Discipelschapstraining

Nadat de schoolpakketten klaar gemaakt en uitgedeeld zijn, de ouders met de leerlingen van de middelbare school hier zijn geweest voor een beurs, hebben we voorbereidingen getroffen voor een lesdag in Cajamarca met alle voorgangers.

Lesmateriaal

In de kerk waar we hier in Cajamarca lid van zijn, is een discipelschapscursus ontwikkeld, waarvan wij de eerste boekjes al een paar jaar gebruiken in de dorpen in het binnenland (campo). De eerste lesboeken gaan over het leren kennen van Jezus en het belang van lid zijn van een gemeente. Deze boekjes worden gebruikt om doopkandidaten voor te bereiden op de doop in vier maanden tijd vanaf het moment dat ze interesse krijgen in het geloof. Het was voor de mensen in de campo wel een hele omschakeling, want ze waren gewend om zich zonder voorwaarden te laten dopen. Vaak was het daarna ook weer gemakkelijk om af te dwalen. In het kader van meer structuur aanbrengen, teneinde stabiele gemeentes te vormen, leek het ons goed om deze cursus in te voeren.

In oktober is er altijd een vergadering van de beide gemeentes van Sucre en Oxamarca en hun buitenposten (anexos), in totaal 17 kerken. Tijdens de vergadering van oktober 2013 werd de wens geuit dat onze voorganger in Cajamarca, Godofredo Rubio, een lesdag zou verzorgen voor alle leiders van deze kerken en het hele discipelschapsprogramma zou uitleggen. Godofredo heeft samen met een Engelse zendeling, die hier ook nog in onze tijd was, de hele cursus bedacht en uitgewerkt. De eerste boekjes zijn getiteld “leven” en “vriendschap”, daarna komt “volwassenheid”, karaktervorming met als basis de brief van Jacobus. Daarna “bedieningen en bekwaamheden” en als laatste les “zending”. Het lesmateriaal heeft een enorme vlucht genomen, want er zijn duizenden boekjes van verkocht en intussen is het ook in verschillende talen vertaald, tot zelfs een taal/dialect in India toe, maar dit terzijde.

Godo geeft les

De meeste kerken waren vertegenwoordigd in hun leiders, maar sommigen lieten het toch weer afweten, iets wat steeds weer moeilijk is te begrijpen, of liever gezegd te accepteren, daar zij zelf de wens tot zo’n cursusdag hadden geuit en per brief met handtekeningen hadden bevestigd.

Toch is het een enorme bemoediging dat de meeste leiders hun huis en land laten liggen om naar de stad te komen en te meer te leren. Het werd een grote uitdaging voor alle kerken om met dit materiaal te werken. Het is eenvoudig te gebruiken en ook te gebruiken als evangelisatiemateriaal. Vooral de beide voorgangers van de centrale kerken, Gilmer en Marciano, zagen het helemaal zitten om het toe te passen in hun kerken. Niet alleen met gemeenteleden, maar ook met de tieners van de eetzaal van Pan de Vida of met een groep belangstellenden, die (nog) geen beslissing hebben genomen om Jezus te accepteren als hun Verlosser.

Deelnemers aan de cursus

De volgende dag hadden we een vergadering waarin de plannen werden besproken voor dit jaar. Wilfredo en Judith maakten hun data bekend voor bezoeken en jeugdweekenden en ook de seminars voor de zondagschoolleiders werden bekend gemaakt. Gilmer en Marciano hebben bezoeken gepland aan de verschillende buitenposten waar dan van de gelegenheid gebruik wordt gemaakt om een lesdag, of soms zelfs twee in te plannen. De leiders van die anexo (buitenpost) bepalen zelf de thema’s en nodigen de spreker uit, die zij dan graag willen horen. Het is een enorme vooruitgang dat dit dus allemaal doorgaat, ook zonder ons. Wij kunnen eventueel ook naar zo’n korte conferentie gaan of niet als het te ver of te veel is, en dat is ook erg fijn.

Intussen heeft Gilmer al weer opgebeld om een aantal boekjes van “leven” en “vriendschap” op te sturen, want hij heeft nu al lesmateriaal te kort. Wat een voorrecht om op deze manier bij het werk betrokken te blijven. 

