Een nieuw begin

Startvergadering

Hartelijk gegroet vanuit een nog zeer regenachtig Cajamarca! Zó regenachtig zelfs, dat er de afgelopen nacht een huis ingestort is. Gelukkig zijn er daarbij  geen slachtoffers gevallen, maar toch...

Vorige week hebben we in Sucre de start-vergadering voor het nieuwe seizoen gehouden. Het is momenteel door de slechte wegen ongeveer 3-4 uur rijden bij ons vandaan. Er is een geasfalteerde weg gepland tussen Cajamarca en Celendin, maar ook dát  project staat stil door de aanhoudende regens. Tijdens deze vergadering doen de voorgangers verslag over de stand-van-zaken in hun gemeenten, de groei of het aantal mensen dat de gemeente verlaten heeft enz. Maar het belangrijkste is toch, dat de mensen elkaar bemoedigen en plannen maken, die ze gezamenlijk kunnen verwezenlijken. Er zijn heel bemoedigende berichten van groei, maar ook het verdrietige bericht, dat één van de presbyters letterlijk door de drank gevloerd is. Dat heeft ons allemaal diep getroffen. Zijn jongste zoon was wel aanwezig in de bijeenkomst; hij heeft nu alleen de leiding van de gemeente en zijn vader behoorde bij het pastorale team. Nu is de presbyter voor een half jaar op non-actief gezet. Deze nog jonge broeder heeft ons gebed heel erg nodig. Ik heb hem gevraagd z’n vader te zeggen, dat hij me ten-allen-tijde mag bellen en dat hij in onze ogen niet minder is geworden. Hij vertelde me, dat zijn vader bijna elke dag -soms ook alleen- in de kerk zit. Bid ajb mee, dat hij spoedig de moed zal krijgen om naar ons toe te komen.

Verder groeien vele gemeenten. Zo hebben we mogen helpen bij het bouwen van een nieuwe kerk in Chugur, omdat die van Tupac Amaru zo gegroeid was. We vragen ook gebed voor de oudsten, jeugd—en kinderleiders. Vooral de tieners hebben ons gebed heel hard nodig: de leeftijd waar velen het laten afweten. Bid daarom ook voor Wilfredo en Judith, dat zij iedere keer weer nieuwe en frisse ideeën zullen krijgen om de opgroeiende tieners duidelijk te maken, dat er buiten Jezus geen echt leven mogelijk is.

Onverwachts Verhuizen

Voorganger Godo helpt verhuizen met zijn auto

Op het moment zitten we midden in onze verhuizing. Zoals je misschien al wel weet, hoorden we bij onze terugkomst uit Nederland, dat de huiseigenaar, na 12 jaar, nu zelf in zijn huis wil gaan wonen. We hebben gelukkig een huurhuis gevonden, wat bijzonder snel is gegaan en betaalbaar is; 15 minuten buiten de stad. In Cajamarca zijn de huur- en koopprijzen over het algemeen erg hoog. De eigenaar is een stichting, geleid door een Duitse dame, die hier al jaren groot sociaal werk doet voor gehandicapte kinderen. Ze komt sinds een tijd ook bij ons in dezelfde kerk. 

We nemen zelfs het dak van de garage mee :)

Gisteravond hebben we het huurcontract getekend. Als we op dit moment om me heen kijken, zien we een hele stapel verhuisdozen en koffers. We vinden het verschrikkelijk.. .maar we hopen dat alles gauw voorbij zal zijn en we snel aan de nieuwe situatie gewend zullen zijn. Bid vooral dat het zal lukken om goed werkende communicatiemiddelen te hebben zoals internet en telefoon. In de buitengebieden van Cajamarca is er niet altijd bereik met internet.

Het nieuwe huis

Terug naar de basis

Weer in Cajamarca

De koffers zijn weer uitgepakt en het lijkt net of we nooit zijn weggeweest. Na 4 maanden in Nederland zijn we weer in Cajamarca. Het is wel even omschakelen na de vanzelfsprekendheid in Nederland van drinkwater uit de kraan en ook nog warm als je wilt, naar de situatie hier, waar we niet vanzelfsprekend kunnen rekenen op water en waar we het water om te drinken eerst filteren en daarna voor de zekerheid nog een keer koken. Het went wel gauw. We missen nu de lente in Nederland, en het lijkt erop dat die nu goed doorbreekt. Hier is het nog de regentijd, maar ´s morgens is het droog en kunnen we boven op het terras in de zon een kopje koffie drinken.

