Huwelijksconferentie in Oxamarca

Er is hier veel gaande in deze “droge tijd” van het jaar. We moeten de activiteiten van het binnenland vooral in deze tijd plannen, omdat de wegen in de regentijd, oktober tot maart, onbegaanbaar worden. Nadat we net de leidersconferentie in Cajamarca afgesloten hadden, zijn we, na de nodige voorbereidingen, nog geen twee weken daarop met Godo en z´n vrouw Teresa naar Oxamarca vertrokken, om samen een echtparenconferentie (of: huwelijksconferentie) te leiden. We hadden daar al eerder een huwelijksconferentie gehouden, en toen kwamen er zoveel echtparen op af, dat we nu vooraf al bekend gemaakt hadden, dat we niet meer dan 40 echtparen zouden kunnen inschrijven, om veel intenser aandacht te kunnen schenken aan de mensen.

Zo startten we uiteindelijk met 39 echtparen (78 deelnemers), waarvan er slechts 9 christenen waren. De studies die Godo voor de echtparen had voorbereid, waren heel open en zonder er doekjes om te winden. Iets wat vooral in de bergdorpen, maar ook in de stad, totaal niet voorkomt. Over “zulke dingen praat je niet”. Ik stel me zo voor, dat dit in Nederland het geval was in de jaren ´20 van de vorige eeuw. Een voorbeeld: iets wat je nauwelijks zult zien, is dat echtparen hand-in-hand lopen. Maar daar komt, dank zij de conferenties verandering in: vanaf het moment dat de lessen beginnen, is het “verplicht” hand-in-hand te lopen! In het begin is dat voor de meesten nog heel vreemd, maar een poosje daarna, genieten ze er zichtbaar van!

Tijdens de avonduren werden er films vertoond:

De eerste film liet het gevaar van alcohol/drank zien: de destructieve werking op het gezins- en huwelijksleven en het herstel daarvan, als mensen van verslaving bevrijd worden. Het was het waargebeurde verhaal van twee alcoholisten, waarvan de ene wel hersteld werd en de andere weigerde vergeving en herstel te ontvangen. Het is hier zo´n enorm bekend gegeven in Peru, dat iedereen het begreep. De tweede avond vertoonden we de ook in Nederland bekende film: “Fireproof” (vuurbestendig). De stoere brandweerman Caleb Holt heeft tijdens zijn werk één motto: laat nooit je partner in de steek. In zijn thuissituatie is dit echter een ander verhaal. Zijn huwelijk met zijn vrouw Catherine is nagenoeg op de klippen gelopen. Wanneer ze een scheiding willen aanvragen, grijpt Calebs vader in. Hij vraagt aan zijn zoon om mee te doen met het experiment 'The Love Dare', waarin Caleb 40 dagen zich inzet om de liefde van zijn vrouw terug te winnen.

Verschillende echtparen reageerden op de uitnodiging om van-nu-af-aan met Jezus en Zijn Woord verder te gaan, elkaar te vergeven en hun huwelijk een nieuwe start te geven. Op de foto´s zie je een aantal, dat op die uitdaging “Ja” gezegd hebben. Er kwamen jonge echtparen tot bekering en we vragen jullie gebed voor hen, dat ze ook de verandering in hun huwelijk en gezin zullen proeven en de diensten in de Gemeente van Oxamarca zullen gaan bijwonen. Bid ook voor Gilmer, de voorganger van de Gemeente; hij heeft eigenlijk geen sterke pastorale bediening, maar is organisatorisch en sociaal enorm begaafd. Beide bedieningen zijn nodig en daarvoor bidden we al geruime tijd.

Tot slot vragen we vast je gebed voor het geplande jeugdweekend in Sucre, waar Wilfredo en Judith verantwoordelijk voor zijn. Dat hopen we te realiseren op 2, 3 en 4 Juli.

Heel hartelijk dank voor je geestelijk mee-strijden. We zijn ons steeds meer bewust, dat we dit alles nooit zonder jullie gebeden zouden kunnen realiseren. Dus: nogmaals heel hartelijk dank voor jullie aandeel in dit hele proces.

Luister ook naar de gebedstelefoon, waar ik elke 2 weken nieuwe gebedspunten inspreek. Het nummer is: (in Nederland) 040 2424466.

Gegroet uit Cajamarca, ook namens Wilfredo en Judith:

Ger en Froukje

Eerste Leidersconferentie in Cajamarca

Op het moment dat ik verslag uitbreng over de driedaagse conferentie van voorgangers/oudsten uit de bergdorpen, hebben we die net een paar dagen geleden afgesloten. Zoals je weet, was dit de eerste keer dat we de lessen en Bijbelstudies in Cajamarca-stad gaven. Dit jaar hopen we dat nog 2x te doen. Dat betekent dus dat we, zoals tot nu toe gebruikelijk, niet afreizen naar de dorpen, maar we ontvangen nu de voorgaande broeders bij ons thuis- nou ja: “thuis” wil niet zeggen in ons huis, maar in de stad waar we wonen n in de kerk waar we bij aangesloten zijn.