Begin juni komt een jonge voorganger, Pablo, uit het zuiden van Peru, uit de streek van Puno voor 2 weken naar Cajamarca, het noorden van Peru. Hij heeft een Bijbelschool gevolgd en daarna een studiejaar gehad in Costa Rica, waarna hij samen met zijn vrouw weer terug is gegaan naar het dorp waar hij in het departement Puno vandaan kwam. Hij ondersteunt daar verschillende kerkjes, zoals die in ons gebied zijn en vroeg ons om financiële ondersteuning. Omdat dit op een in verre regio van ons vandaan is, hebben we echter gedacht dat het goed zou zijn als hij een week mee zou lopen met Marciano en een week met Gilmer, zodat hij zou kunnen zien hoe zij leven en werken. Hun situatie is enigszins te vergelijken met de zijne, dus we denken dat een uitwisseling van ervaringen constructief zal zijn voor de bediening van Pablo. Wij hebben de reiskosten toegezegd en verder zullen de voorgangers Marciano en Gilmer zorg dragen voor zijn onkosten tijdens deze 2 weken. We zijn heel erg benieuwd hoe dit experiment zal verlopen.

In Cajamarca maken we actief deel uit van de plaatselijke gemeente en mogen we de leiding vooral ondersteunen met raad, of soms alleen maar met een luisterend oor. Problemen ontbreken nooit, niet in de stad en ook niet in de campo, maar we zien ook mensen groeien in zelfstandigheid en dat is iets om heel dankbaar voor te zijn.

We hopen dat u blijft bidden voor stabiliteit in de gemeentes in de campo, bescherming voor valse leringen en een diepere relatie van de leiders met de Heer en met elkaar.

De scholen zijn weer begonnen

Schoolpakketten

De regentijd is nu echt begonnen. Het regent pijpenstelen. Gelukkig is het vaak ‘s morgens prachtig weer en kunnen we in de zon ontbijten, maar vanaf het middaguur dalen de wolken op de bergen en begint het te regenen en de temperatuur te dalen. Om deze reden gaan we in de regentijd niet naar het binnenland, maar soms is dat niet te vermijden. Deze week kwamen ze van het binnenland naar Cajamarca.

Klaar om uit te delen

De scholen zijn weer van start gegaan. De afgelopen week zijn we druk geweest met het tellen van schriften, pennen, potloden en dergelijke voor het programma “schoolpakketten”. In totaal krijgen 114 kinderen begin volgende week een basispakket schoolmaterialen. Samen met Ger hebben we de pakketten voor de verschillende dorpen. Voor de nog missende materialen, moesten we weer naar Cajamarca. Omdat we nu buiten de stad wonen, is boodschappen doen in de stad toch een organisatie, want dan doen we tegelijkertijd wat andere zaken, natuurlijk.

Beurzen voor de middelbare school

In “plunjezakken” gaat alles mee naar hun dorp

Naast de schoolpakketten geven we voor de leerlingen, die daarvoor in aanmerking komen, een beurs voor de middelbare school. Toen we begonnen met dit werk waren er slechts 2 middelbare scholen in ons werkgebied. Intussen zijn er ongeveer 4 bijgekomen en we stimuleren de ouders om hun kinderen naar de middelbare school te laten gaan. Het niveau is op sommige plaatsen niet erg hoog, maar het is in elk geval een opstap naar een opleiding en visie voor een beter leven. Vooral meisjes stimuleren we, en elk jaar zijn er een paar meisjes bij die de middelbare school afmaken. Voor het in aanmerking komen voor een beurs zijn er wel een paar voorwaardes: ze moeten gemiddeld een 14 (in NL. 7) halen op hun rapport, ze moeten actief deelnemen aan het programma van de kerk, meedoen met het jeugdweekend bij hun dorp en de ouders moeten op de gestelde tijd een lijst met de uitgaven inleveren om te laten zien waar ze het geld aan hebben besteed. Dat laatste is vooral om er zeker van te zijn dat het geld wordt besteed voor schoolmiddelen en niet voor de aankoop van bijvoorbeeld een schaap. Het hele programma is opgesteld samen met de pastores Gilmer en Marciano. Zij kennen alle sterke en zwakke punten van de dorpsmaatschappij en wij leren steeds weer iets meer.

Antony gaat dit jaar voor het eerst
naar de middelbare school

Er zijn middelbare school leerlingen bij die gedurende hun hele middelbare schooltijd een beurs hebben gehad. Voor die gezinnen is het een enorme hulp en de leerling heeft er zijn best voor gedaan. We proberen met de leerlingen ook samen te denken over de tijd na de middelbare school. Voor de hand ligt meetal dat ze naar Cajamarca gaan om verder te studeren of naar Lima waar ze bij een familielid gaan wonen, die hen helpt om te werken en te studeren. De overgang van het bergdorpje naar de grote stad is vaak schokkend en velen verliezen hun geloof en/of hun contact met een kerk. Het werk van Wilfredo en Judith is er sterk op gericht om een degelijk fundament te leggen in die jongelui, zodat ze ook in de grote stad staande blijven.

