Werk hier nu afsluiten om in NL weer te starten

Laatste activiteiten met de mensen van de Campo

Laatste leidersconferentie van dit jaar

Organisatie-team met voorgangers en presbyters

Een paar uur geleden zijn ze weer vertrokken. Onze broeders uit “de campo” (het binnenland) zijn dinsdag gekomen en nu, vrijdagmiddag (14/09), weer op weg gegaan naar hun dorpen. Sommigen doen daar de hele nacht over of vertrekken morgenochtend om 4 uur.

Het was een fijne tijd. Het programma van de conferenties is gevarieerd. Uiteraard worden er stevige Bijbelstudies gegeven die uitdagen om in hun eigen kerken in praktijk om te zetten, maar vaak is de vertaling naar de praktijd voor hen moeilijk. Velen hebben alleen maar lagere school gehad of soms zelfs maar een paar klassen daarvan. Als ze een beetje konden lezen en rekenen dan was dat voldoende om zich te kunnen weren in de maatschappij. Dus na de derde klas werden de kinderen van school gehaald om te helpen op de akker. Bovendien waren dan de jongere broertjes en soms zusjes aan de beurt om naar school te gaan; en meer dan 3 kinderen op school was niet te betalen. Hoewel het in de dorpen allemaal staatsscholen zijn, moeten de ouders zelf de schriften en schrijfmiddelen kopen. Daarom is ons programma voor de schoolpakketten in februari zo’n enorme hulp voor de ouders. De nieuwe generatie ouders hoopt dat hun kinderen meer kunnen leren dan zij en daar helpen wij hen graag bij, met een beurs voor de middelbare school bijvoorbeeld.

Bijbelstudie is dus het speerpunt van de conferenties. Het zijn allemaal leiders van kleine kerkjes, dus dat betekent dat ze elke week een paar keer moeten preken. Tijdens de conferentie is tekstverklaring een belangrijk onderdeel. Er worden groepen samengesteld en die krijgen een tekst waar zij uitleg over moeten geven. Dit is de workshop na een les over tekstverklaring. Later op de dag mag dan elke groep de bevindingen, die neergeschreven zijn op een groot vel papier, aan de andere groepen uitleggen. Iedereen krijgt de kans om commentaar te geven of aanvullingen. Het zijn prachtige momenten waarin wij merken dat er groei is in wijsheid en kennis en daar gaat het allemaal om.

Groep kerkleiders tijdens de conferentie

Er is ook tijd voor sport en spel. Judith heeft een aangepast, heel groot ganzenbord gemaakt. Dat wordt ook met groepen gespeeld. Soms moeten ze een Bijbeltekst opzeggen, soms een lied met gebaren zingen en meestal wordt er op de witte vakken een vraag gesteld. Het geeft veel hilariteit, maar daagt ook uit tot meer Bijbelkennis.

Vrijwel alle leiders zijn niet opgevoed met de Bijbel en de Bijbelverhalen horen dan ook niet bij hun algemene vorming. In de pauzes hebben wij gesprekken met de mensen over hun gemeentes, de projecten waar ze met onze hulp mee bezig zijn, de wensen die ze hebben voor de kerk, enz. Zo wordt er op het moment hard gewerkt aan de bouw van een nieuw kerkje in Chugur, omdat de kerk van het nabijgelegen dorp Tupac Amaru zo goed gegroeid is in de loop der jaren. Dit wordt hun tweede dochtergemeente.

We hebben samen een heel goede tijd gehad en merken dat er ondertussen een hechte band is gegroeid.

Revalidatie voor kinderen

Vorige week hebben we bezoek gehad van de coördinatrice van het Lilianefonds, waar we ook mee werken. Door de bezuinigingen in Nederland zijn er beduidend minder inkomsten bij het fonds en dus krijgen de betrokken organisaties ook minder. Er is een nieuw bestuur gevormd en de aanpak is nogal veranderd. Werd er voorheen rechtstreeks met mediators (dus ik, Froukje) gewerkt, nu wordt er met aangesloten organisaties gewerkt en ligt de nadruk meer op het werk dat de organisatie doet.