AIPA – de lokale organisatie waaronder we werken

Deze maand, maart, is het 30!!! jaar geleden dat we hier in Peru kwamen met onze toen nog kleine kinderen. Er is veel gebeurd in die tijd en vaak kunnen we ook nog genieten van de vrucht. We komen bijvoorbeeld weer in contact met mannen waar we destijds in Huancayo mee werkten, die nu zelf leiders zijn. De jaarlijkse vergadering van de lokale organisatie van kerken waar we mee werken, is een ontmoetingsplek voor kerkleiders van Noord tot Zuid, ook van vrienden van vroeger.

Het is een relatief kleine organisatie, maar werkzaam in vele delen van het land. Daardoor is het werk ook heel gevarieerd. Iedereen vertelt waar hij/zij mee bezig is. We horen prachtige verhalen, maar horen ook van de enorme nood die er is. Gebieden waar nauwelijks het evangelie wordt gebracht, of waar veel sektes voet aan de grond krijgen, omdat ze met allerlei cadeautjes komen om de mensen te trekken. Vaak is er gebrek aan onderwijs, waardoor de ´eenvoudige´ leiders van de kerkjes geen antwoord hebben op de dwaalleren waar veel mensen in tuinen.

Ontwikkelingen in de kerkjes

Marciano-links en Gilmer-rechts

Er was tijd om met onze voorgangers, Gilmer en Marciano, die er ook waren, bij te praten. We werden bemoedigd, maar hoorden ook een paar verdrietige verhalen. We merken dat juist het leiderschap van de kerken enorm wordt aangevallen. Waar Gilmer en Marciano blijk geven van groei in hun bediening en in hun geloof, zijn er andere leiders waar we vertrouwen in hadden, bezweken voor verleiding. En leiders vallen nooit alleen. Omdat het meest kleine dorpen zijn waar ¨onze¨ kerkjes zijn, wordt er extra gelet op het leven van de christenen. Dat moet ook kunnen. Helaas zien we dat een dorpje als Cajén zwaar onder druk staat. Het was een kerk met jonge gezinnen, een bloeiend zondagschoolwerk en we hadden er goede hoop op dat ook daar een jeugdgroep zou komen. Nu zijn sommigen weggetrokken naar de kust om werk te zoeken, maar anderen zijn in zonde gevallen, of zomaar weggebleven. We kunnen ons dan zo machteloos voelen, maar in gebed binden we de strijd aan. En we vragen jullie om ons daarbij te helpen. Gelukkig zijn er positieve zaken die daar tegenover staan. Door de kindereetzaal van Pan de Vida bij Gilmer, heeft hij contact gekregen met de ouders en daar zijn 2 Bijbelstudiegroepen uit ontstaan. Ze gebruiken een discipelschapsprogramma. Nu zijn er 5 echtparen die willen trouwen en sommigen willen zich ook laten dopen. Onder de doopkandidaten is een catechete van de Katholieke kerk. Veelvuldig is zij bespot en men geloofde niet dat het haar ernst was, maar meer en meer kwam ze tot de overtuiging dat ze de Heer wilde volgen met haar hele hart.

Tijdens zo´n vergadering is er gelegenheid om bij te praten en vooral jonge voorgangers te bemoedigen en een hart onder de riem te steken. Als we dan ´s avonds voor het slapengaan de balans opmaken, weten we weer waarom we in Perú werken.

Terug naar school

Wilfredo maakt de schoolpakketten

Vlak voordat we terugkwamen heeft Judith de basispakketten met schoolmaterialen klaargemaakt. Een punt van zorg blijft steeds weer de communicatie met de dorpen in het binnenland. De meeste voorgangers hebben wel een mobieltje, maar ze hebben niet altijd bereik. Judith probeert op vele manieren berichten door te sturen. Uiteindelijk is het toch weer gelukt om 194 kinderen van een schoolpakket te voorzien. Het is ieder jaar weer een enorme klus en we zijn elke keer weer enorm blij als het achter de rug is. Morgen kan ik de beurzen klaar maken voor de middelbare school. De jonge mensen die een 7 gemiddeld gehaald hebben op hun schoolrapport krijgen een beurs voor de middelbare school. Ook dit jaar zijn er weer 19 leerlingen die er op die manier recht op hebben. Het stimuleert de jongelui en hun ouders om hun best te doen om vooruit te komen.