Afgelopen vrijdag was het een hectische dag. Er kwam een grote groep uit Sucre: zowel voor de schoolpakketten als voor de beurzen. Terwijl zij er nog waren kwam een andere groep uit La Quinua, een klein dorpje midden in de bergen waar ook jeugdwerk is: eveneens voor de schoolpakketten en de beurzen. We waren er druk mee. Onze hulp heeft iedereen een kop warme thee gegeven, want het is fris in deze regentijd en Ger heeft foto’s gemaakt van de verschillende situaties. Het was gewoon lopende bandwerk, maar we hebben het gehaald :).

Groep jongeren uit La Quinua voor beurzen

Bezoek aan Oxamarca

Volgende week gaan we voor 4 dagen naar Oxamarca. De reis duurt ongeveer 6 uur. We hebben allerlei berichten gehoord over modderlawines die op de weg naar Celendín en Oxamarca zijn gevallen, dus we hopen van harte dat het een goede reis wordt. Vaak wordt de weg zo snel mogelijk schoon gemaakt, maar je moet er niet net langs rijden als die lawine naar beneden komt. Onderweg naar Oxamarca was een viskwekerij van forellen. We hebben er regelmatig gegeten met gasten uit Nederland. Daar is een modderlawine overheen gegaan. De brug is inmiddels hersteld, maar de forellenbakken zijn vol met modder en alle forellen zijn met de modder de rivier ingezwommen. We hebben gehoord dat de mensen die er in de buurt wonen met emmers, netten, zakken en wat dies meer zijn de forellen hebben gevangen en met paarden en ezels naar huis hebben gebracht of hebben verkocht. Voor de eigenaar is het een enorme strop en meestal is men hier niet verzekerd voor dergelijke calamiteiten. De weg is weer vrij, maar Oxamarca is twee dagen afgesloten geweest van de buitenwereld. Er is meestal maar één enkele weg naar een dorp.

In Oxamarca heeft Gilmer een korte conferentie georganiseerd en daarna wordt de opening van het nieuwe gebouw van de kindereetzaal van Pan de Vida gevierd. We mogen er bij zijn. Benjamín, de voorzitter van Pan de Vida Perú, die ook bij ons in Huancayo heeft gewerkt, heeft in de jaren 80-90 veel van de kerkjes gesticht in de omgeving van Oxamarca. Hij zal met ons meereizen vanaf Cajamarca. De mensen in Oxamarca verheugen zich er al op om hem weer te zien, want het is tientallen jaren later. Graag gebed voor de reis en de contacten met de mensen. We zien er naar uit.

Daar gaan ze weer onderweg, terug naar hun dorp

Starten

Aankomst in Cajamarca

We zijn intussen al weer bijna 3 maanden terug in Peru en het is altijd net of we niet weggeweest zijn. Al snel konden we beginnen met de kerstpakketten samen te stellen voor de zondagscholen in de dorpen in het binnenland. Alle kerken die een zondagschool hebben en die zondagschoolwerkers laten opleiden door Alicia, krijgen een kerstpakket wat bestaat uit een boekje voor de kinderen, chocoladetabletten, kaneel en kruidnagel om chocolademelk te maken en een zakje snoep om mee naar huis te nemen. We hadden ook leuke cadeautjes voor alle kinderen gevonden. De kinderen in de campo krijgen eigenlijk nooit een cadeautje, want verjaardagen worden er niet gevierd, dus is het voor hen heel fijn om naast de gebruikelijke kerstviering ook een cadeautje te krijgen. In totaal hebben ongeveer 250 kinderen een kerstcadeau gekregen, en ongeveer 300 ouderen deelden mee aan het feest in 7 verschillende dorpen. We maken hier in ons huis de pakketten klaar en de zondagschoolleiders komen die dan ophalen. Ze blijven altijd even praten en we horen hoe het in hun kerk gaat. Voordat ze weggaan, bidden we nog samen. Zowel zij als wij vinden het fijn om elkaar weer te zien.

Kinderen van het binnenland met hun cadeautjes

Kerst wordt hier in de evangelische kerken wat anders gevierd dan in Nederland. In de katholieke kerken wordt er veel aandacht aan besteed op 24 en 25 december. Tweede kerstdag kent men hier niet. De evangelische kerken hebben destijds met het uittreden uit de katholieke kerk ook de vieringen van het kerkelijk jaar afgeschaft. Er is in onze kerk in Cajamarca wel een Kerstfeest geweest, maar op 20 december met een gevarieerd programma: meer op evangelisatie gericht dan op het Kerstverhaal. Het Kerstbrood, hier heet dat paneton, is een must met een beker chocola na afloop van de dienst.

