Nieuw jaar, nieuwe kansen

Terug naar school 

Meenemen van de schoolpakketten 

De laatste dozen met schoolpakketten zijn weg. Ze werden opgehaald door de leiders van de dorpjes in het binnenland, waar een zondagschool functioneert. In maart beginnen de scholen weer. Voorheen gingen de kinderen in het binnenland veelal maar tot de 3e klas naar school. De gezinnen zijn talrijk, en als het oudste kind in de derde klas zat, kon hij redelijk lezen en rekenen en dus kon hij dan van school, zodat de kinderen die erna kwamen naar school konden gaan. Voor meer dan 3 kinderen tegelijkertijd op de lagere school was geen geld. Hoewel het onderwijs in Perú officieel gratis is, moeten de ouders wel de schriften, pennen, potloden, enz. enz. kopen. Een aantal jaren geleden zijn we begonnen met het uitdelen van basispakketten schoolmaterialen voor de kinderen van de zondagscholen in het binnenland. Een moeder kwam bij me en zei blij: “nu kunnen al mijn kinderen naar school gaan”. Zij heeft er 8.

Een groep van jongeren die een beurs krijgen

Doordat er ontwikkeling is, ook in het binnenland, zijn er intussen in verschillende plaatsen middelbare scholen gesticht en voor de kinderen, die gemiddeld een 14 (vergelijkbaar met 7 in NL.) op hun rapport hebben, hebben we een beurs beschikbaar gesteld van € 100,--. In het binnenland kunnen ze daar vrijwel alle materialen mee kopen, zowel hun uniform, sportkleding als schriften, boeken en schrijfmateriaal. In de stad zijn de kosten voor de middelbare school wel wat meer. Daarom is de beurs alleen voor kinderen uit de armere dorpen. De mensen die in de stad wonen, hebben meestal ook meer geld te besteden. Dit jaar zijn er 15 leerlingen, behorende bij de kerken van Oxamarca en Sucre en hun buitenposten, die in aanmerking kwamen voor een beurs. De ouders komen met hun dochter of zoon naar Cajamarca om het geld in ontvangst te nemen. We laten de leerling een “contract” ondertekenen, waarin hij/zij belooft trouw naar de kerk te gaan, mee te doen met het jeugdweekend wat in zijn kerk dit jaar georganiseerd zal worden en nog een paar adviezen/regels die bepalend zijn of hij/zij volgend jaar weer in aanmerking komt voor een beurs. De ouders moeten een verantwoording van de uitgaven inleveren en vaak moet er dan bij uitgelegd worden hoe je een verantwoording op papier zet: dat de rekeningen van de materialen op naam moeten van de leerling en niet op naam van de ouders, enz.

Voor alle projecten hebben we geleerd om condities of voorwaarden te stellen. Het helpt de mensen verantwoordelijkheid te nemen en ook op een verantwoorde manier mogelijke programma’s van de staat aan te vragen. De regering heeft verschillende programma’s in het leven geroepen om goede leerlingen in staat te stellen op een universiteit te studeren. Het is niet altijd makkelijk om toegang tot deze programma’s te krijgen, maar met behulp van de voorgangers Gilmer van Oxamarca en Marciano van Sucre, lukt het toch dat er leerlingen uit het binnenland kunnen studeren aan zelfs privé-universiteiten in de steden. Wij helpen het liefst kinderen en ouders in hun eigen omgeving, zodat er een goed fundament wordt gelegd voordat ze in aanraking komen met de stad als ze de middelbare school hebben afgemaakt. Het is een wereld van verschil.

Terug naar God 

Als de mensen hier komen om de schoolmaterialen en de beurzen op te halen, horen we hoe het in hun dorp gaat in de kerk. We hebben een paar prachtige verhalen gehoord, die we graag willen delen.

Gilmer Reyna (rechts onder) en zijn vader Julio (in 

het midden): leiders van de kerk van Cajen.

