruit.

Heel hartelijk dank, voor jullie warm medeleven.

Werken met de jonge generatie

In deze regentijd gaan we niet naar het binnenland, want de wegen zijn niet veilig, maar de mensen komen wel hierheen. De grote wegen zijn wel begaanbaar, dus kunnen ze met de bus van Celendín naar Cajamarca komen. Maar voordat ze die bus kunnen nemen, moeten ze vaak uren lopen over modderwegen of reizen boven op een melkwagen.

Roberto, onze beste kinderwerker uit Jelic,

moet uren lopen en dan op de

melkbussen naar Cajamarca

 

Kinderwerk

Twee weken geleden was er een cursus voor kinderwerkers in Cajamarca. Het was door Centro Bíblico georganiseerd, de kerk waar we bij zijn aangesloten, en we hadden de informatie doorgegeven aan onze kinderwerkers van het binnenland. Er kwamen 5 kinderwerkers uit 3 verschillende plaatsen. We zijn hier heel erg blij mee, want ze moesten zelf een eigen bijdrage leveren en dat is vaak een probleem. In het binnenland gaat er niet veel geld om. Er is twee maal per jaar een oogst en dan heeft men geld, verder wordt er veel geruild en koopt men zaken op de pof. Ze hebben zichtbaar genoten en zijn met nieuwe ideeën naar huis gegaan.

Rehabilitatieprogramma voor kinderen met een handicap


In de vorige Lichtglans heb ik iets geschreven over het nieuwe beleid bij het Lilianefonds, waar we sinds 2004 ook mee samenwerken. We zijn intussen in Lima geweest voor de “bijscholing”.

In Nederland krijgt het Lilianefonds geen geld meer van de regering en moeten ze alles doen met donaties, dat betekent 15% minder inkomsten voor hen en dus ook voor ons. Verder ligt de nadruk van de hulp aan gehandicapte kinderen voor het Lilianefonds in Afrika. Peru wordt niet meer beschouwd als een arm land, maar een land in ontwikkeling en dus valt het in veel internationale hulpprogramma´s buiten de boot.

Op zich is het natuurlijk mooi dat Peru macro-economisch in de lift zit, maar de economische groei van Peru is vooral te danken aan de export van grote bedrijven in de grote steden, voornamelijk aan de kust. De mensen in het binnenland, en helemaal de boeren in de dorpen merken er weinig van, dus ook niet de families waar een gezondheidsprobleem is. Ze leven in de hoogvlaktes nog altijd op hetzelfde niveau als 15 of 25 jaar geleden. We proberen de eindjes aan elkaar te knopen en toch zoveel mogelijk te helpen als we een kind met problemen tegenkomen. Dat is ook als ze (nog) niet bij de plaatselijke kerk horen, zoals Lisbeth.

Rehabilitatiearts Rubi Mostacero

Vorige week kon ik Lisbeth met haar vader naar Lima sturen, gezien we veel medische specialisten en centra niet in Cajamarca hebben. Zij heeft een “horrelvoet”, d.w.z. haar voet zit gedraaid aan haar been. Als een kind als baby met zo’n voet wordt geboren, kan met een geschikte behandeling zo’n voet nog rechtgroeien en komt het helemaal goed. In dit geval is dat bij Lisbeth niet gebeurd, nu is ze 10 en kan niet goed lopen. Haar voet is helemaal krom gegroeid. In Lima is ze opgenomen in een kliniek, die zich gespecialiseerd heeft in orthopedische operaties bij kinderen. Eerst wordt geprobeerd om de ba

nden en spieren van de voet wat op te rekken met gipsverbanden en daarna zal Lisbeth geopereerd worden. Al die tijd is haar vader bij haar en kan dus niet op het land werken. Gelukkig zijn ze, in dit geval, niet de armsten en is haar familie bereid in de behandeling bij te dragen, want vanaf 2011 gaat alles bij het Lilianefonds veranderen en dus worden veel onkosten niet meer gedekt.