Links: Mar, Midden: revalidatiearts Rubi

Onze organisatie valt eigenlijk helemaal buiten de boot, omdat de nadruk niet ligt op revalidatie, maar op ontwikkeling van de campo en bevordering van het welzijn van de mensen die daar wonen. Daarbij kwamen en komen we kinderen met een handicap tegen, waar vaak niet naar wordt omgezien, omdat men niet weet dat er iets aan gedaan kan worden. Het kan ook zijn dat de voorlichting van de medische post in een bepaald dorp onvoldoende is of dat er geen geld is om de reis naar Cajamarca te maken, waar meer gezondheidsvoorzieningen zijn.

Vorig jaar zou de coördinatrice al komen en zegde op het laatste moment af. Iets wat best een probleem was, want ik had weken nodig gehad om de reis voor te bereiden, gezien we niet zomaar telefonisch contact met iedereen kunnen hebben. Deze keer ging het beter. Zo bezochten we een jongen die bijna wekelijks epileptische aanvallen heeft, ondanks de medicijnen en ook een jongen die met hulp van het Lilianefonds is geopereerd aan een horrelvoet. Mar (de coördinatrice) kon nu meemaken hoe men in de campo moet werken en de problemen die men kan tegenkomen. Op de heenreis bijvoorbeeld, moesten we 3 uur wachten vanwege wegwerkzaamheden aan de weg naar Celendin; de volgende dag vertrok het busje een uur later omdat 6 passagiers dat gevraagd hadden, zodat zij toch mee konden naar hun dorp, waarna we vertrokken met 16 volwassenen en 14 kinderen in het busje met 18 zitplaatsen, naast en bovenop hun zakken met goederen. Dit zijn heel normale zaken die we regelmatig tegenkomen, maar voor iemand die de stad gewend is, kan het schokkend zijn. Het bezoek van Mar heeft een positieve uitwerking gehad. Juist omdat de situatie waarin wij werken uitzonderlijk is en de kinderen die we kunnen helpen door niemand anders geholpen kunnen worden, wil het Lilianefonds blijven ondersteunen, ook omdat veel nazorg door de kerken wordt gedaan. We zijn heel blij met deze positieve beoordeling.

Intussen zijn we bezig onze reis naar Nederland voor te bereiden. Eind oktober hopen we in Nederland aan te komen om verslag te doen van het werk wat we namens jullie allen hier mogen doen.

Heel hartelijk gegroet vanuit Cajamarca.

NOTE: als U giften wil overmaken of al deed, willen we U vragen alléén nog gebruik te maken van het rekeningnummer van de ING-bank: 2047678 en niet ABN-Amro

Sociale- en milieuconflicten in Cajamarca

Conflict rondom de goudmijnen

Het is weer hommeles in Cajamarca. In november vorig jaar zijn er grote problemen geweest rondom de exploitatie van een nieuwe mijn (goud, zilver en koper) dichtbij de stad waar we wonen. Het conflict tussen de nationale en locale/regionale overheid is toen niet uitgepraat en dus zijn er nu weer stakingen (lees meer hierover op deze link: Wilfredo&Judith 28/11/2011). Uiteindelijk is de bevolking de grote verliezer, want scholen gaan dicht, sommige levensmiddelen worden duurder en het toerisme naar Cajamarca is enorm gedaald. De handel stagneert, want de winkels moeten dicht vanwege het gevaar van plundering. Het kost allemaal veel geld. De scholen zijn alweer twee weken dicht, omdat er steeds protestmarsen door de straten zijn.

Goudmijn Yanacocha in de hoogvlaktes van Cajamarca, 

48km van onze stad af

Het is een complex probleem waarin eigenlijk alleen maar verliezers zijn. De standpunten worden steeds extremer. “Wel of geen mijnbouw?” is nu de vraag. De mijnbouw zou een bron van inkomsten en werkverschaffing moeten zijn, maar niet tot elke prijs van milieuvervuiling en sociale belangenconflicten, zoals het de laatste jaren is geweest. De bewoners van Cajamarca zijn vredelievend van aard, maar door de arrogante houding van de eigenaren van de goudmijnen en politieke manipulatie van de regionale autoriteiten, worden er nu situaties gecreëerd waarin de mensen gedwongen worden om partij te kiezen.

Het lijkt soms net oorlog. De centrale regering heeft politie- en legereenheden gestuurd, die hard optreden en daardoor de situatie nog meer verergeren met ongeoorloofde acties tegen de bevolking. Toen we begin juni, na een korte reis naar onze kinderen in Bolivia, naar Cajamarca terugkeerden, werd de airport al streng bewaakt door militairen. Bidden voor onze overheden, zoals in Romeinen wordt opgedragen door Paulus is het enige wat we kunnen en moeten doen, want uiteindelijk liggen de beslissingen niet bij ons, maar hebben we wel te maken met de gevolgen.