Doordat het klimaat helemaal in de war is en we de gevolgen van “El Niño” merken, is er in de maanden november en december nauwelijks of geen regen gevallen in “onze” dorpen. Op andere plaatsen viel weer teveel. Door dit gebrek aan regen zijn de eerste oogsten van aardappelen mislukt. Daardoor gingen de mensen meer God zoeken en er zijn dorpen waar de kerk ineens geconfronteerd werd met een toeloop van gezinnen, die zich wilden verzoenen met God en wilden bidden om regen voor hun akkers. Verschillende dorpen maken nu een kleine “opwekking” mee. In een dorp zijn 10 echtparen, die hun huwelijk officieel willen maken en willen trouwen. In een ander dorp hebben onlangs 6 jongelui de beslissing genomen om Jezus te volgen. De voorganger daar is een jongeman die meteen begonnen is met een discipelschapstraining om de jongelui vast te houden. Zijn kerk bestond vooral uit vrouwen en 2 mannen. Nu zijn er jonge jongens bij gekomen. Laten we bidden en hopen dat het lukt om hen blijvend enthousiast te maken voor het evangelie van Jezus Christus.

Hartelijke groet,

Ger en Froukje Prakken

Er voor elkaar zijn

Bijstaan

Ondersteuning is onze taak in deze periode van ons leven. Als ondersteuning ging ik, Froukje, mee met Judith en Wilfredo naar het jeugdweekend in Sucre. Ger bleef in Cajamarca om Sanne en Marco met hun dochters te verwelkomen. Er waren 70 jongelui, waarvan slechts 10 uit christelijke gezinnen, dus ondersteuning was geen luxe. De jeugdweekends beginnen vrijdagnamiddag en duren tot zondag na de middagmaaltijd.

Tijdens datzelfde weekend, op zaterdagmorgen werd ik gebeld door Gilmer, vanuit Oxamarca, dat is 1 ½ uur verder de bergen in met de auto. Zijn schoonvader was vrijdagmorgen overleden en terloops vroeg hij of ik niet wilde komen om bij hen te zijn. Vlug heb ik spullen gepakt om met een busje naar Oxamarca te gaan en een poosje bij hen te zijn. Als iemand in deze cultuur overlijdt, is het de gewoonte om bij de kist te waken totdat de overledene wordt begraven. Bij begrafenissen van niet gelovigen wordt er dan coca gekauwd en sterke drank gedronken. Broeder José Felix was één van de oprichters van de evangelische kerk in Oxamarca en zijn schoonzoon is nu de voorganger. De rest van de familie wilde eigenlijk dat er ook nu coca uitgedeeld zou worden en dat er drank zou worden gekocht om uit te delen. Gelukkig wist Gilmer hen te overtuigen dat dat beslist niet in de stijl van Hermano José Felix was, dus de mensen kwamen langs en zaten een poosje op de banken en spraken over de herinneringen die ze aan Hno. José Felix hadden.

Broeder Felix en zijn vrouw

Toen ik aankwam heeft Gilmers vrouw een hele poos naast mij gezeten om te vertellen hoe de laatste weken zijn geweest. Dan merk ik hoe belangrijk het is om te luisteren en er te zijn. ‘s Avonds werd er een herdenkingsdienst gehouden en kon ik de groeten overbrengen ook namens Ger en uitspreken dat ik heel blij was dat ik erbij kon zijn. Het is heel troostvol om zo lange tijd bij elkaar te zijn en het lievelingslied van Hno. José Felix te zingen en zijn favoriete teksten te lezen. De volgende dag ging ik weer terug naar het jeugdweekend.

Als wij in Cajamarca waren geweest, had ik de reis naar Oxamarca niet gemaakt, maar nu ik maar 1 ½ uur van Oxamarca verwijderd was, kon ik bij de mensen zijn in hun verdriet, zoals dat hier wordt gezegd. We mochten de leiding van God weer eens heel concreet ervaren.

Gastvrijheid.

In de vorige Z&G meldden we al dat we bezoek zouden krijgen van onze dochter met haar gezin uit Bolivia. We hebben enorm van hen genoten. Helaas moest Marco al weer na 3 weken terug vanwege zijn werk in Bolivia. Hij ging samen met onze oudste kleindochter, Marisa. Sanne en hun dochtertje Lizi bleven nog een paar weken om samen met ons onze 50-jarige bruiloft te vieren.