Samen met Gilmer en Marciano hebben we besproken dat zij steeds meer verantwoordelijkheid op zich zullen nemen en vooral zullen nadenken over de mogelijkheden tot training van de leiders. Er is een soort verzadiging gekomen voor wat betreft de conferenties. Sommigen komen omdat het van hen verwacht wordt, of omdat ze anders geen recht hebben op de programma´s zoals schoolspullen en de beurzen, maar gelukkig zijn er ook, die echt een verlangen hebben om meer te leren over de Bijbel en het leiden van de kerk. Gilmer en Marciano zullen dit jaar zoeken naar nieuwe manieren om de mensen bekwaam te maken en weerbaar als er moeilijke situaties ontstaan. Hun inzet is groot en we zijn heel erg dankbaar dat deze beide mannen uitgegroeid zijn tot evenwichtige, stabiele leiders. Samen hebben zij direct invloed via de kerken op meer dan 1000 mensen. Zij hebben ons gebed en onze steun heel hard nodig.

Van thuis naar thuis

Tijd in Nederland

De tijd van ons verblijf in Nederland is al bijna weer voorbij. In oktober dachten we nog: “4 maanden; dan hebben we heel veel tijd voor allerlei activiteiten”, maar dat valt dan toch weer tegen.

Elke zondag waren we op bezoek in een andere gemeente, die bij het werk in Perú betrokken is. We mochten een powerpointpresentatie laten zien van het werk dat we namens die gemeentes mogen doen. Hoe we begonnen en hoe het nu is. Er is veel structuur aangebracht, vooral dankzij de ondersteuning in de administratie van Judith. Zij en haar man Wilfredo zijn nu een eigen bediening aan het ontwikkelen en wij vinden het fijn om daar zijdelings bij betrokken te mogen zijn (www.wilfredoyjudith.blogspot.com) .

Wilfredo & Judith op Esthers eerste verjaardag in Terwolde

We hebben veel ontmoetingen gehad en velen zijn bij ons op bezoek geweest. Het is fijn om zoveel vrienden en bekenden te ontmoeten. De banden worden weer aangehaald en de nieuwtjes worden wederzijds weer uitgewisseld. We zijn erg dankbaar voor de internet-mogelijkheden als skype en Voip, maar een persoonlijk gesprek is toch bij uitstek de mooiste gelegenheid van communicatie.

Doordat we nu weer ingeschreven zijn in Nederland konden we ingeschreven worden bij een ziekenfonds en dat geeft de mogelijkheid van een evaluatie van de gezondheid van Ger. Intussen zijn er al verschillende bezoeken geweest aan specialisten op het gebied van revalidatie en worden de mogelijkheden bekeken tot een beter kunnen functioneren, zoals lopen en bewaren van evenwicht. Die mogelijkheden liggen hier wat ruimer dan in Cajamarca en daar maken we graag gebruik van, hoewel het heel veel tijd kost.

Judith en Wilfredo met hun dochtertje Esther hebben een maandje bij ons gebivakkeerd. Het huisje is wel klein, maar met veel goede wil en incasseringsvermogen hebben we een heel goede tijd met elkaar gehad. Ook onze kinderen die in Nederland wonen, wonen op een bereikbare afstand van Terwolde.

Weer naar Perú

Een deel van de jongeren met beurzen

We vertrekken 3 maart en hebben dan eerst een vergadering van een paar dagen in Lima van de Peruaanse kerkelijke stichting waaronder we werken, alvorens door te reizen naar Cajamarca. Een paar ondersteuningsprogrammas's voor de mensen in het binnenland staan deze tijd nog in de agenda. Allereerst het basispakket schoolmaterialen voor de kinderen van de zondagscholen en daarnaast de beurs voor de kinderen die met een gemiddelde van een 7 naar de middelbare school gaan. Vooral dat laatste programma is erg belangrijk. Het niveau van de middelbare scholen in het binnenland is niet erg hoog, maar de jongelui worden gestimuleerd om hun best te doen om te studeren en te proberen een mogelijke opleiding te volgen. De teenerleeftijd is van wezensbelang. Dan worden er veel belangrijke beslissingen genomen. In de kerken is dat ook vaak de leeftijd dat de jongelui afhaken en niet meer naar de kerk willen. Als zij naar een middelbare school kunnen en dus een zinnige dagvulling hebben en daarnaast in de kerk de mogelijkheid krijgen om naar een jeugdgroep te gaan, kan die beslissing positief beinvloed worden. Er wordt een toekomst geboden en een doelgericht leven met God als basis in alles wat je doet.

Het komende jaar zullen er verschillende ingrijpende veranderingen worden doorgevoerd die  vooral initiatieven van de kerkjes moeten bevorderen. Wij blijven voorlopig in de buurt om die te ondersteunen en met raad en daad bij te dragen aan het volwassen worden van de kerken waar we nu 12 jaar mee hebben gewerkt. We hebben goede moed.