Hoe hebben wij ermee te maken?

Eén van de directe gevolgen voor ons, is dat we de geplande leidersconferentie begin juni niet konden laten doorgaan. Het was voor onze kerkleiders niet mogelijk om naar Cajamarca te reizen, omdat de toegangswegen geblokkeerd waren of de busjes vanuit Celendín uit veiligheidsoverwegingen niet reden. We hebben de conferentie verschoven naar eind juni in de hoop dat de situatie dan weer genormaliseerd is. Br. Roel van der Graaf, onze oude voorganger uit Eindhoven, is dan net bij ons en we zien er naar uit dat hij een stukje van het werk kan zien en meemaken. Hij zal er ook bij zijn als we naar Oxamarca gaan voor het eerste jeugdweekend van dit jaar, wat door Wilfredo en Judith georganiseerd en geleid zal worden.

Een ander gevolg is dat we voorzichtiger moeten zijn met drinkwater. Het waterleidingbedrijf van Cajamarca is niet meegegroeid met de stad en heeft ook zijn zuiveringsmethoden niet aangepast aan de groeiende watervervuiling door diverse bronnen. De rivieren waar het water uit wordt gewonnen ontstaan juist in het goudwinningsgebied boven Cajamarca. Dit betekent dat we vaak alleen in de ochtend water hebben en het water dat we drinken, moeten filteren en koken zodat het “veilig” is. Om die reden hebben we een waterreservoir op het dak, dat iedere ochtend weer wordt aangevuld.

Huisvesting

Als gevolg van de mijnbouw in Cajamarca zijn de prijzen van grond en huizen buitensporig gestegen. De mijn Yanacocha van Newmont is de op één na  grootste goudmijn ter wereld en dat houdt dus in, dat door de speculatie op het gebied van de woningbouw, exorbitante prijzen worden gevraagd. Wij hebben tot nu toe rustig kunnen wonen in hetzelfde huurhuis, maar 2 maanden geleden werd de huur met 30% verhoogd zonder enige aankondiging. De huisbazin heeft al laten doorschemeren dat haar neef hier zou willen wonen, omdat hij nu getrouwd is en een dochtertje heeft. Eigenlijk is hij met zijn broer de eigenaar van het huis en heeft dus alle recht om hier te  wonen. Het houdt wel in, dat als wij hier in Cajamarca nog willen blijven wonen en werken, er een oplossing moet komen op korte termijn voor de huisvesting. Huren of een stukje grond kopen, zodat we iets “zekers” hier hebben? Garanties op het gebied van huurwoningen zijn er hier niet en ook de huurprijzen zijn momenteel zeer speculatief en erg hoog.

We willen jullie gebed vragen voor dit huisvestingsprobleem. Het is niet eenvoudig en geeft veel zorgen, die we graag met jullie willen delen, vooral in gebed.

Dit meer, waar we picknickten, 

zou ook verdwijnen door de nieuwe goudwinning

Het werk in de campo kan weer van start gaan

In de tijd dat we niet naar de campo(binnenland) kunnen vanwege de regen, zijn we, naast de schoolprogramma’s, ook bezig met onze verblijfsvergunningen. Vorige week zijn we in Lima geweest, omdat we een nieuw carnet nodig hadden. Dat is onze id-kaart, waarmee we ons identificeren bij elke instelling in Perú. Ook kunnen we met deze kaart binnen de meeste Zuid-Amerikaanse landen reizen. De bureaucratie is hier geweldig goed ontwikkeld. Voor eenvoudige handelingen is een gelegaliseerde kopie van diverse documenten nodig, zodat je dagen bezig bent met iets wat in Nederland een kort bezoekje aan het gemeentehuis is. Bovendien moeten we voor de meeste officiële zaken in Lima zijn. Dat betekent dus 16 uur reizen van Cajamarca naar Lima en dan weer terug. Dat reizen gaat gelukkig vrij goed met een goede slaapbus waar de stoelen achterover kunnen, zodat je werkelijk kunt slapen. Het is gelukkig allemaal weer gelukt, ook al kost het wel een paar centen. 