In de Paasweek wordt er weer een evangelisatiedienst gehouden, wel met de kruisiging als thema, maar Paaszondag is een “gewone” zondag. Hemelvaartsdag en Pinksteren worden niet herdacht, ook niet in de Pinkstergemeentes. In onze kerk helpen we wel elk jaar fijntjes te herinneren aan die dagen en dan wordt er wel aandacht in de preek aan besteed. Daar zijn we heel blij mee natuurlijk.

Daar ik, Froukje, een lelijke misstap had gedaan (niet begaan) in de stad, kreeg ik na Kerst ernstige klachten met veel pijn in mijn linkerbeen. Het bleek dat het heiligbeen van het bekken was losgeraakt, waardoor ook de spieren een behoorlijke dreun hebben gekregen. Het duurde even, ook door de feestdagen, voordat de goede diagnose was gesteld. Oud en Nieuw heb ik op bed doorgebracht en ben om half twaalf even eruit gekomen om samen biddend het nieuwe jaar in te gaan en een paar vuurwerkstokken af te steken. Daarna heb ik elke dag fysiotherapie gekregen, maar op het moment gaat het gelukkig weer steeds beter.

Oud en Nieuw

Telefonisch hebben we veel contact met onze voorgangers, Gilmer en Marciano. Zij hebben met hun kerken intussen hun jaarlijkse vergadering gehad over verschillende moeilijke punten, maar ook om te zien wat ze dit jaar zouden willen aan onderwijs. We hebben al een paar goede berichten gehoord en we zijn benieuwd of het echt zal lukken dat de kerken dit jaar zelf een dag of een paar dagen uitzoeken om studie te ontvangen over door hen gekozen onderwerpen en van sprekers, die zij zelf zullen uitnodigen. In de afgelopen jaren hebben we tijdens de door ons georganiseerde conferenties verschillende sprekers gehad, waardoor er keuze is om iemand uit te nodigen, die hun vertrouwen ook heeft. De meeste dorpen zijn momenteel met de auto te bereiken, waardoor ook wij deel kunnen uitmaken van de conferenties die de verschillende kerken zullen organiseren.

Het is momenteel de regentijd en dus is het voor ons op dit moment niet gunstig om het binnenland in te gaan. In februari worden de schoolpakketten voor de lagere school weer klaar gemaakt en zullen de leiders van de kerken die komen ophalen. Dan worden we ook weer bijgepraat. Daarna komen de leerlingen van de middelbare scholen begin maart hun beurs ophalen. Als ze een 14 (in NL. een 7) gemiddeld hebben, krijgen ze een beurs waar ze hun schoolmaterialen van kunnen kopen. Ze komen dan met een ouder en kunnen met het geld wat wij beschikbaar stellen hun boeken, schriften en uniform kopen. Het stimuleert enorm om hun best te doen en ook de ouders om hun kinderen na de lagere school naar de middelbare school te sturen. Ook voor een eventuele vervolgstudie praten we met de ouders om te zien wat verstandig is, maar vooral dat ze niet de weg kwijt zullen raken als ze vanuit hun kleine dorp naar een stad gaan om een vak te leren.

In maart zullen we Oxamarca bezoeken, 5 uur het binnenland in. In april komen alle voorgangers naar de stad Cajamarca voor een discipelschapstraining met bijbehorend materiaal. Het is de bedoeling dat ze allemaal het programma zullen leren gebruiken voor de geestelijke ontwikkeling en groei, ten eerste van henzelf en natuurlijk van de hele gemeente. Daarna zullen we de jaarlijkse openingsvergadering hebben om de data van conferenties, jeugdweekenden en kinderwerkers-opleidingen vast te stellen.

We vragen jullie te blijven bidden voor onze gezondheid en ook voor de contacten die we hier hebben: dat God ons kan gebruiken om voor onze omgeving tot zegen te mogen zijn.

Danken

Aan het eind van dit jaar willen we jullie allemaal heel hartelijk danken voor jullie steun van het afgelopen jaar, maar bovenal voor al de jaren daarvoor. God is een God van Trouw en dat heeft hij door de gemeentes, die ons zoveel jaren gesteund hebben, getoond.

Het is geen gemakkelijk jaar geweest. Vooral de plotselinge verhuizing heeft veel spanning gegeven. We merken dat de jaren gaan tellen. Toch zijn er ook heel fijne zaken gebeurd. De voorgangers van Oxamarca en Sucre hebben dit jaar zelf de conferenties georganiseerd, die wij zoveel jaren eerst voor hen, en later samen met hen, hebben georganiseerd. Ze deden het heel goed en wij mochten er als gasten bij zijn.