Vakantiehuisje in Terwolde

In de herfst van dit jaar hopen we weer in Terwolde neer te strijken. Vóór die tijd bieden we de mogelijk om ons huisje voor een midweek of weekend te huren. Er is plaats voor 3 volwassenen en een kind-baby. Mocht je daar interesse voor hebben, dan kun je contact opnemen met Natasja de Jong-Prakken, e-mail: nmdejong.prakken@gmail.com. Kijk op de website van “de Scherpenhof” om de faciliteiten van het park te zien.

De volgende nieuwsbrief wordt weer vanuit Cajamarca geschreven. Graag willen we jullie op de hoogte blijven houden van wat God aan de andere kant van de wereld doet. Het verbreedt de horizon en we vinden het fijn om de “daden Gods” met jullie te kunnen delen.

Ger (links) en Wilfredo (rechts) tijdens een vier-talige, multi-culturele bijeenkomst in Kampen

Verjaardag in Jelic

Verjaardag van de kerk van Jelic

Gistermiddag zijn we teruggekeerd van onze reis naar Jelíc.

Josué was uitgenodigd voor de verjaardag van de kerk in Jelíc en men vroeg ons ook om te komen. Dit is één van de kerkjes waar we sinds 2001 mee werken en die het verste weg van Cajamarca ligt. Nu kunnen we er met de auto komen en doen we het met eigen vervoer in 5,5 uur. Als de broeders naar Cajamarca komen, moeten ze vaak een dag eerder vertrekken.

Groep die uit Oxamarca kwam lopen: 9 uur lopen!

Bij een verjaardag van de kerk wordt er meestal ook een vigilia (nachtbidstond) gehouden en tot nu toe hadden we dat nog niet meegemaakt. We gingen zaterdagmorgen om 7 uur weg en kwamen rond 12 uur aan, dus mooi op tijd voor het middageten. Het eten in de campo(binnenland) bestaat meestal uit aardappels en gebroken graan, wat als rijst wordt gekookt en erwten met eventueel een stukje cavia of kip. Als er groente wordt verbouwd, is dat om te verkopen op de markt. Men weet vaak niet hoe groente klaar gemaakt kan worden en bovendien houden de meeste Peruanen niet van groente: dát is voor de konijnen. 

Lekke band

Josué zou een serie Bijbelstudies geven, maar toen wij vertelden dat we ook zouden gaan, werd er snel een Bijbelstudie overgeheveld aan Ger. ‘s Middags begonnen de Bijbelstudies. Er kwamen mensen uit verschillende dorpen om onderwijs te ontvangen. Sommigen hadden 9 uur gelopen om bij dit feest te kunnen zijn. Tijdens de middagpauze werden we geroepen, want men hoorde de linkervoorband van de auto leeglopen. Er zat een stukje ijzerdraad in. Op veel plaatsen onderweg wordt elektriciteit aangelegd en daarbij vallen nogal eens resten ijzerdraad op de weg. Ik had eens gehoord dat een gaatje in een band soms tijdelijk gemaakt kon worden door er een grotere spijker in te steken, die dat gat dicht. Omdat een bandenreparateur op 2 uur rijden-afstand was, besloten we om het uit te proberen. De reserveband werd er tijdelijk op gezet, maar die is kleiner dan de gewone banden en niet erg handig voor deze binnenweggetjes, dus als het zou lukken zou het fijn zijn om met de gewone band met de noodreparatie terug te rijden. Er werd een spijker in de band geduwd en een soort velpon er bovenop.

De volgende dag was de band nog hard. Zondagmiddag werd deze originele band er weer op gezet en toen de volgende morgen deze band nog hard bleek te zijn, hebben we het aangedurfd om met de band, voorzien van de spijker-noodreparatie terug te rijden naar Cajamarca. We zijn na 5 ½ uur rijden goed aangekomen. Heel bijzonder.

Nachtbidstond

Josue en Ger tijdens de nachtdienst

Zondagavond was dus de nachtbidstond. Omdat we de volgende dag weer terug moesten rijden, gingen wij al om 22.00 uur naar bed. Achteraf bleek dat verschillende mensen bij toerbeurt naar bed gingen. Velen slapen gewoon met hun hoofd op de rugleuning voor hen. Ze worden allemaal wakker als er gezongen wordt en slapen daarna weer verder. De preek door Josué is dan ook aan het begin van de avond gehouden toen de meeste mensen nog redelijk wakker waren. Je moet bedenken dat de mensen in Jelíc meestal voor 21.00 uur naar bed gaan. Er is daar (nog) geen elektriciteit en om half 7 is alles donker.