Pauline in de campo

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze eerste vrijwilligster, Pauline uit Den Haag, uit te zwaaien op het vliegveld voor haar terugreis, na een half jaar hier te zijn geweest. Ze heeft geholpen bij Engelse lessen op de school, die verbonden is aan de kerk waar we komen als we in Cajamarca zijn. Verder werd ze ingeschakeld bij alle programma’s die in ons werk staan vermeld, zoals seminar voor kinderwerkers en jeugdleiders trainingsweekend. Het is een enorm leerzame tijd geweest, zowel voor ons als voor Pauline. Zeer zeker voor herhaling vatbaar. Ze heeft zich geliefd en nuttig gemaakt bij de mensen in de kerk in de stad, maar ook bij de mensen in de campo. En dat zijn twee totaal verschillende culturen.We hebben haar een diploma gegeven voor haar capaciteit om zich aan te passen in zeer uiteenlopende omstandigheden. Die bereidheid is wel essentieel voor eventueel andere vrijwilligers. Lees meer hierover op: vrijwilligerswerk

AIPA: landelijke organisatie van Pinkstergemeentes
waaronder we werken

Intussen zijn we al weer volop bezig met het plannen van de diverse activiteiten voor dit jaar. Het valt niet mee om alles gepland te krijgen, want elk jaar komen er activiteiten bij. Ook dit jaar zullen we de gebruikelijke retraites geven zowel voor echtparen als voor jongelui. Daarnaast zorgen we dat er training is voor de leiders van de zondagsscholen. Jullie zullen in de loop van het jaar de verslagen wel lezen van alle verschillende activiteiten. Begin april zullen we de eerste vergadering hebben waar het jaarprogramma wordt vastgesteld. We hopen dat alle leiders van de kerkjes er zullen zijn, zodat we structureel kunnen werken. Het kost soms veel moeite om mensen te motiveren, naast het zware werk op het land ook energie en tijd te steken in het geestelijke leven van de mensen in hun kerkje. Laten we bidden om grotere betrokkenheid en dat de leiders zich meer-en-meer bewust zullen worden van het voorrecht God te mogen dienen in hun kerk. Wij reiken graag de middelen en ideeën aan om het goed te doen. 

Wilfredo en Judith zorgen voor het hele programma rondom het jongerenwerk en hun leiding. Eind april zullen ze weer een training hebben voor de jeugdleiders en vrij snel erna een eerste jeugdweekend in de campo. Ze willen daarnaast dit jaar op verschillende momenten de jeugdgroepen in de campo bezoeken om ze ter plaatse te coachen en te bemoedigen. Het werk en de campo-cultuur is zo anders dan in de stad, dus alle materialen die aangereikt worden, moeten ze als het ware vertalen naar hun realiteit. 

Het bestuur van Zending & Gemeente heeft ons gevraagd om collega-zendelingen te bezoeken ter bemoediging en daarom gaan we volgende week voor 8 dagen naar Mexicali (Mexico) om Jaco en Maribel van der Schaaf te bezoeken. Er staan nog een paar bezoeken op de lijst voor dit jaar, maar daarover schrijven we wel als het de tijd daarvoor is. Het programma wat we van Jaco kregen is behoorlijk vol. Het is dus echt een werkbezoek. Gelukkig vindt Ger preken fijn, maar wel willen we vragen voor kracht en wijsheid bij dit bezoek. Het is niet alleen preken, maar ook gesprekken voeren over de problematiek die zij ontmoeten in hun werk. De bezoeken die wij destijds in Huancayo kregen van Kees en Fieke Goedhart waren voor ons hele gezin een enorme bemoediging en zo willen wij ook een zegen zijn voor dit gezin. Het klimaat in Mexicali is nogal warm, dus ook graag voorbede voor de omstandigheden.  