Josue in een kerk van het binnenland

De eerste jaren in Cajamarca gingen we het binnenland in om op 5 verschillende plaatsen conferenties te houden met de kerken uit de buurt. In 2002 kreeg Ger een ongeluk wat een keerpunt werd in ons persoonlijke leven, maar ook in het werk moesten allerlei zaken aangepast worden. We zochten en vonden een betrouwbare en bekwame jonge broeder in Cajamarca, bereid om voor dat jaar het programma uit te voeren. Daarna bleef Josué deel uitmaken van de verschillende teams die we toen gevormd hebben om naar de mensen toe te gaan met trainingen voor de leiders. De “School voor leiders” was geboren. Bij de bezoeken aan de dorpen troffen we veel noden aan. Het is zoals in Jacobus staat: je kunt niet zeggen “gaat heen en wordt warm” zonder een deken te geven. In de praktijk bleek dat we soms ook moesten uitleggen hoe je een deken gebruikt of hoe die gewassen of versteld moet worden, “als u begrijpt wat ik bedoel”. In een later stadium hielden we de conferenties in de kerk die wij in Cajamarca bezoeken.

Marciano (links) en Gilmer (rechts)

Het is dankbaar werk om mensen een stap verder te helpen dan ze zijn, vooral als ze het oppakken en groeien in geloof en wijsheid. Dat gebeurde vooral bij Gilmer, voorganger in Oxamarca en Marciano, voorganger in Sucre. Vaak hebben jullie hun namen genoemd zien worden in onze nieuwsbrieven. Het zijn volwassen stabiele christenen geworden die de gemeente met zijn buitenposten gewetensvol leiden. Daarnaast runnen beide broeders vanuit hun kerk een kindereetzaal onder de vlag van Pan de Vida. Er krijgen in elke plaats elke schooldag 100 kinderen een warme maaltijd, zodat ze goede prestaties kunnen leveren op school.

Wilfredo en Judith (vooraan) in eenjeugdweekend

Daarnaast wordt er met hen gewerkt in de zondagschool en in de jeugdgroep. Alicia, een jonge onderwijzeres uit Cajamarca traint zondagschoolleiders.  Wilfredo en Judith werken sinds een aantal jaren met de tieners en jeugd. Sommige gemeentes die ons zo trouw steunden hebben gehoor gegeven aan onze aanbeveling om hen verder te ondersteunen en daar zijn we heel dankbaar voor. U zult regelmatig door hen op de hoogte worden gehouden van de ontwikkeling van hun bediening en ook het werk met de tieners en jeugd.

De volwassenen mogen nu in praktijk brengen wat ze meer dan 12 jaar hebben gehoord en geleerd. Wij blijven in de buurt voor advies en praktische zaken. Ook blijven we het werk met de kinderen en jeugd ondersteunen, zowel op geestelijk gebied als in praktische zin met Kerstpakketten en elk jaar een basispakket met schoolmiddelen.

Alicia leidt zondagschoolleiders op.

In de afgelopen maand, dat we weer terug waren in “onze” nieuwe woning hebben we kerstpakketten mogen maken voor 7 zondagsscholen. Verschillende gesprekken per telefoon gehad met voorgangers en fijne ontmoetingen met de mensen die soms een dag moesten reizen om hun kerstpakket op te halen. We werden dan weer bijgepraat en mochten samen bidden. We genieten van elke ontmoeting. Onze participatie is minder intensief in het binneland, maar we blijven met hart en ziel verbonden. Graag willen we in gebed met u verbonden blijven. Regelmatig zullen we op onze weblog en in het blad van Zending & Gemeente blijven vermelden waar we mee bezig zijn. De betrokkenheid wordt wat minder intensief in tijd, maar niet in gebed. Blijft u ook meebidden?.

Rest ons u allen een heel voorspoedig 2014 te wensen. Een jaar dichter bij de komst van de Heer en als we de nieuwsberichten zien, lezen en horen, kunnen we alleen maar bidden: “Heer, kom spoedig!” Intussen blijven we doen wat onze hand vindt om te doen.

Allen Gode bevolen. 

Ger en Froukje Prakken

Laat in uw hart de vrede van Christus heersen, 

want daartoe bent u geroepen als de leden van één lichaam.

Wees ook dankbaar. Kolossenzen 3:15

Verschillende reizen naar de bergen

Eerder op onze weblog kunnen jullie lezen hoe de leiders-conferentie was in Sucre. Daarna hebben we een conferentie gehad in Oxamarca met de leiders van de kerken van die streek en afgelopen weekend zijn we teruggekomen uit Oxamarca, waar we Wilfredo en Judith ondersteunden in het jeugdweekend wat zij georganiseerd hadden.