Er is ook nog een ander meisje, Patricia, met een heupluxatie. Zij is al 12 jaar en heeft erg veel pijn. Er is al veel scheefgegroeid en dus is een operatie heel noodzakelijk. Deze familie is ook minder arm, maar kennelijk zien ze enorm op tegen hun eigen bijdrage: tijd, moeite en reiskosten, want nadat ze hier waren geweest en we afspraken hadden gemaakt voor hun reis, kwamen ze niet meer terug, terwijl ze een behoorlijk bedrag van het Lilianefonds krijgen voor de operatie in Lima. In het binnenland is er vaak ook een mentaliteit van: is dit een goede investering of niet? Een kind met een handicap wordt meestal niet bij de dagelijkse zaken betrokken en wordt vaak niet in acht genomen. Het is heel verdrietig als het niet lukt om de ouders van de noodzaak van behandeling van een kind te overtuigen, want het kind wordt de dupe en die zou je zo graag willen helpen. Dit is elke keer weer een punt van gebed. We werken met families, niet alleen met de kinderen en als de familie het af laat weten, kunnen we niet verder komen.

Verder zijn we in deze tijd meer actief in onze kerk in Cajamarca met spreekbeurten en gesprekken, begeleiding van vooral jonge mensen. Ger wordt vaak gevraagd voor spreekbeurten en onderwijs aan de (kern)leiders van deze kerk.

Basis- en middelbare school

Volgende week gaan we weer de basispakketten samenstellen voor de lagere school kinderen van onze kerkjes in de campo. Het is elk jaar weer een enorm werk, maar de mensen zijn er erg blij mee. Het helpt hen om hun kinderen de hele lagere school af te laten maken. Voorheen werden kinderen vaak na de derde klas van school gehaald, ze konden dan enigszins lezen en rekenen en als er een vierde kind op school moest, waren de kosten te hoog. Nu worden de gezinnen kleiner door voorlichting in gezinsplanning en wordt er ook meer belang gehecht aan scholing, vooral door ouders die zelf minder kansen hebben gehad.

Het lijkt er ook op dat we dit jaar meer kinderen een beurs kunnen geven voor de middelbare school: meer kinderen maken de basisschool af en gaan dus naar de middelbare school. Vooral voor het tweede jaar zijn er meer kandidaten en daar zijn we heel blij mee, want ze moeten gemiddeld een 14 (in NL. 7) halen om in aanmerking te komen voor die beurs. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was dat vaak geen probleem, maar voor de tweede klas vielen er tot nu toe velen af. Dit jaar is het voor het eerst dat er veel jongeren zijn die vorig jaar voor het eerst een beurs kregen en nu zodanig hun best hebben gedaan, dat ze voor het tweede jaar de beurs verdienen.

Voorspoedig 2011

Gezegende Feestdagen

Lieve, meelevende en meehelpende VRIENDEN!!

Froukje en ik zijn eergisteren terug gekomen van een bezoek aan onze dochter met haar gezin in Santa Cruz in Bolivia. Toen ik zo uit het vliegtuigraampje naar beneden keek, dacht ik eraan, dat er nog zo ontzettend veel dorpen in Zuid-Amerika zijn, die nog bereikt moeten worden met het Evangelie. Dat lijkt voor heel veel mensen in Europa een vreemd, omdat Zuid-Amerika toch “sinds Columbus met het Christendom werd bereikt...” Helaas is dat “christendom” een mengsel van heidense gebruiken, waar christelijke namen aan gegeven werden. En hoewel het Bijbelse geloof hier sterk groeit, moet er nog ontzettend veel gedaan worden. En voordat “het woord weer vlees geworden is”, zullen er weer diverse kerstvieringen gepasseerd zijn...