Om 3.00 uur ‘s nachts kwamen een paar broeders onze slaapkamer binnen. Daar stonden 3 bedden. Eén voor Josué, een ander bed voor Jhonny (zo schrijft men Johnny hier) en één voor ons. Ger sliep vast en ik hoorde dat ze aan Josué vroegen of er niet een film gedraaid kon worden…. We hadden op zaterdagavond buiten een film gedraaid en voor  de afwisseling wilden ze tijdens de “vigilia” om 3.00am nog  graag een film zien. Josué was zo wijs om dit verzoek af te wimpelen. Een kwartiertje later kwam een broeder bij Josué, die lekker lag te slapen. “Hermano(broeder) Josué, schuif es een eindje op”. “Ga maar aan de andere kant liggen”, bromde Josué en sliep verder. De broeder stond na 2 uurtjes weer op om verder te gaan met de vigilia.

Ondanks de onderbrekingen hebben we best lekker geslapen. Zelf nemen we altijd onze eigen lakens en een slaapzak mee, waardoor we geen last hebben van de vlooien, die altijd ruim aanwezig zijn. Voor gasten die met ons meegaan hebben we vlooienpoeder mee. Dat werkt ook prima.

De geestelijke winst van zulke dagen merken we later. We hebben veel goede gesprekken gehad. Vooral de leidinggevende broeders maken gebruik van de mogelijkheid om allerlei problemen door te spreken. Verder is er een behoorlijk aantal  Bijbels verkocht en we hebben veel mensen kunnen bemoedigen alleen al door er te zijn. In die afgelegen dorpjes komt er nauwelijks bezoek en al helemaal niet van mensen uit de stad. Wijzelf genieten heel erg van de mensen en van de prachtige natuur die overal aanwezig is.

Werk hier nu afsluiten om in NL weer te starten

Laatste activiteiten met de mensen van de Campo

Laatste leidersconferentie van dit jaar

Organisatie-team met voorgangers en presbyters

Een paar uur geleden zijn ze weer vertrokken. Onze broeders uit “de campo” (het binnenland) zijn dinsdag gekomen en nu, vrijdagmiddag (14/09), weer op weg gegaan naar hun dorpen. Sommigen doen daar de hele nacht over of vertrekken morgenochtend om 4 uur.

Het was een fijne tijd. Het programma van de conferenties is gevarieerd. Uiteraard worden er stevige Bijbelstudies gegeven die uitdagen om in hun eigen kerken in praktijk om te zetten, maar vaak is de vertaling naar de praktijd voor hen moeilijk. Velen hebben alleen maar lagere school gehad of soms zelfs maar een paar klassen daarvan. Als ze een beetje konden lezen en rekenen dan was dat voldoende om zich te kunnen weren in de maatschappij. Dus na de derde klas werden de kinderen van school gehaald om te helpen op de akker. Bovendien waren dan de jongere broertjes en soms zusjes aan de beurt om naar school te gaan; en meer dan 3 kinderen op school was niet te betalen. Hoewel het in de dorpen allemaal staatsscholen zijn, moeten de ouders zelf de schriften en schrijfmiddelen kopen. Daarom is ons programma voor de schoolpakketten in februari zo’n enorme hulp voor de ouders. De nieuwe generatie ouders hoopt dat hun kinderen meer kunnen leren dan zij en daar helpen wij hen graag bij, met een beurs voor de middelbare school bijvoorbeeld.

Bijbelstudie is dus het speerpunt van de conferenties. Het zijn allemaal leiders van kleine kerkjes, dus dat betekent dat ze elke week een paar keer moeten preken. Tijdens de conferentie is tekstverklaring een belangrijk onderdeel. Er worden groepen samengesteld en die krijgen een tekst waar zij uitleg over moeten geven. Dit is de workshop na een les over tekstverklaring. Later op de dag mag dan elke groep de bevindingen, die neergeschreven zijn op een groot vel papier, aan de andere groepen uitleggen. Iedereen krijgt de kans om commentaar te geven of aanvullingen. Het zijn prachtige momenten waarin wij merken dat er groei is in wijsheid en kennis en daar gaat het allemaal om.

Groep kerkleiders tijdens de conferentie

Er is ook tijd voor sport en spel. Judith heeft een aangepast, heel groot ganzenbord gemaakt. Dat wordt ook met groepen gespeeld. Soms moeten ze een Bijbeltekst opzeggen, soms een lied met gebaren zingen en meestal wordt er op de witte vakken een vraag gesteld. Het geeft veel hilariteit, maar daagt ook uit tot meer Bijbelkennis.