Een hartelijke groet vanuit Cajamarca, 

Ger & Froukje Prakken en team

De scholen zijn weer begonnen

Het lijkt ero p dat bij jullie de lente un niet lang meer op zich laat wachten. Wat waren wij blij dat we bij die strenge vorst in Cajamarca konden zijn. Hier hebben we ‘s morgens zon, maar ‘s middags kan het flink hard regenen en dat kan nog tot april duren. Op heel veel plaatsen in Perú is een noodtoestand afgekondigd. Deze keer niet vanwege de protesten tegen de mijnen, maar vanwege de enorme regenval. Veel rivieren stromen over en de bergen raken verzadigd van water, waardoor er modderlawines op de weg vallen. Er zijn ook al verschillende doden gevallen door de overstromingen, maar vooral i ser veel materiele schade, die nieto p een tegemeotkoming van de regering kan rekenen. Veel huizen worden van tichelstenen of aangestampte aarde (tapia) gebouwd en als er dan een overstroming is, zuigen de muren het wáter als een spons op en vallen de huizen in elkaar. Deze bouw van aarde kan van heel goede kwaliteit zijn, want de huizen in het Centrum van Cajamarca zijn allemaal van tapia gebouwd en staan er al vele honderden jaren, ook de tichelstenen (adobes) is goed bouwmateriaal, dus is de instorting van deze huizen echt een ramp. 

De protesten tegen de mijn “La Conga” gaat nog steeds door evenals de propaganda van de regering en de mijnbouworganisatie Newmont ook nog steeds doorgaat met het presenteren van zeer dure spotjes op TV om aan te tonen dat de wereld echt beter af is met mijnbouw; over de bijkomende vervuiling van het milieu en schadelijke gevolgen voor de gezondheid van de mensen wordt dan liever niet gesproken. We hopen dat ere en minder schadelijke manier van mijnbouw wordt gevonden, zodat er toch een stuk ontwikkeling en werkverschaffing kan worden gevonden voor de mensen die in de gebieden waar goud gevonden is wonen. 

Één van de groepen middelbare scholieren

Door de regen hebben we minder contact met de kerkjes in het binnenland, maar telefonisch houden we elkaar regelmatig op de hoogte. Soms komt iemand langs met een vraag of alleen maar om te groeten. Volgende week beginnen we met de campagne voor het basisleermiddelenpakket voor de lagere school. Eind februari komen dan de middelbare scholieren die een 7 gemiddeld op hun rapport hadden en dus in aanmerking komen voor een volledige beurs voor de middelbare school. Voor € 120,-- kan een leerling schoolmiddelen kopen voor het hele jaar. In de stad lukt dat niet, maar in het binnenland zijn de middelbare scholen minder eisend en kunnen we het zo mogelijk maken dat jongelui verder leren dan alleen de lagere school. Er komen steeds meer meisjes bij die verder willen leren en daar zijn we heel erg blij mee. 

Het bestuur van Zending en Gemeente heeft ons gevraagd om eind maart een bezoek te brengen aan collega’s in Mexico. De reis is geboekt en we hopen hen tot zegen te zijn. Willen jullie daar ook voor meebidden? 

Heel hartelijk dank voor jullie gebeden zonder die gebeden zouden we niet kunnen werken en ook de mensen in de dorpjes waar we mogen komen zijn zich bewust van die gebeden.

Tussen Nederland en Perú

Lieve mensen,

De tijd in Nederland zit er bijna weer op. Wij gaan over twee weekjes weer terug op onze thuisbasis in Cajamarca, maar hebben genoten van de vele ontmoetingen die we tijdens ons werkverlof hebben gehad. De twee maanden die we in Nederland waren, waren erg intensief; de weekenden vol met spreekbeurten en presentaties en ook verschillende presentaties in de week. Wat is het fijn om iedereen van aangezicht tot aangezicht te zien. De hedendaagse media stellen ons in staat om vrijwel op elk moment met wie dan ook in contact te treden, maar elkaar in de ogen te kijken is toch iets onvervangbaars. Heel hartelijk dank voor de vele blijken van belangstelling en liefde, die we mochten ontvangen. De tijd was weer eens te kort om alle mensen te zien of op bezoek te ontvangen en we hopen D.V. volgend jaar door te gaan met bezoeken en spreekbeurten. Vanaf 2012 hopen we 4 maanden per jaar in Nederland te wonen om belastingtechnische en administratieve redenen, maar vooral ook om onze kleinkinderen wat vaker te zien. Ze groeien zo snel en we missen op afstand heel veel.

In Cajamarca zullen we Oud en Nieuw met onze dochters Sanne en Judith met hun gezinnen vieren. Het zal een fijn thuiskomen zijn. Marco en Sanne hebben we met hun dochters niet meer gezien sinds vorig jaar november en dat is wel een heel lange tijd. Het went nooit om elkaar zo weinig te zien, maar we genieten er des temeer van als ze een paar weekjes bij ons zijn en we elke dag met elkaar kunnen optrekken.