8 Juli was een heel bijzondere dag. Judith en Sanne hadden de dag enorm voorbereid. We hadden een paar naaste vrienden uitgenodigd voor een buffetmaaltijd tussen de middag. Uit Huancayo (twee dagen reizen) waren onze vrienden Manuel en Ancelma gekomen en we werden verrast door een familie, die destijds in onze kerk in Huancayo kwamen en nu in Lima wonen. Ook zij waren aanwezig. Uit het binnenland, ons werkgebied, waren Gilmer en Marciano met hun echtgenotes aanwezig en verder een paar naaste vrienden uit de kerk in Cajamarca, waar we lid zijn. Alles samen was het een mooie vertegenwoordiging van de verschillende periodes in ons leven in Perú. De voorganger van onze kerk in Cajamarca had samen met Judith een prachtig programma gemaakt voor de avond. Er was een PowerPointpresentatie van ons huwelijk, maar ook van de bediening van ons samen vanaf ons trouwen. Heel bijzonder. Het is fijn als je merkt dat je sporen mag achterlaten, maar vooral dat je ziet dat God trouw is. Juist als er verdrietige dingen gebeuren, zoals het ongeluk wat Ger gehad heeft in 2002 en waarvan de sporen steeds meer merkbaar zijn.

Op 15 juli kwam een groep mensen uit Den Haag, om Judith en Wilfredo te ondersteunen in hun werk en wij mochten ons huis beschikbaar stellen voor logies. Wat is het fijn om te mogen ontbijten met 14 mensen en verschillende malen voor hen te mogen koken. We genieten er nu nog van.

De weg gaat niet altijd over rozen

Nadat we in februari de schoolpakketten en het programma van de beurzen voor de middelbare school hebben gemaakt. Waren we in maart in Oxamarca voor een korte conferentie voor Bijbelonderwijs voor de leiders van de kerkjes in die regio. De voorganger Gilmer had alles georganiseerd.

De reis van normaal gesproken 4 tot 5 uur, ging voorspoedig, tot op ongeveer een uur voordat we in Oxamarca zouden aankomen. We stonden ineens voor een hele grote rots midden op de weg, die van de berg naar beneden was gestort. Boven ons werd geroepen dat we zo snel mogelijk de weg vrij moesten maken, want er kwamen nog veel meer stenen. Er was een enorme modderlawine gevallen en met grote landschuivers werd de weg boven ons vrij gemaakt. De modder en de stenen die naar beneden waren gekomen werden met die schuiver het ravijn ingeduwd. Het duurde 2 uur voordat we er weer langs konden. We zijn dan heel erg blij met onze auto met vierwielaandrijving en hoog op de banden.

In Oxamarca waren de broeders uit de afgelegen buitenposten al aangekomen. De meesten te voet. Iedereen was blij om elkaar weer te zien en tussen de Bijbelstudies door konden we ze Bijbels, leesbrillen of zangbundels voor hele lage prijzen aanbieden. Voor de mensen is het een goede gelegenheid ook om een bestelling te doen van een studiebijbel of een speciale vertaling van de Bijbel. Ze komen namelijk niet snel naar Cajamarca en al helemaal niet in de enige Christelijke boekenwinkel die we hebben.

Begin april hadden we de jaarlijkse vergadering aan het begin van het seizoen. De programma´s van de voorgangers Gilmer en Marciano, en ook van Judith en Wilfredo voor het jeugdwerk in het binnenland, worden op elkaar afgestemd. We waren in totaal met 18 kerken bij elkaar. De presbyters bezoeken in 2 teams van 2 mensen de kerken waar doopkandidaten zijn of mensen willen trouwen. Vaak gaat dat samen, want er wordt niet gedoopt als de mensen samenwonen en niet getrouwd zijn.

.

We konden merken dat er meer structuur is in de kerken en dat er meer verantwoordelijkheid wordt genomen voor de gang van zaken, hoewel er nog altijd kerken zijn die zwak zijn in hun kerkelijk leven. Tijdens de vergaderingen wordt ook besproken hoe we met die kerken zullen omgaan om ze verder te helpen. We hebben het dan over omgang met conflicten, degelijk Bijbelonderwijs en praktische administratie van de kerk.

Begin van het (school)jaar

Op dit moment zitten we midden in de regentijd en dat zullen we weten. Een paar weken heeft het werkelijk elke dag gehoosd. In veel delen van het land zijn er dan ook overstromingen of gedeeltes van de wegen geblokkeerd door modderlawines. Als het dan ineens 2 dagen droog is en de zon lekker schijnt genieten we enorm, hoewel we in de namiddag toch weer truien en vesten aantrekken.