Vrijwel alle leiders zijn niet opgevoed met de Bijbel en de Bijbelverhalen horen dan ook niet bij hun algemene vorming. In de pauzes hebben wij gesprekken met de mensen over hun gemeentes, de projecten waar ze met onze hulp mee bezig zijn, de wensen die ze hebben voor de kerk, enz. Zo wordt er op het moment hard gewerkt aan de bouw van een nieuw kerkje in Chugur, omdat de kerk van het nabijgelegen dorp Tupac Amaru zo goed gegroeid is in de loop der jaren. Dit wordt hun tweede dochtergemeente.

We hebben samen een heel goede tijd gehad en merken dat er ondertussen een hechte band is gegroeid.

Revalidatie voor kinderen

Vorige week hebben we bezoek gehad van de coördinatrice van het Lilianefonds, waar we ook mee werken. Door de bezuinigingen in Nederland zijn er beduidend minder inkomsten bij het fonds en dus krijgen de betrokken organisaties ook minder. Er is een nieuw bestuur gevormd en de aanpak is nogal veranderd. Werd er voorheen rechtstreeks met mediators (dus ik, Froukje) gewerkt, nu wordt er met aangesloten organisaties gewerkt en ligt de nadruk meer op het werk dat de organisatie doet.

Links: Mar, Midden: revalidatiearts Rubi

Onze organisatie valt eigenlijk helemaal buiten de boot, omdat de nadruk niet ligt op revalidatie, maar op ontwikkeling van de campo en bevordering van het welzijn van de mensen die daar wonen. Daarbij kwamen en komen we kinderen met een handicap tegen, waar vaak niet naar wordt omgezien, omdat men niet weet dat er iets aan gedaan kan worden. Het kan ook zijn dat de voorlichting van de medische post in een bepaald dorp onvoldoende is of dat er geen geld is om de reis naar Cajamarca te maken, waar meer gezondheidsvoorzieningen zijn.

Vorig jaar zou de coördinatrice al komen en zegde op het laatste moment af. Iets wat best een probleem was, want ik had weken nodig gehad om de reis voor te bereiden, gezien we niet zomaar telefonisch contact met iedereen kunnen hebben. Deze keer ging het beter. Zo bezochten we een jongen die bijna wekelijks epileptische aanvallen heeft, ondanks de medicijnen en ook een jongen die met hulp van het Lilianefonds is geopereerd aan een horrelvoet. Mar (de coördinatrice) kon nu meemaken hoe men in de campo moet werken en de problemen die men kan tegenkomen. Op de heenreis bijvoorbeeld, moesten we 3 uur wachten vanwege wegwerkzaamheden aan de weg naar Celendin; de volgende dag vertrok het busje een uur later omdat 6 passagiers dat gevraagd hadden, zodat zij toch mee konden naar hun dorp, waarna we vertrokken met 16 volwassenen en 14 kinderen in het busje met 18 zitplaatsen, naast en bovenop hun zakken met goederen. Dit zijn heel normale zaken die we regelmatig tegenkomen, maar voor iemand die de stad gewend is, kan het schokkend zijn. Het bezoek van Mar heeft een positieve uitwerking gehad. Juist omdat de situatie waarin wij werken uitzonderlijk is en de kinderen die we kunnen helpen door niemand anders geholpen kunnen worden, wil het Lilianefonds blijven ondersteunen, ook omdat veel nazorg door de kerken wordt gedaan. We zijn heel blij met deze positieve beoordeling.

Intussen zijn we bezig onze reis naar Nederland voor te bereiden. Eind oktober hopen we in Nederland aan te komen om verslag te doen van het werk wat we namens jullie allen hier mogen doen.

Heel hartelijk gegroet vanuit Cajamarca.

NOTE: als U giften wil overmaken of al deed, willen we U vragen alléén nog gebruik te maken van het rekeningnummer van de ING-bank: 2047678 en niet ABN-Amro

Sociale- en milieuconflicten in Cajamarca

Conflict rondom de goudmijnen

Het is weer hommeles in Cajamarca. In november vorig jaar zijn er grote problemen geweest rondom de exploitatie van een nieuwe mijn (goud, zilver en koper) dichtbij de stad waar we wonen. Het conflict tussen de nationale en locale/regionale overheid is toen niet uitgepraat en dus zijn er nu weer stakingen (lees meer hierover op deze link: Wilfredo&Judith 28/11/2011). Uiteindelijk is de bevolking de grote verliezer, want scholen gaan dicht, sommige levensmiddelen worden duurder en het toerisme naar Cajamarca is enorm gedaald. De handel stagneert, want de winkels moeten dicht vanwege het gevaar van plundering. Het kost allemaal veel geld. De scholen zijn alweer twee weken dicht, omdat er steeds protestmarsen door de straten zijn.