Omdat we nog enkele vlieguren voor de boeg hadden, gingen m´n gedachten onwillekeurig terug naar de dagen dat we dit jaar bij de mensen zelf in de dorpen konden zijn: de huwelijksconferenties, de Bijbelstudies met de voorgangers (dit jaar voor het eerst in Cajamarca-stad!) en niet te vergeten de lessen die Judith en Wilfredo gaven aan de jeugdleiders: de toekomstige leiders van de dorpen. En dat alles zou nooit mogelijk geweest zijn, als we jullie niet hadden. En dan denk ik niet alleen aan de gezamenlijke gemeenten, die met gebed en gaven dit werk mogelijk gemaakt hebben, maar ook aan u/jou die dit heeft laten merken d.m.v. een brief of mail, dat er meegeleefd wordt. Het is echt onmogelijk om op papier tot uitdrukking te brengen, wat dat voor ons betekent: dat we ons geen zorgen hoeven te maken, om de plannen te kunnen verwezenlijken met al die mensen, die anders nooit samen, als kerk en gezin, in staat zouden zijn, om bijvoorbeeld Kerst te vieren. En kerst brengt weer tot uitdrukking dat GOD alles in Jezus gegeven heeft, om zeker te kunnen zijn dat Hij onze zonden wil vergeven.

In deze weken las ik in m´n stille tijd de brief aan de Hebreeën. Enorm boeiend! Ik heb dan de neiging om, als ik die uitgelezen heb, weer van-voren-af-aan te beginnen en te mediteren over alles wat de Heilige Geest ons duidelijk wil maken. Ik zou haast willen zeggen, wat in 11:32 geschreven staat: “de tijd zou mij ontbreken, als ik ging verhalen van...” Daar wordt zo schitterend uitgelegd, dat dwars door de geschiedenis heen, God laat zien, dat we niet zonder elkaar kunnen. Toen niet, en ook nú niet!! We hebben elkaar zó nodig om samen “het beloofde te verkrijgen”(11:39). En dat verklaart ons ook, dat we met volharding de wedstrijd moeten lopen en alles wat ons daarin belemmert, moeten “afwerpen”. Dat is OVERAL ter wereld gelijk, in alle tijden en culturen. Daarin staan we in “het werk” zij-aan-zij.

Lieve medewerkers: nogmaals heel hartelijk dank voor de betrokkenheid. En we zien uit naar datgene wat God ons te doen geeft in het komende jaar. Laten we standvastig blijven “als ziende de Onzienlijke” (Hebr. 11:27) of zoals de Willibrordvertaling het zegt: “De onzichtbare Koning had hij (en wij) a.h.w. voortdurend voor ogen.”

Nogmaals: we wensen jullie allen Gods vrede toe, dwars door alles heen.

Namens Froukje, Judith en Wilfredo: Gods Vrede!

Gezegende Feestdagen


Ger en Froukje

Voorbereiden op de regentijd

Leidersconferentie

Het vorige verslag eindigden we met de mededeling, dat we nog één Leidersconferentie zouden verzorgen, voordat de regentijd zou beginnen. Helaas konden Froukje en ik die niet helemaal bijwonen, want halverwege moesten we om verdrietige familieomstandigheden naar Nederland. Ik kon nog “net” wat studies met de voorgangers doen, maar de tweede dag van de conferentie vertrokken we per vliegtuig naar Lima en daarna naar Nederland. Judith en Wilfredo hebben de dagen, dat we er niet waren, geleid en hebben dat voortreffelijk gedaan. Er worden dan thema´s behandeld en bestudeerd als Hermeneutiek, hoe een preek voor te bereiden en te brengen, psychologie en pastoraat, je bediening vinden, enz. Deze thema´s worden eerst in theorie voorgelegd, waarna de voorgangers in workshops zelf praktische vraagstukken moeten oplossen en de oplossing aan de anderen voorleggen.



6.30am Op het vliegveld uitzwaaien



Het afscheid van onze mensen was best ontroerend: alle voorgangers waren naar het vliegveld gekomen om ons uit te zwaaien. Het was heel indrukwekkend om al die mannen met hun typisch Cajamarcaanse hoeden op het vliegveld te zien staan. Voor de meesten was het de eerste keer, dat ze van zo-dicht-bij een vliegtuig zagen. Ze wilden op de foto, want “anders zouden hun (klein-)kinderen het niet geloven dat ze zo dicht bij een echt vliegtuig gestaan hadden”. Vanuit Lima hebben we nog via de luidspreker van een mobiele telefoon ze mogen toespreken en afscheid genomen. Toen we dat deden, ging er een gejuich op: heel ontroerend. Hetzelfde gebeurde toen we vanuit Nederland de jeugdleiders telefonisch mochten groeten. We voelen ons dan zó verbonden en toch weer te ver weg. Daarom is het weerzien altijd weer een feest.