In maart beginnen de scholen weer en dat betekent dat we voor de kerken waar een zondagschool is basisschoolpakketten maken. Daarnaast kunnen de leerlingen die een gemiddelde hebben van 7 op hun rapport een beurs krijgen voor de middelbare school.

Wat lijkt het eenvoudig om het zo op te schrijven, maar dan komen de aanvragen. Sommigen hebben net een punt te weinig voor hun gemiddelde anderen zijn hun rapport kwijt geraakt, sommigen hebben zelfs geen rapport gekregen, omdat de leraar daar niet aan toe is gekomen. Voor de schoolpakketten voor de lagere school zijn er weer andere zwakke punten. Elk kind wat trouw op de zondagschool komt krijgt een pakket, maar wat te doen met de kinderrijke familie, die sinds Kerst in de kerk komt en een pakket ook heel goed zou kunnen gebruiken? De tijd heeft ons geleerd om toch redelijk strakke regels aan te houden. Bovendien helpt het de mensen hun zaakjes toch enigszins op orde te houden, want bij programma´s van de regering zijn er geen uitzonderingen of aanpassingen mogelijk en op deze manier leren ze zorgvuldig en attent te zijn bij aanvragen van hulpprogramma´s.

Er staat weer voor € 1.000,- aan materialen bij ons op de binnenplaats en volgende week gaan we dus weer tellen: schriften, potloden, balpennen, enz. Daarna komen de mensen uit de verschillende dorpen hun materialen ophalen, samen met de ouders en hun kinderen die voor een beurs in aanmerking komen. Het wordt een drukke periode, maar het geeft veel voldoening als de mensen blij met alles weer naar huis gaan.

Half februari zijn we een para dagen voor een vergadering in Lima. De Onafhankelijke Pinkstergemeentes, waar we deel van uitmaken heeft dan de jaarlijkse vergadering en dan hopen we ook weer ons visum verlengd te krijgen tot volgend jaar. Meestal lukt dat wel, maar soms doen ze bij het ministerie van binnenlandse zaken heel erg moeilijk over een stempel in het paspoort wat ze niet kunnen lezen, of wat niet goed is geregistreerd bij de douane. Er is altijd wel iets op te merken en elke keer geeft het toch weer een poosje spanning als de paspoorten en de Peruaanse identiteitskaarten opgestuurd zijn en we dus zonder geldige identiteitspapieren in Cajamarca zijn. Meestal komt het wel op zijn pootjes terecht, gelukkig.

Weg naar Oxamarca

In maart heeft Gilmer in Oxamarca een mini conferentie gepland, omdat het dan de verjaardag van de kindereetzaal van Pan de Vida is. De eetzaal bestaat al langer, maar vorig jaar is het  nieuwe gebouw van Pan de Vida in gebruik genomen. Er komen 100 kinderen gedurende de schooltijd elke dag een middagmaal eten. In maart maakt Gilmer dus van de gelegenheid gebruik om tijdens het weekend van de verjaardag van de eetzaal alle voorgangers van de kleine buitenposten van de kerk van Oxamarca uit te nodigen voor een miniconferentie. Wij mogen ook samen met Wilfredo en Judith van de partij zijn. We hopen en bidden dat de regen dan wat voorbij zijn, want een groot gedeelte van de weg naar het dorp Oxamarca gaat over een zandweg, waar nogal eens een modderlawine valt. We hopen dus op een poosje droog weer voordat we naar Oxamarca gaan.

In april zal er in Sucre een vergadering zijn waar beide kerken van Sucre en Oxamarca met hun buitenposten vertegenwoordigd zullen zijn. Daar bespreken we dan het programma voor dit jaar en kunnen er ook problemen en ervaringen worden uitgewisseld.