De laatste 2 activiteiten waren intensief, vooral omdat het lange reizen waren naar Oxamarca. Maar steeds weer genieten we intens van de prachtige natuur onderweg. Dat verveelt nooit. Nu is het ook wel luxe om vanuit een auto de steeds veranderende plaatjes van de bergen met hun kronkelwegen te kunnen zien. Voor de leiders en jongelui uit Jelíc is dat anders. Zij vertrokken lopend om half vier ‘s nachts om rond het middaguur in Oxamarca aan te komen, om het jeugdweekend mee te maken. Ik weet niet of zij zich zo bewust zijn van de prachtige natuur. Voor hen is elke berg een inspanning, en afdalingen evenveel kansen om uit te glijden op de gladde stenen. Zelfs voor de mensen uit het binnenland zijn dat lange reizen, maar zij hebben het er voor over.

Teambuilding

Eerst een paar nieuwtjes over de conferenties van de voorgangers van de verschillende bergkerkjes. Tijdens zo’n conferentie horen we van veel situaties die ons soms verbazen en ook zorgen geven. Wat te denken van een kerk waar de leider vervangen is door iemand anders, zonder overleg met hun voorganger, Gilmer. Dit is gebeurt op grond van een “profetie” van iemand van buitenaf, die dus niets met de betreffende kerk te maken heeft. Door de reacties van de oudsten en de voorganger merkten we hoe volwassen ze geworden zijn. Zonder aarzeling werd deze verandering niet goedgekeurd. Er was ook meteen contact gezocht met deze kerk. Maar het is nog niet zo eenvoudig om zo’n plaatselijke beslissing aan te passen. Ondanks de vele jaren van onderwijs, zijn ingesleten gewoontes niet eenvoudig om te buigen.

Praktische Bijbelstudies

We zijn heel blij met de leidinggevende broeders van het werk, de voorgangers van de centrale dorpen, Gilmer en Marciano en de oudsten, die regelmatig de buitenposten van de centrale kerken bezoeken. Zij zijn gegroeid in wijsheid en inzicht en houden van de gezonde leer, gebaseerd op Het Woord en niet instabiele emoties. En dat is heel erg noodzakelijk voor afgelegen dorpen, waar de mensen God graag willen dienen, maar waar vaak mensen met dwaalleren langs komen (letterlijk), met een grote Bijbel onder hun arm en op die indrukwekkende manier allerlei “wind van leer” brengen. Op zo´n manier brengen ze schade aan het denken van de mensen en tegelijkertijd spekken ze veelal zó hun eigen portemonnee. De enige manier om dit tegen te gaan is steeds weer de nadruk te leggen op een persoonlijke relatie met onze God om zijn Woord te verstaan. Want dat is immers in elk deel van de wereld het belangrijkste!! Op deze wijze kunnen we steeds weer aan de Bijbel toetsen waar het op aan komt. De conferentie met de volwassenen was enorm zinvol en we konden intens genieten van de eigen inbreng van de mensen, omdat wij deze conferentie niet hoefden te organiseren, maar ondersteunden zowel praktisch als Ger met een thema.

66 deelnemers aan het Jeugdweekend

Twee weken later gingen we weer met Wilfredo en Judith  onderweg naar Oxamarca, zoals ik boven al beschreef. Het werd een heel andere ervaring dan de conferentie die we met de volwassenen hadden. Zij vertellen hier zelf over op hun blog: www.wilfredoyjudith.blogspot.com. Wij vinden het fijn dat we mogen en kunnen helpen zodat zij zich door hun inzet volledig kunnen wijden aan de studies en in ´t geven van pastorale adviezen. Naast de activiteiten met de jongelui komen er mensen uit het dorp die mij, Froukje, opzoeken omdat ze bv. een Bijbel willen kopen, of een zangboek of ze willen graag een leesbril, omdat ze anders hun Bijbel niet meer kunnen lezen.

Zo kwam er bijvoorbeeld deze keer een jongen, die ik eerder al eens had kunnen helpen met het programma van het Lilianefonds. Hij is een paar jaar geleden aan zijn voet geopereerd om die recht te laten zetten en nu waren er andere complicaties bijgekomen. Daarom moet ik nu voor hem een artsenconsult regelen in Cajamarca-stad. Het is fijn dat we op deze manier ook heel praktisch tot steun kunnen zijn voor de mensen verweg in het binnenland, die vaak slecht toegang hebben tot de reguliere gezondheidszorg; ook omdat de mensen die in de dorpen wonen,  in de stad geen gelijke behandeling krijgen. Op deze manier blijven we ook betrokken bij de mensen. We blijven jullie op de hoogte houden,

Heel hartelijke dank voor jullie warme betrokkenheid. Blijf ajb. nauw betrokken bij dit zó belangrijke werk, omdat ‘onze mensen in de bergen’  er dikwijls helemaal alleen voor staan.   