Froukje en ik zijn nog geen maand in Nederland geweest, maar hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat familie en gemeentes te bezoeken, zo ver het mogelijk was. Verder hebben we met het “Perú-comité” een heel goede vergadering gehad waar diepgaand over de toekomst van het werk in Peru is gebrainstormd. Wat is het geweldig om je gedragen te weten door gemeentes/broeders en zusters die dezelfde passie hebben: dat is echt een enorm voorrecht! Nadat wij uit Cajamarca weggegaan waren hebben Judith en Wilfredo de conferentie verder geleid. Ze worden daarin helemaal door de Gemeenteleiders geaccepteerd en gewaardeerd. Ook dat is een enorme geruststelling. Het werk dat in 2001 door ons is opgepakt, gaat door! Het is niet afhankelijk van Froukje en mij: wat Hij begonnen is zal Hij ook tot een goed einde brengen.

In oktober hebben Judith en Wilfredo voor de tweede keer een paar dagen training gegeven aan de jeugdleiders van 5 dorpen. Ze kwamen met 13 jongelui, om te leren hoe je een boeiend programma kunt geven aan jongelui van 13-20 jaar. Maar dat kunnen ze beter zelf vertellen.

Jeugdleidersconferentie, Judith schrijft:



Groep Jeugdleiders met Wilfredo (rechtsonder)



Dit jaar zijn Wilfredo en ik voor het eerst in de geschiedenis van “onze” kerkjes, begonnen met gericht tiener- en jeugdwerk op te zetten. Als vruchten van het zondagschoolwerk sinds 2001, zien we nu de kerkjes zelf vragen om werkmateriaal voor hun jongeren. Er werd met de kinderen en met de oudere leiders gewerkt, maar de jeugd viel er vaak buiten, dus zijn we hard gaan zoeken naar materiaal dat geschikt is voor het binnenland: wat betreft thema’s maar vooral ook het nodige materiaal voor de lessen wat je daar vaak niet kunt vinden. Zo hebben ze bijvoorbeeld meestal niet de mogelijkheid om kopietjes te maken of gekleurd papier te kopen en dat geeft toch vaak wel meer mogelijkheden.



Het eerste seminar kwamen de jeugdleiders van 4 dorpen: Oxamarca, Sucre, Malat en Porvenir. Later kwam ook Tupac Amaru om het werk te beginnen. Deze tweede seminar kwam La Quinua erbij en zo zijn er dus 6 dorpen waar de jeugd nu regelmatig bij elkaar komt. We hebben ook al een aanvraag voor Piobamba, dus hopen we het werk met de jeugd komend jaar meer uit te breiden. Het is belangrijk om de jongeren een alternatief aan te bieden dat gericht is op hen; dat op hun niveau ligt en waar ze thema’s kunnen bespreken in een gezonde omgeving. Er kan veel verschil zijn in cultuur en gewoontes in de wereld, maar de vraagstukken van de jongeren zijn toch vaak vergelijkbaar: wie ben ik, wat is belangrijk in het leven, waar sta ik in relatie tot mijn omgeving/ maatschappij, met wie ga ik trouwen? Veel van de jongeren en ook van de leiders, zijn zelf nog heel erg jong. Van een bepaalde jeugdgroep waren er 3 jongens van rond de 14 jaar gekomen. Zij zullen nu, samen met hun leeftijdgenoten in hun dorp, de lessen die ze geleerd hebben, toepassen.