Voortzetten van het werk

Onderwijs in het binnenland 

Vorig jaar hebben we het organiseren van de conferenties aan de voorgangers Gilmer en Marciano overgedragen en dat blijkt goed te werken. Toen de evangelische kerken ontstonden in Latijns Amerika werden naast de feestdagen van de verschillende heiligen uit de Katholieke Kerk, ook het kerkelijk jaar min of meer afgeschaft. In de evangelische kerken wordt nauwelijks aandacht besteed aan het kerkelijk jaar. Kerst wordt wel gevierd en ook Goede Vrijdag, maar Pasen en Pinksteren zijn wat ondergesneeuwd. Maar wat wel ieder jaar groot wordt gevierd is de “verjaardag” van elke kerk. Gilmer en Marciano gebruiken die gelegenheid om dan één of twee dagen Bijbels onderwijs te geven en de kerken in de wijde omgeving daarvoor uit te nodigen. Het zijn goede gelegenheden om elkaar te ontmoeten en gezond onderwijs te horen en dat blijft heel erg nodig, wegens het grote “aanbod” van verschillende sektes die in het binnenland verwarring zaaien. Verder blijven wij het werk van Wilfredo en Judith ondersteunen bij hun reizen naar het binnenland.

Rehabilitatie van kinderen

 

Angel bij zijn geboorte

Doordat we nu minder vaak naar het binnenland gaan, hebben we het laatste jaar geen nieuwe kinderen gevonden, die in aanmerking kwamen voor hulp via het Lilianefonds, dat gericht is op rehabilitatie van kinderen onder de 18 jaar. Een jongen uit Sucre, die al langer medicijnen krijgt via het Lilianefonds om zijn epilepsieaanvallen te controleren, helpen we nu vanuit de algemene fondsen, omdat het programma niet minder dan 5 kinderen per organisatie wil ondersteunen. Een paar jaar is het erg moeilijk geweest om hem te helpen, omdat hij in de puberteit zat. De medicijnen hielpen nauwelijks. Intussen is Juan (niet zijn echte naam) door deze periode heen en gaat het beter met hem. 

Angel 5 jaar oud

Ongeveer 8 jaar geleden kwamen we in aanraking met een baby die een ernstige vorm van hazenlip had. Hij is toen hier in Cajamarca geopereerd en iedere 2 jaar gecontroleerd en verder behandeld door hetzelfde Duitse team. Roberto zit intussen in de 4e klas van de lagere school en doet het heel goed. In juni is hij voor één van de laatste operaties geweest. Er worden dan ook adviezen gegeven i.v.m. spraak en eventuele correctie van het gebit. Het zijn complexe operaties en het is geweldig als we iemand kunnen helpen om toegang te krijgen tot deze programma’s. De mensen in het binnenland krijgen op het gebied van de gezondheidszorg slechte of geen informatie als er aangeboren afwijkingen of syndromen voorkomen, om van behandeling of medicatie maar te zwijgen. Door ons regelmatige contact met de voorgangers in het binnenland kunnen we blijven bemiddelen op dit gebied.

Gemeente in Cajamarca

Vooraan liggend Godo en Teresa
tijdens een huwelijksconferentie

In Cajamarca, waar we wonen, zijn wij lid van de “Vrije Broeders”, een soort Vergadering van Gelovigen en daar hebben we vanaf het begin ons geestelijk dak gevonden. Het is een charismatische gemeente. De broeders zijn werkelijk vrij. We kunnen inbreng hebben en mogen bijdragen in het welzijn van de kerk. Het voorgangerechtpaar Godo en Teresa hebben een paar keer in het binnenland huwelijksconferenties gehouden, waar veel echtparen van “onze” mensen erg veel aan gehad hebben. Ook Alicia, die vanaf het begin het kinderwerk voor de kinderleiders van het binnenland ontwikkeld heeft, hebben we in deze gemeente leren kennen. Voor onze mensen van de campo is deze kerk een plaats waar ze terecht kunnen, als ze geen familie in de stad hebben en toch een nacht in Cajamarca moeten doorbrengen. We hebben immers verschillende conferenties in Cajamarca gehouden, waarbij we gebruik mochten maken van alle installaties: keuken, zaal en slaapzalen van de kerk. We zijn erg blij met dit geestelijk thuis.

Hiernaast spreekt Ger regelmatig op uitnodiging van andere kerken in de stad. 