Ziet, hoe goed en hoe lieflijk is het, dat broeders ook samenwonen!

Met vijf gemeentes samen

Het dorp Sucre – Provincie Celendin

Misschien ben je er al van op de hoogte, dat we elk jaar een startbijeenkomst met alle voorgangers uit de dorpen rond Cajamarca hebben. Op het moment dat de regentijd begint (zo rond oktober) hebben we een evaluatiebijeenkomst, waar we dan het seizoen mee afsluiten en bekijken wat we de volgende keer anders (en beter) kunnen doen.

Anders dan de afgelopen paar jaren, hebben we deze leidersconferentie niet in Cajamarca, maar in Sucre gedaan, één van de hoofdkerken in het binnenland, zo’n 2 ½  uur rijden van Cajamarca, maar door de wegwerkzaamheden – die in de bergen vaak jaren duren - nu toch een uur langer. Er waren 20 leiders en voorgangers van 5 verschillende dorpjes. Drie dochtergemeentes waren helaas niet aanwezig. Maar we hadden nu met de aanwezige voorgangers een heel goede tijd van studie, samen delen en ook ontspanning. Wat dit keer ook anders ging, was dat de algemene leiding en organisatie op de schouders van voorganger Marciano lag en wij er ter ondersteuning bij mochten zijn. Dit is een structurele beslissing geweest in het voorjaar. De voorgangers, Marciano van Sucre en Gilmer van Oxamarca zijn bekwame en geestelijk volwassen mensen geworden en we denken dat zij in de toekomst de training van de voorgangers heel goed aankunnen. Het is een bijzondere ervaring dat wijzelf de conferentie niet meer hoeven te organiseren, maar dat we mogen zien hoe er nieuwe leiderspatronen ontstaan.

Een warme terugkeer

Voor ons (en niet alleen voor ons gelukkig) was de terugkeer van één van de presbyters tot het team van de oudsten erg indrukwekkend. Zoals we eerder dit jaar met jullie deelde was hij “in zonde gevallen” en dat had heel diepe indruk op de andere voorgangers gemaakt. Ik, Ger, had zelf ondertussen wel telefonisch contact met hem gehad, maar door de zwakke verbinding in het binnenland, was het praktisch niet mogelijk een goed gesprek met hem te hebben. Nadat hij onder tranen tijdens de conferentie vergeving had gevraagd en gekregen, werd hij door de andere voorgangers warm omarmd!

In de praktijk

Tijdens de lessen

Waar tijdens deze conferentie vooral de nadruk op werd gelegd, was de praktische hulpverlening vanuit de kerken. Dus niet alleen de prediking van het geloof en het maken van de keuze om Christen te worden, maar óók en vooral het Christen-zijn in de praktijk. De nadruk werd o.a. sterk gelegd op mannen als bv. William Booth en David Wilkerson. In de grote steden, zoals bv. Lima neemt het aantal jeugdbendes schrikbarend toe, en ook het aantal kinderen dat de nachten onder o.a. bruggen door moet brengen! Uiteraard hebben wij en onze broeders in de bergdorpen met andere problemen te maken, maar de problemen zijn er niet minder door. Integendeel! 

Al vaker hebben we verteld over de sociale onrust die er heerst in Cajamarca en omstreken vanwege conflicten tussen autoriteiten en de mijnsector. Het is een gecompliceerd probleem met vele facetten als werkgelegenheid, maar ook sterke milieuvervuiling. De boeren worden vaak onvoldoende ingelicht over mogelijkheden en gevolgen van de mijnbouw en er is weinig zorg voor het milieu, waar milieuactivisten dan weer gebruik van maken door dorpen op te roepen tot acties als landbezetting en demonstraties, die niet altijd geweldloos verlopen. Ook onze mensen hebben ermee te maken, want het gaat vaak om hun waterwingebied, hun bevloeiingskanalen en hun akkers die men probeert op te kopen.

Ger tijdens de pauze met twee presbyters

We vragen gebed voor deze mannen om de juiste keuzes te maken en vooral ook, dat ouders en voorgangers in de bergdorpen hun gezinnen leren vormen en ontwikkelen. Bid ook voor de voorgangers en de jeugdleiders, dat ze “levende” voorbeelden zullen zijn voor de mensen met wie ze dagelijks te maken hebben. Wat heel veel problemen geeft, zijn de rondtrekkende “prosperity”-evangelisten: ze veroorzaken veel scheuringen, puinhopen achterlatende. Bid voor bescherming van de bestaande gemeenten.