Voorbeeldles door Judith



Naast lessen over hoe-het-materiaal-te-gebruiken en de groep actief mee te laten doen, willen we de jeugdleiders ook bemoedigen en toerusten, waar tijd voor wordt genomen in dit soort weekenden. Het thema van het afgelopen jaar is geweest: Terugkeren Nimmer, Opgeven Nooit! Tijdens het laatste seminar kwam heel sterk een nieuw thema naar voren en we denken dat we daar aankomend jaar mee zullen werken: DURF ANDERS TE ZIJN! Deze jongeren zijn anders dan stads-jongeren en worden slecht behandeld als “boerenzonen”; dan worden ze ook in hun dorpen vaak raar aangekeken, omdat ze niet meedoen met de drinkpartijen en zich bezatten; maar we willen ze leren dat ze anders mogen zijn, dat het anders-zijn ze speciaal en waardevol maakt voor het specifieke werk dat God voor hen in hun eigen dorp in petto heeft!

Evaluatievergadering, Ger schrijft:



Zoa1s gebruikelijk houden we aan het eind van het seizoen een evaluatievergadering met alle gemeenteleiders van de 18 kerkjes . Dit vindt plaats voordat de regentijd begint. Vaak vallen er tijdens de regens modderlawines naar beneden, die het verkeer onmogelijk maken, waardoor we na deze leidersconferentie niet meer naar de kleine dorpjes in het binnenland kunnen reizen. Die vergadering hebben we 21 okt. gehad. Ik zelf zag enigszins tegen die vergadering op, omdat één kerk de laatste maanden behoorlijk dwars lag. Men deed praktisch aan geen enkele activiteit meer mee, terwijl men wel van de “zegeningen” wilde profiteren zoals kleine ontwikkelingsprojecten. We hebben er veel voor gebeden en óók overlegd met onze rondreizende (4) oudsten, die hier “presbiters” genoemd worden. Er waren een paar goede gesprekken en er zijn afspraken gemaakt voor komend jaar. De voorganger van Sucre en de presbiters zullen de vinger aan de pols houden. We zijn heel gelukkig dat tot nu toe alles goed verlopen is, maar toch vragen we je gebed, dat deze mensen zich nauwer zullen aansluiten bij de andere kerken in de campo en leren wat dienstbaarheid naar de naaste inhoudt.



Vergadering met de presbyters en voorgangers van Sucre en Oxamarca



In de regentijd

Het komende weekend ben ik in Cajamarca-stad uitgenodigd om een evangelisatiecampange te leiden in de Presbyteriaanse kerk. We hebben daar heel goede contacten mee, maar helaas komen er bijna geen jonge mensen. Hopelijk bid je (dit keer dus, met terugwerkende kracht) mee dat daar verandering in zal komen. Al vaker werd ik uitgenodigd en sommige jongeren komen dan luisteren. Dat geeft de burger moed.

Dat we nu de regentijd ingaan, betekent niet dat we de deur niet meer uitkunnen: zo heb ik laatst met 3 actieve leden van onze jeugdgroep uit Cajamarca, enkele dorpen bezocht en in 2 scholen films kunnen vertonen. De dorpen zijn nog niet op het elektriciteitsnet aangesloten en dat betekent dat er een enorme belangstelling is voor films. We vertoonden de “Jezus-film voor jongeren”. Niet alleen de jongeren, maar óók de onderwijzers toonden enorm veel belangstelling en drongen erop aan om vooral gauw weer terug te komen! Na afloop kreeg elke leerling een exemplaar van het stripboek “Hij leefde onder ons” mee, en de onderwijzers een Nieuw Testament. We hadden niet genoeg stripboeken mee naar binnen genomen, en toen we weg wilden rijden, werden we omringd door een grote groep leerlingen die nog geen boekje gekregen hadden en er toch ook dolgraag één wilden hebben. Bid voor hen, dat ze tijdens het lezen, door Gods Geest overtuigd worden en voor Jezus zullen kiezen.

Toen we naar huis reden, leek het erop, dat de regentijd ondertussen was aangebroken: we glibberden van het ene bergstroompje via het andere naar beneden. Maar op dit moment is het al weer zeker 2 weken droog, terwijl onze broeders in de campo bidden om regen.

Binnenkort zullen we een paar weken in Bolivia doorbrengen, waar onze dochter Sanne met man en kinderen woont en werkt. Blijf tijdens dit alles voor ons bidden: we kunnen geen enkel moment zonder.