Verkiezingen

Verkiezingsreclame op de muren in de stad

In oktober zijn er verkiezingen voor regionale leiders en burgemeesters van de provincies en districten. Er worden agressieve campagnes gevoerd. Alleen al voor het burgemeesterschap van Cajamarca hebben zich meer dan 100 mensen kandidaat gesteld. Die worden hier gekozen door de burgers, en beloven zo veel mogelijk militanten dan hun partij in de gemeente werk te geven. De vorige partij moet er dan uit en zo beginnen we elke 4 jaar van voor af aan met alle projecten. Veel stemmen probeert men te halen door zelfs met vrachtwagens het binnenland in te gaan om rijst, olie, kleding enz. uit te delen om zo kiezers op hun hand te krijgen. Het is zelfs bekend dat sommige kandidaten vanuit de gevangenis hun campagne organiseren. Vaak zitten zij gevangen vanwege hun banden met de drugshandel. Gebed voor de overheid, zoals Paulus ons in Romeinen voorhoudt, is zeker niet overbodig.

Hartelijk dank voor jullie gebeden en gaven om te blijven investeren in het volk van Peru.

Discipelschapstraining

Nadat de schoolpakketten klaar gemaakt en uitgedeeld zijn, de ouders met de leerlingen van de middelbare school hier zijn geweest voor een beurs, hebben we voorbereidingen getroffen voor een lesdag in Cajamarca met alle voorgangers.

Lesmateriaal

In de kerk waar we hier in Cajamarca lid van zijn, is een discipelschapscursus ontwikkeld, waarvan wij de eerste boekjes al een paar jaar gebruiken in de dorpen in het binnenland (campo). De eerste lesboeken gaan over het leren kennen van Jezus en het belang van lid zijn van een gemeente. Deze boekjes worden gebruikt om doopkandidaten voor te bereiden op de doop in vier maanden tijd vanaf het moment dat ze interesse krijgen in het geloof. Het was voor de mensen in de campo wel een hele omschakeling, want ze waren gewend om zich zonder voorwaarden te laten dopen. Vaak was het daarna ook weer gemakkelijk om af te dwalen. In het kader van meer structuur aanbrengen, teneinde stabiele gemeentes te vormen, leek het ons goed om deze cursus in te voeren.

In oktober is er altijd een vergadering van de beide gemeentes van Sucre en Oxamarca en hun buitenposten (anexos), in totaal 17 kerken. Tijdens de vergadering van oktober 2013 werd de wens geuit dat onze voorganger in Cajamarca, Godofredo Rubio, een lesdag zou verzorgen voor alle leiders van deze kerken en het hele discipelschapsprogramma zou uitleggen. Godofredo heeft samen met een Engelse zendeling, die hier ook nog in onze tijd was, de hele cursus bedacht en uitgewerkt. De eerste boekjes zijn getiteld “leven” en “vriendschap”, daarna komt “volwassenheid”, karaktervorming met als basis de brief van Jacobus. Daarna “bedieningen en bekwaamheden” en als laatste les “zending”. Het lesmateriaal heeft een enorme vlucht genomen, want er zijn duizenden boekjes van verkocht en intussen is het ook in verschillende talen vertaald, tot zelfs een taal/dialect in India toe, maar dit terzijde.

Godo geeft les

De meeste kerken waren vertegenwoordigd in hun leiders, maar sommigen lieten het toch weer afweten, iets wat steeds weer moeilijk is te begrijpen, of liever gezegd te accepteren, daar zij zelf de wens tot zo’n cursusdag hadden geuit en per brief met handtekeningen hadden bevestigd.

Toch is het een enorme bemoediging dat de meeste leiders hun huis en land laten liggen om naar de stad te komen en te meer te leren. Het werd een grote uitdaging voor alle kerken om met dit materiaal te werken. Het is eenvoudig te gebruiken en ook te gebruiken als evangelisatiemateriaal. Vooral de beide voorgangers van de centrale kerken, Gilmer en Marciano, zagen het helemaal zitten om het toe te passen in hun kerken. Niet alleen met gemeenteleden, maar ook met de tieners van de eetzaal van Pan de Vida of met een groep belangstellenden, die (nog) geen beslissing hebben genomen om Jezus te accepteren als hun Verlosser.