Pastoraal werk

Tijdens de conferentie maken de presbyters en de voorgangers gebruik van de gelegenheid om de  ervaringen uit te wisselen, die ze tijdens hun rondreizen en bezoeken aan de kerkjes opdoen. Het beleid en de ideeën van deze leiders is eensluidend en dat is een heel positief punt. De problemen die ze tegen komen, vergen echter veel wijsheid en tact. Veel plaatselijke leiders van de kleine kerkjes verwachten dat de presbyters het werk doen wat zij zelf zouden moeten doen, zoals bijv. huisbezoeken. Hoewel het steeds weer uitgelegd wordt dat dit door de lokale kerk moet worden gedaan, komt deze boodschap (nog) niet over, op een enkele voorganger na.

Het welzijn van de kerken lijkt steeds op en neer te gaan, maar toch houden we goede moed en vertrouwen dat de Heer die een goed werk begonnen is in verschillende mensen, dat ook zal volmaken. Daaraan te mogen meewerken, ook iets minder en vaker op afstand is een enorm voorrecht en een vreugde.

Bij voorbaat: heel hartelijk dank voor je meeleven en meebidden. Zonder deze facetten van het werk kunnen we “geen meter” verder...!

Samen eten

Bijbelstudie

Wat rustiger aan

Bezoek aan Bolivia

Vanuit Santa Cruz in Bolivia sturen we dit keer een berichtje. We zijn op bezoek bij onze dochter Sanne met haar man, Marco, en hun beide dochters. Zij werken en wonen hier met de visie om gezinnen te ondersteunen met werk en bij de opvoeding. Het is fijn om een maandje deel uit te mogen maken van hun gezin.

Verhuizing

Tijdens de verhuizing

Begin maart kwamen we na een periode van 4 maanden in Nederland weer terug in Cajamarca. Het nieuws dat we zo spoedig mogelijk een andere woning moesten zoeken viel ons koud op ons dak. Gelukkig lukte het toch bijzonder snel een ander huurhuis te vinden en konden we beginnen met de verhuizing. Omdat het nieuwe huis (nog) niet  helemaal bewoonbaar was, hebben we meer dan een maand de tijd gehad om van alles uit te zoeken, te organiseren en te ordenen en beetje bij beetje te verplaatsen. Wat kan een mens in 12 jaar veel verzamelen!

De sjouw-ploeg

We wonen nu een aantal kilometers buiten Cajamarca. Het huis is eigenlijk gebouwd om er een soort hostel van te maken, dus alle kamers komen uit op een gaanderij en ’s morgens zijn we een tijdje bezig om alle deuren weer te openen. Het is wel even wennen. De omgeving is landelijk en we hebben een prachtig uitzicht op weilanden en koeien met op de achtergrond de bergen.  Tijdens alle drukte die een verhuizing met zich meebrengt , hadden we de eerste vergadering begin april, met alle leiders van de kerkjes waar we mee werken. In dit soort vergaderingen bespreken we het jaarprogramma en de veranderingen in het beleid als dat actueel is. Dat is het geval dit jaar.

Ondersteuning

Ger wordt 70 jaar en we denken dat het goed is dat hij hoe langer hoe meer overdraagt aan de beide pastors van de hoofdkerken, Marciano en Gilmer. Ze hebben zich ontwikkeld als volwassen, bekwame en betrouwbare leiders. Voor dit jaar hebben we in beide plaatsen, Sucre en Oxamarca, een conferentie gepland, die door hen zal worden voorbereid. Wij zullen hen daarbij ondersteunen. Het blijkt dat het heel goed is dat we in de buurt zijn, want in de eerste maand is er al heel wat contact over en weer geweest in verband met situaties en problemen, die zich voordeden. We zijn erg blij dat Marciano en Gilmer het voortouw van onderwijs en gemeentebouw overnemen.

Wilfredo en Judith gaan door met het jeugdwerk in dezelfde kerken en proberen dat uit te breiden. Als zij onze ondersteuning op enig vlak nodig hebben, zijn we in de buurt, maar verder zullen zij zelfstandig  hun eigen bediening met de jeugd en hun eigen gemeente Beth-El ontwikkelen. Door de nieuwe opzet van het werk krijgen wij nu meer vrijheid om uitnodigingen aan te nemen buiten het gebied waar we tot nu toe gewerkt hebben. Zonder de eindverantwoordelijkheid kunnen we per keer bekijken wat we kunnen doen. We merken wel dat de jaren gaan tellen en daarom is het fijn om verantwoordelijkheden met een gerust hart te kunnen overdragen. Ook in de kerk waar we ons in Cajamarca bij hebben aangesloten krijgen we veel gelegenheid om door onze aanwezigheid bij te dragen aan de bouw van het Koninkrijk en dat hopen we nog lang te kunnen doen:  mede bouwen!!

Uit-zicht

In-zicht