Goudmijn Yanacocha in de hoogvlaktes van Cajamarca, 

48km van onze stad af

Het is een complex probleem waarin eigenlijk alleen maar verliezers zijn. De standpunten worden steeds extremer. “Wel of geen mijnbouw?” is nu de vraag. De mijnbouw zou een bron van inkomsten en werkverschaffing moeten zijn, maar niet tot elke prijs van milieuvervuiling en sociale belangenconflicten, zoals het de laatste jaren is geweest. De bewoners van Cajamarca zijn vredelievend van aard, maar door de arrogante houding van de eigenaren van de goudmijnen en politieke manipulatie van de regionale autoriteiten, worden er nu situaties gecreëerd waarin de mensen gedwongen worden om partij te kiezen.

Het lijkt soms net oorlog. De centrale regering heeft politie- en legereenheden gestuurd, die hard optreden en daardoor de situatie nog meer verergeren met ongeoorloofde acties tegen de bevolking. Toen we begin juni, na een korte reis naar onze kinderen in Bolivia, naar Cajamarca terugkeerden, werd de airport al streng bewaakt door militairen. Bidden voor onze overheden, zoals in Romeinen wordt opgedragen door Paulus is het enige wat we kunnen en moeten doen, want uiteindelijk liggen de beslissingen niet bij ons, maar hebben we wel te maken met de gevolgen.

Hoe hebben wij ermee te maken?

Eén van de directe gevolgen voor ons, is dat we de geplande leidersconferentie begin juni niet konden laten doorgaan. Het was voor onze kerkleiders niet mogelijk om naar Cajamarca te reizen, omdat de toegangswegen geblokkeerd waren of de busjes vanuit Celendín uit veiligheidsoverwegingen niet reden. We hebben de conferentie verschoven naar eind juni in de hoop dat de situatie dan weer genormaliseerd is. Br. Roel van der Graaf, onze oude voorganger uit Eindhoven, is dan net bij ons en we zien er naar uit dat hij een stukje van het werk kan zien en meemaken. Hij zal er ook bij zijn als we naar Oxamarca gaan voor het eerste jeugdweekend van dit jaar, wat door Wilfredo en Judith georganiseerd en geleid zal worden.

Een ander gevolg is dat we voorzichtiger moeten zijn met drinkwater. Het waterleidingbedrijf van Cajamarca is niet meegegroeid met de stad en heeft ook zijn zuiveringsmethoden niet aangepast aan de groeiende watervervuiling door diverse bronnen. De rivieren waar het water uit wordt gewonnen ontstaan juist in het goudwinningsgebied boven Cajamarca. Dit betekent dat we vaak alleen in de ochtend water hebben en het water dat we drinken, moeten filteren en koken zodat het “veilig” is. Om die reden hebben we een waterreservoir op het dak, dat iedere ochtend weer wordt aangevuld.

Huisvesting

Als gevolg van de mijnbouw in Cajamarca zijn de prijzen van grond en huizen buitensporig gestegen. De mijn Yanacocha van Newmont is de op één na  grootste goudmijn ter wereld en dat houdt dus in, dat door de speculatie op het gebied van de woningbouw, exorbitante prijzen worden gevraagd. Wij hebben tot nu toe rustig kunnen wonen in hetzelfde huurhuis, maar 2 maanden geleden werd de huur met 30% verhoogd zonder enige aankondiging. De huisbazin heeft al laten doorschemeren dat haar neef hier zou willen wonen, omdat hij nu getrouwd is en een dochtertje heeft. Eigenlijk is hij met zijn broer de eigenaar van het huis en heeft dus alle recht om hier te  wonen. Het houdt wel in, dat als wij hier in Cajamarca nog willen blijven wonen en werken, er een oplossing moet komen op korte termijn voor de huisvesting. Huren of een stukje grond kopen, zodat we iets “zekers” hier hebben? Garanties op het gebied van huurwoningen zijn er hier niet en ook de huurprijzen zijn momenteel zeer speculatief en erg hoog.

We willen jullie gebed vragen voor dit huisvestingsprobleem. Het is niet eenvoudig en geeft veel zorgen, die we graag met jullie willen delen, vooral in gebed.