Deelnemers aan de cursus

De volgende dag hadden we een vergadering waarin de plannen werden besproken voor dit jaar. Wilfredo en Judith maakten hun data bekend voor bezoeken en jeugdweekenden en ook de seminars voor de zondagschoolleiders werden bekend gemaakt. Gilmer en Marciano hebben bezoeken gepland aan de verschillende buitenposten waar dan van de gelegenheid gebruik wordt gemaakt om een lesdag, of soms zelfs twee in te plannen. De leiders van die anexo (buitenpost) bepalen zelf de thema’s en nodigen de spreker uit, die zij dan graag willen horen. Het is een enorme vooruitgang dat dit dus allemaal doorgaat, ook zonder ons. Wij kunnen eventueel ook naar zo’n korte conferentie gaan of niet als het te ver of te veel is, en dat is ook erg fijn.

Intussen heeft Gilmer al weer opgebeld om een aantal boekjes van “leven” en “vriendschap” op te sturen, want hij heeft nu al lesmateriaal te kort. Wat een voorrecht om op deze manier bij het werk betrokken te blijven. 

Begin juni komt een jonge voorganger, Pablo, uit het zuiden van Peru, uit de streek van Puno voor 2 weken naar Cajamarca, het noorden van Peru. Hij heeft een Bijbelschool gevolgd en daarna een studiejaar gehad in Costa Rica, waarna hij samen met zijn vrouw weer terug is gegaan naar het dorp waar hij in het departement Puno vandaan kwam. Hij ondersteunt daar verschillende kerkjes, zoals die in ons gebied zijn en vroeg ons om financiële ondersteuning. Omdat dit op een in verre regio van ons vandaan is, hebben we echter gedacht dat het goed zou zijn als hij een week mee zou lopen met Marciano en een week met Gilmer, zodat hij zou kunnen zien hoe zij leven en werken. Hun situatie is enigszins te vergelijken met de zijne, dus we denken dat een uitwisseling van ervaringen constructief zal zijn voor de bediening van Pablo. Wij hebben de reiskosten toegezegd en verder zullen de voorgangers Marciano en Gilmer zorg dragen voor zijn onkosten tijdens deze 2 weken. We zijn heel erg benieuwd hoe dit experiment zal verlopen.

In Cajamarca maken we actief deel uit van de plaatselijke gemeente en mogen we de leiding vooral ondersteunen met raad, of soms alleen maar met een luisterend oor. Problemen ontbreken nooit, niet in de stad en ook niet in de campo, maar we zien ook mensen groeien in zelfstandigheid en dat is iets om heel dankbaar voor te zijn.

We hopen dat u blijft bidden voor stabiliteit in de gemeentes in de campo, bescherming voor valse leringen en een diepere relatie van de leiders met de Heer en met elkaar.

De scholen zijn weer begonnen

Schoolpakketten

De regentijd is nu echt begonnen. Het regent pijpenstelen. Gelukkig is het vaak ‘s morgens prachtig weer en kunnen we in de zon ontbijten, maar vanaf het middaguur dalen de wolken op de bergen en begint het te regenen en de temperatuur te dalen. Om deze reden gaan we in de regentijd niet naar het binnenland, maar soms is dat niet te vermijden. Deze week kwamen ze van het binnenland naar Cajamarca.

Klaar om uit te delen

De scholen zijn weer van start gegaan. De afgelopen week zijn we druk geweest met het tellen van schriften, pennen, potloden en dergelijke voor het programma “schoolpakketten”. In totaal krijgen 114 kinderen begin volgende week een basispakket schoolmaterialen. Samen met Ger hebben we de pakketten voor de verschillende dorpen. Voor de nog missende materialen, moesten we weer naar Cajamarca. Omdat we nu buiten de stad wonen, is boodschappen doen in de stad toch een organisatie, want dan doen we tegelijkertijd wat andere zaken, natuurlijk.