Tijdens ons verblijf in Nederland hebben we zeer regelmatig contact gehad met Judith, want ze nam samen met haar man Wilfredo, de zaken waar en die waren er vele. Behalve het “gewone” programma wat gepland was, waren er veel politieke ontwikkelingen die sterke invloed hadden op de gang van zaken. Ze hebben hierover geschreven op hun weblog: www.judithprakken.blogspot.com

Judith schrijft over de Seminar voor kinderleiding:

Anders dan gepland

Kinderwerkers van 7 dorpen uit het binnenland

Afgelopen weekend hebben we de laatste activiteit van dit jaar mogen uitvoeren: een seminar voor de kinderwerkers van de dorpjes van het binnenland. Om een idee te geven hoe de zaken hier toch vaak anders gaan dan gepland...

Het was even spannend of we, na bijna twee weken stakingen en beperkt vervoer in onze regio (zie eerdere berichten op ons blog), de zondagsschool-seminar door konden laten gaan. Ook de materialen die we hadden besteld uit Lima, waren nog niet aangekomen, omdat de wegen geblokkeerd waren. Daarnaast had Alicia, de lerares die de seminars verzorgt, 10 dagen ervoor een voorspoedige, maar toch ingrijpende operatie gehad en moest ze nog rust houden. We konden de seminar ook niet een week opschorten, omdat deze gericht was op het kerstprogramma, dat met de kinderen zou moeten worden ingestudeerd vóór die tijd.

De wegen gingen net op tijd open

Vijf december werden de wegen weer geopend, drie dagen vóór de seminar, en konden de kinderwerkers uit het binnenland gelukkig toch naar de stad komen. Toch moesten we manieren vinden om iedereen op de hoogte te stellen dat alles toch doorging, en dat valt niet mee, als je t hebt over streken waar geen elektriciteit of telefoon is. Via via, werden de meesten op tijd gewaarschuwd; als er bijvoorbeeld toevallig mensen uit hun dorp in de grotere dorpen naar de markt gingen. Uiteindelijk is het gelukt om met de leiders van zeven dorpen, in Cajamarca, van donderdagavond tot zaterdagmiddag een goed programma te doen.

De lessen hebben we voornamelijk in het kleine appartementje van Alicia kunnen doen, waar ze regelmatig even op bed kon liggen. Ook al moesten de leraressen, die normaal gesproken Alicia helpen, lessen op de school inhalen en konden ze dus niet meewerken, hebben we allemaal kunnen bijdragen aan een goed verloop. Pauline (inmiddels wel bij jullie bekend) was de rechterhand van Alicia in de lessen: materialen kopen, kopietjes maken, knippen, plakken, verven, enz. Wilfredo en Judith zorgden dat de mensen in de kerk konden slapen en eten, en ook dat de kerstpakketten voor de kerken klaar-om-mee-te-nemen zouden zijn. Zuster Melchora zorgde zoals altijd voor heerlijke maaltijden, al was ook dat met kunst en vliegwerk, want tussendoor was het fornuis stuk, dus ook daarin hebben we onze creativiteit kunnen laten zien.

Hergebruik en recycling

Omdat veel dorpen verafgelegen zijn, let Alicia er altijd goed op dat de materialen die ze nodig hebben voor, bijvoorbeeld in dit geval: kerstversiering, goed te verkrijgen of gerecycled zijn. Zo leert ze hen Wc-rollen om te toveren in mooie kandelaars, oude posters in mooie vormpjes te knippen voor slingers en vooral ook de kinderen mee te laten doen in alle voorbereidingen van het kerstfeest. 

Theaterstuk: de Engel en Maria

(achteraan links: Pauline en Alicia zittend in de deur)

De kinderen leren ieder jaar ook een toneelstukje, dat ze opvoeren voor de hele kerk op kerstavond. Voor de hele verlegen kinderen van het binnenland is dit een hele uitdaging, maar ook altijd weer een succes. De leraren studeren het eerst tijdens de seminar samen in, zodat Alicia wat kan bijsturen en dan gaan ze het in hun dorpen de kinderen aanleren. Op deze manier leren ze de komst van de redder echt “levend” te maken en dit te gebruiken als evangelisatiemiddel voor de rest van het dorp, dat altijd voor kerst in de kerk komt kijken.