Dit meer, waar we picknickten, 

zou ook verdwijnen door de nieuwe goudwinning

Het werk in de campo kan weer van start gaan

In de tijd dat we niet naar de campo(binnenland) kunnen vanwege de regen, zijn we, naast de schoolprogramma’s, ook bezig met onze verblijfsvergunningen. Vorige week zijn we in Lima geweest, omdat we een nieuw carnet nodig hadden. Dat is onze id-kaart, waarmee we ons identificeren bij elke instelling in Perú. Ook kunnen we met deze kaart binnen de meeste Zuid-Amerikaanse landen reizen. De bureaucratie is hier geweldig goed ontwikkeld. Voor eenvoudige handelingen is een gelegaliseerde kopie van diverse documenten nodig, zodat je dagen bezig bent met iets wat in Nederland een kort bezoekje aan het gemeentehuis is. Bovendien moeten we voor de meeste officiële zaken in Lima zijn. Dat betekent dus 16 uur reizen van Cajamarca naar Lima en dan weer terug. Dat reizen gaat gelukkig vrij goed met een goede slaapbus waar de stoelen achterover kunnen, zodat je werkelijk kunt slapen. Het is gelukkig allemaal weer gelukt, ook al kost het wel een paar centen. 

Pauline in de campo

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze eerste vrijwilligster, Pauline uit Den Haag, uit te zwaaien op het vliegveld voor haar terugreis, na een half jaar hier te zijn geweest. Ze heeft geholpen bij Engelse lessen op de school, die verbonden is aan de kerk waar we komen als we in Cajamarca zijn. Verder werd ze ingeschakeld bij alle programma’s die in ons werk staan vermeld, zoals seminar voor kinderwerkers en jeugdleiders trainingsweekend. Het is een enorm leerzame tijd geweest, zowel voor ons als voor Pauline. Zeer zeker voor herhaling vatbaar. Ze heeft zich geliefd en nuttig gemaakt bij de mensen in de kerk in de stad, maar ook bij de mensen in de campo. En dat zijn twee totaal verschillende culturen.We hebben haar een diploma gegeven voor haar capaciteit om zich aan te passen in zeer uiteenlopende omstandigheden. Die bereidheid is wel essentieel voor eventueel andere vrijwilligers. Lees meer hierover op: vrijwilligerswerk

AIPA: landelijke organisatie van Pinkstergemeentes
waaronder we werken

Intussen zijn we al weer volop bezig met het plannen van de diverse activiteiten voor dit jaar. Het valt niet mee om alles gepland te krijgen, want elk jaar komen er activiteiten bij. Ook dit jaar zullen we de gebruikelijke retraites geven zowel voor echtparen als voor jongelui. Daarnaast zorgen we dat er training is voor de leiders van de zondagsscholen. Jullie zullen in de loop van het jaar de verslagen wel lezen van alle verschillende activiteiten. Begin april zullen we de eerste vergadering hebben waar het jaarprogramma wordt vastgesteld. We hopen dat alle leiders van de kerkjes er zullen zijn, zodat we structureel kunnen werken. Het kost soms veel moeite om mensen te motiveren, naast het zware werk op het land ook energie en tijd te steken in het geestelijke leven van de mensen in hun kerkje. Laten we bidden om grotere betrokkenheid en dat de leiders zich meer-en-meer bewust zullen worden van het voorrecht God te mogen dienen in hun kerk. Wij reiken graag de middelen en ideeën aan om het goed te doen. 

Wilfredo en Judith zorgen voor het hele programma rondom het jongerenwerk en hun leiding. Eind april zullen ze weer een training hebben voor de jeugdleiders en vrij snel erna een eerste jeugdweekend in de campo. Ze willen daarnaast dit jaar op verschillende momenten de jeugdgroepen in de campo bezoeken om ze ter plaatse te coachen en te bemoedigen. Het werk en de campo-cultuur is zo anders dan in de stad, dus alle materialen die aangereikt worden, moeten ze als het ware vertalen naar hun realiteit. 

Het bestuur van Zending & Gemeente heeft ons gevraagd om collega-zendelingen te bezoeken ter bemoediging en daarom gaan we volgende week voor 8 dagen naar Mexicali (Mexico) om Jaco en Maribel van der Schaaf te bezoeken. Er staan nog een paar bezoeken op de lijst voor dit jaar, maar daarover schrijven we wel als het de tijd daarvoor is. Het programma wat we van Jaco kregen is behoorlijk vol. Het is dus echt een werkbezoek. Gelukkig vindt Ger preken fijn, maar wel willen we vragen voor kracht en wijsheid bij dit bezoek. Het is niet alleen preken, maar ook gesprekken voeren over de problematiek die zij ontmoeten in hun werk. De bezoeken die wij destijds in Huancayo kregen van Kees en Fieke Goedhart waren voor ons hele gezin een enorme bemoediging en zo willen wij ook een zegen zijn voor dit gezin. Het klimaat in Mexicali is nogal warm, dus ook graag voorbede voor de omstandigheden.  

Een hartelijke groet vanuit Cajamarca, 

Ger & Froukje Prakken en team