Beurzen voor de middelbare school

In “plunjezakken” gaat alles mee naar hun dorp

Naast de schoolpakketten geven we voor de leerlingen, die daarvoor in aanmerking komen, een beurs voor de middelbare school. Toen we begonnen met dit werk waren er slechts 2 middelbare scholen in ons werkgebied. Intussen zijn er ongeveer 4 bijgekomen en we stimuleren de ouders om hun kinderen naar de middelbare school te laten gaan. Het niveau is op sommige plaatsen niet erg hoog, maar het is in elk geval een opstap naar een opleiding en visie voor een beter leven. Vooral meisjes stimuleren we, en elk jaar zijn er een paar meisjes bij die de middelbare school afmaken. Voor het in aanmerking komen voor een beurs zijn er wel een paar voorwaardes: ze moeten gemiddeld een 14 (in NL. 7) halen op hun rapport, ze moeten actief deelnemen aan het programma van de kerk, meedoen met het jeugdweekend bij hun dorp en de ouders moeten op de gestelde tijd een lijst met de uitgaven inleveren om te laten zien waar ze het geld aan hebben besteed. Dat laatste is vooral om er zeker van te zijn dat het geld wordt besteed voor schoolmiddelen en niet voor de aankoop van bijvoorbeeld een schaap. Het hele programma is opgesteld samen met de pastores Gilmer en Marciano. Zij kennen alle sterke en zwakke punten van de dorpsmaatschappij en wij leren steeds weer iets meer.

Antony gaat dit jaar voor het eerst
naar de middelbare school

Er zijn middelbare school leerlingen bij die gedurende hun hele middelbare schooltijd een beurs hebben gehad. Voor die gezinnen is het een enorme hulp en de leerling heeft er zijn best voor gedaan. We proberen met de leerlingen ook samen te denken over de tijd na de middelbare school. Voor de hand ligt meetal dat ze naar Cajamarca gaan om verder te studeren of naar Lima waar ze bij een familielid gaan wonen, die hen helpt om te werken en te studeren. De overgang van het bergdorpje naar de grote stad is vaak schokkend en velen verliezen hun geloof en/of hun contact met een kerk. Het werk van Wilfredo en Judith is er sterk op gericht om een degelijk fundament te leggen in die jongelui, zodat ze ook in de grote stad staande blijven.

Afgelopen vrijdag was het een hectische dag. Er kwam een grote groep uit Sucre: zowel voor de schoolpakketten als voor de beurzen. Terwijl zij er nog waren kwam een andere groep uit La Quinua, een klein dorpje midden in de bergen waar ook jeugdwerk is: eveneens voor de schoolpakketten en de beurzen. We waren er druk mee. Onze hulp heeft iedereen een kop warme thee gegeven, want het is fris in deze regentijd en Ger heeft foto’s gemaakt van de verschillende situaties. Het was gewoon lopende bandwerk, maar we hebben het gehaald :).

Groep jongeren uit La Quinua voor beurzen

Bezoek aan Oxamarca

Volgende week gaan we voor 4 dagen naar Oxamarca. De reis duurt ongeveer 6 uur. We hebben allerlei berichten gehoord over modderlawines die op de weg naar Celendín en Oxamarca zijn gevallen, dus we hopen van harte dat het een goede reis wordt. Vaak wordt de weg zo snel mogelijk schoon gemaakt, maar je moet er niet net langs rijden als die lawine naar beneden komt. Onderweg naar Oxamarca was een viskwekerij van forellen. We hebben er regelmatig gegeten met gasten uit Nederland. Daar is een modderlawine overheen gegaan. De brug is inmiddels hersteld, maar de forellenbakken zijn vol met modder en alle forellen zijn met de modder de rivier ingezwommen. We hebben gehoord dat de mensen die er in de buurt wonen met emmers, netten, zakken en wat dies meer zijn de forellen hebben gevangen en met paarden en ezels naar huis hebben gebracht of hebben verkocht. Voor de eigenaar is het een enorme strop en meestal is men hier niet verzekerd voor dergelijke calamiteiten. De weg is weer vrij, maar Oxamarca is twee dagen afgesloten geweest van de buitenwereld. Er is meestal maar één enkele weg naar een dorp.

In Oxamarca heeft Gilmer een korte conferentie georganiseerd en daarna wordt de opening van het nieuwe gebouw van de kindereetzaal van Pan de Vida gevierd. We mogen er bij zijn. Benjamín, de voorzitter van Pan de Vida Perú, die ook bij ons in Huancayo heeft gewerkt, heeft in de jaren 80-90 veel van de kerkjes gesticht in de omgeving van Oxamarca. Hij zal met ons meereizen vanaf Cajamarca. De mensen in Oxamarca verheugen zich er al op om hem weer te zien, want het is tientallen jaren later. Graag gebed voor de reis en de contacten met de mensen. We zien er naar uit.

Daar gaan ze weer onderweg, terug naar hun dorp