Kerstpakketten

We hebben een goede tijd gehad samen, de kinderwerkers zijn bepakt en bezakt naar huis gegaan. Sommigen moeten na een paar uur in de busjes, nog een paar uur verder lopen met de grote pakketten op hun rug. Ieder kind zal dit jaar een boekje met een Bijbelverhaal krijgen, een mooie sleutelhanger en armbandje erbij (zie foto’s onderaan). De zondagsscholen hebben een tamboerijn gekregen en de twee dopen waar wel elektriciteit is, twee CD´s met nieuwe kinderliedjes. In totaal zijn er 263 kinderen in deze zeven dorpen die het hele jaar door Bijbelonderwijs hebben gevolgd. Er worden in totaal zo´n 700 mensen verwacht in de verschillende vieringen in de kerken, waarvan zo’n 20% van buiten de kerk is. Denkt u ook aan hen in Uw gebeden in deze dagen?

Rest ons jullie allemaal een heel gelukkig Nieuwjaar te wensen vol van de aanwezigheid van onze Heer. We hebben Hem meer dan ooit nodig.

Hartelijke groet,

Ger en Froukje

Wilfredo en Judith

Inhoud van een kerstpakket

Alle zes dozen moeten in grote zakken mee

Wilt U ons in NL ontmoeten?

We zullen de komende tijd in de volgende gemeentes zijn waar we U graag opntmoeten:

Woensdagavond 16 November:

• Volle Evangelie Gemeente Sion - Gorinchem
  Schelluinsestraat 6, 4203NL Gorinchem

Donderdagmiddag 17 November:

• 55+ Kern van de Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven

Zondagochtend 20 November:

• Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven ZUID
  De Fontein ADRES: Wegedoornlaan 2b, 5646 AC EINDHOVEN

Zondag 27 November:

• Ochtend: Gemeente Driebergen - Zeist
  ADRES: Chr. College Zeist, Graaf Adolflaan 4, ZEIST
• Avond: Bussum

Zondagochtend 4 December:

• Euregio Christen Gemeente Bocholt - Aalten
  ADRES: Hogestraat 52, 7122 BW Aalten

Dinsdagavond 6 December:

• Evangeliegemeente Spoorzicht Winterswijk
  ADRES: Tuunterstraat 39, 7101 EE Winterswijk

Zondagochtend 11 December:

• Evangelie Gemeente Morgenstond Nieuwegein
  ADRES: Oosterlichtcollege, Dieselbaan 10 te Nieuwegein

Woensdagmiddag 14 December:

• De Schutse Rotterdam
  Jacob Loisstraat 37, 3033 RC Rotterdam

Zondagochtend 18 December:

• Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven NOORD
  De Akker ADRES: Smetsakker 47, EINDHOVEN

In Nederland én in Perú

Werkbezoek in Nederland

Deze keer schrijven we vanuit een koud Nederland. De laatste leidersconferentie in Cajamarca was begin oktober en meteen daarna konden we de koffers klaarmaken voor ons verlof in Nederland van 2½ maand.

Dat betekent niet dat er in deze tijd niets meer gedaan wordt in Cajamarca, want in onze afwezigheid zijn Wilfredo en Judith verantwoordelijk voor het goede verloop van “zaken”. Judith heeft een lange lijst van activiteiten die nog gedaan moeten worden in deze maanden. Onder anderen moet de behandeling van sommige kinderen van het revalidatieprogramma gewoon doorgaan, waarvoor ze vooral als tussenpersoon dient.

Zondagsschool-seminar





Alicia geeft les aan de kinderwerkers

 Begin december zal de tweede seminar voor de zondagschoolleiders zijn. Ze komen dan naar Cajamarca, want de regentijd begint langzamerhand en dan is het moeilijk om met openbaar vervoer naar het binnenland (de campo) te reizen. Judith verzorgt het logistieke gedeelte, zoals de coördinatie zodat ze er op tijd zullen zijn, onderkomen en te eten zullen hebben, en ook dat er kerstpakketten zijn voor elk dorp waar een zondagschool functioneert.

We moedigen de kerken aan om een groot evangelisatie-feest te organiseren voor het hele dorp. Tijdens deze seminar krijgen ze werkmateriaal mee om de komst van de Redder op een speciale manier met de kinderen en ouderen te vieren. De kinderen studeren een paar weken van te voren een toneelstuk in, en voeren dit op kerstnacht op voor de kerk en het hele dorp dat komt kijken. In de kerstpakketten krijgen ze lekkernijen mee, die ze voorheen nooit in het dorp hadden kunnen krijgen, zoals kerstbrood en chocoladetabletten voor warme chocola. Daarnaast krijgen de kinderen een boekje met een Bijbelverhaal en een leuke sleutelhanger met een Bijbeltekst. Het is steeds weer een hele organisatie, maar zeker de moeite waard als we later de verslagen lezen over het Kerstfeest en hoeveel mensen er aan hebben mogen deelnemen in de verst gelegen dorpjes.



Kerstfeest in het regenachtige binnenland

Bijdrage van de kinderen tijdens de kerstviering



Moeilijke situaties

Soms gebeuren er in onze afwezigheid ook onverwacht zaken die ook veel energie kosten, vooral emotioneel. Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan een paar dagen geleden, dat Judith ons vertelde dat de voorganger van Oxamarca naar Cajamarca was gekomen. Zijn moeder werd met de ambulance naar Cajamarca gebracht (eerst twee uur naar Celendin en toen na stabilisatie 3 uur naar Cajamrca), maar het ging niet goed met haar. Ondanks de vele onderzoeken werd er door de artsen niet snel genoeg gereageerd op de uitslagen van die onderzoeken en ging het snel bergafwaarts met Gilmers moeder. Zij stierf de volgende dag. Gilmer moest toen meteen organiseren dat de kist met het lichaam van zijn moeder weer teruggebracht werd naar Oxamarca. Men moet zelf deze zaken organiseren. Er is nauwelijks tijd om te beseffen dat een geliefd persoon is overleden. Er moet té veel geregeld worden. Wilfredo en Judith hebben daar gelukkig in kunnen bijstaan. Ook in deze situaties is ons huis in Cajamarca een uitvalbasis voor alle activiteiten en een ontmoetingspunt voor de familie. We zijn heel blij dat dit ondanks onze afwezigheid mogelijk is. Maar wát zouden we in zo’n situatie graag bij Gilmer en zijn familie willen zijn en samen met hem rouwen om het verlies van zijn moeder; wij kenden haar ook heel goed. Vanuit Nederland bidden wij voor de aanwezigheid van God in deze situatie.

Nederlandse vrijwilligster

Pauline in Oxamarca

Sinds september is Pauline als vrijwilligster voor een half jaar in Cajamarca. Zij heeft meegedaan met het programma van de conferentie en de training voor de jeugdleiders, maar zij is ook zelfstandig naar Oxamarca geweest om het kinderwerk en jeugdwerk daar te ondersteunen. Haar indrukken en belevenissen schrijft ze regelmatig in haar BLOG: http://www.paulinegrim.blogspot.com/  Het is leuk om te zien hoe iemand kan groeien in zijn geestelijk en natuurlijk leven door zich in te zetten voor anderen. Judith begeleidt Pauline in de realisatie van de doelstellingen die van te voren zijn besproken.

Een eigen plekje

Tot eind december zijn we nog in Nederland. We verblijven in Terwolde, waar we een vakantiechaletje hebben kunnen kopen. Het is een geweldige ervaring om weer koffie te kunnen drinken uit de kopjes, die meer dan 10 jaar opgeborgen zijn geweest. We kunnen onze benen weer steken onder onze eigen tafel, enz. Al moet er nog veel aan gebeuren voordat we er comfortabel kunnen slapen en wonen, het voelt toch al meer eigen.

Op vele plaatsen mogen we van het werk in Cajamarca vertellen. We mogen weer veel vrienden ontmoeten, en vooral zijn we heel blij dat we onze kinderen en kleinkinderen even van dichtbij mogen meemaken. Graag willen we D.V. elk jaar een paar maanden naar Nederland komen om verschillende persoonlijke en praktische redenen. Daarnaast hopen we “gewoon” door te kunnen gaan, samen met Wilfredo en Judith, met het werk dat de Heer ons opgedragen heeft om in Perú namens u/jullie te doen. We doen het met vreugde!!

Rest ons om jullie gezegende Kerstdagen toe te wensen en een Gelukkig Nieuwjaar:

¡Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo!

Hartelijke groeten,

Ger en Froukje Prakken