Het was best spannend: zullen ze komen of...? Je zult je je misschien afvragen: “Waarom dit risico nemen?” De reden is de volgende: Als we de lessen in de dorpen geven, dan is het werk van de mensen op het land of met het vee, soms letterlijk naast de kerk. Dus is de verleiding heel groot om even de kerk uit te lopen, om te kijken of alles nog goed verloopt. En als dat niet het geval is, dan blijven de mensen zelfs urenlang weg of komen helemaal niet meer terug tot de volgende morgen! Verder loopt daar de talrijke kinderschare in-en-uit en is het soms niet mogelijk om boven de (meestal toch wel vrolijke) herrie uit te komen met natuurlijk stemvolume. Vandaar dat we de keuze maakten om nu de studies te geven in Cajamarca-stad. We verwachtten zo´n 40 voorgangers, en er kwamen er 37. We mochten die dagen het kerkgebouw in Cajamarca gebruiken. Daar konden de mannen-broeders ´s nachts ook slapen en, omdat er ook een keuken is, hoefde niemand tijdens de conferentie ergens anders heen. Kortom: het was echt een succes en iedereen was erg enthousiast!

De activiteiten startten op maandagavond met een film: “Behind the Sun”. Vooral ook om het blikveld te verruimen van mensen die geen idee hebben, van wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt en vooral ook om te leren bidden voor Christenen die geen mogelijkheid hebben om vrij hun geloof te beleven en te belijden. Judith gaf vooraf uitleg over wát de “Islam” inhoudt en wat de consequenties zijn voor Christenen die in een Moslimland leven.

De 2 dagen daarna, waren echte studiedagen met onderwerpen als: “Volwassenheid en Leiderschap”. Deze studie werd door Gilmer gegeven, de voorganger uit Oxamarca. Hij is één van de mensen waar we in 2001 het werk in het binnenland mee zijn begonnen. Hij is een geweldige collega en arbeider. Niet direct een pastor (“herder”), maar wel een goede leraar, die anderen weet te motiveren en te inspireren. “Hoe vorm je toekomstige leiders”, was de volgende studie, die ikzelf voor m´n rekening nam. Meestal willen “onze” mensen daar niet aan denken, maar er zal toch een tijd komen dat zijzelf alles moeten doen, zonder onze directe hulp. En ook dat zijzelf nieuwe leiders moeten aanstellen, die door hen zijn opgeleid. Zijzelf willen daar liever niet over praten en worden zelfs emotioneel als we voorzichtig proberen uit te leggen, dat er misschien een moment komt dat we hier niet meer zijn...Voor Froukje en mij zijn dat ook geen vrolijke onderwerpen, maar het is de realiteit.

Wie ons daar geweldig goed bij helpt is onze dochter Judith. Meestal geven zij en haar man Wilfredo lessen aan jonge mensen, vooral jeugdleiders, en dat doen ze echt “fenomenaal” met, ik hoop dat het óók zo in het Nederlands heet: “Dynamische Activiteiten” (praktische workshops en actieve spelletjes). De groep wordt daarbij opgedeeld in een aantal kleine groepjes van 4-8 personen, die bepaalde problemen moeten oplossen en dat doen ze zó verschrikkelijk goed; het helpt hen vraagstukken op te lossen vanuit hun eigen context en belevingswereld, met de middelen die zij voorhanden hebben. Echt fantastisch!! Het is mooi om te zien hoe hard de kerkleiders met bepaalde thema´s aan de slag gaan, om het vervolgens aan de rest van de groep voor te leggen en zo samen nog meer te leren.

Die dag werd ook weer afgesloten met een film over de gevaren van alcoholisme -- één van de grootste gevaren in de dorpen, maar ook hier in de stad.

De tweede dag, gaf de voorganger van onze kerk in Cajamarca-stad een uitstekende studie met als thema: “Geloof, Gewoonten en Wetticisme “. Het wetticisme is een grote vijand van blijdschap en vrede; en niet alleen in de bergdorpen. Het staat voor starheid, dorheid en bureaucratie in het geloof. Voor regelzucht, te veel hang naar tradities, et cetera. Dan worden zaken als “welke kleding je draagt” belangrijker dan je persoonlijke relatie met God. Het vormt een continue bedreiging van de vrede met- en ín- God.

Wilfredo gaf daarna een studie over “Sektes en de Bijbelse fundamenten”. In de dorpen waar we werken, vormen vooral de uit Brazilië geïmporteerde “Welvaarts-sekten” een voortdurende bedreiging. Hun leringen zijn geworteld in hebzucht, overgoten met uit hun verband gerukte Bijbelteksten. En dat maakt ´t zo gevaarlijk! Er zijn al heel veel kerkjes in de campo uit elkaar gegaan, juist daardoor. Ook deze dag werden door Judith op-de-praktijk-gerichte opdrachten gegeven, om die in kleine groepjes uit te werken en daarna aan de rest te tonen: wat de gevolgen van extreme sektarische leringen zijn in het praktisch gemeente(be)leven. Deze dag werd afgesloten met Lofprijs en Bedieningen.

De laatste dag heb ik een studie gehouden over “Hoe een gemeente te leiden” en daarin vooral toegespitst op het karakter van de voorganger. Dat is een onderwerp, waar nog niet het laatste woord over ge-“preekt” is en daar zal de twee volgende voorgangers-conferenties nog op doorgegaan worden, want: we kwamen tijd tekort. Het is ook heel bijzonder dat er zo actief meegedaan is, van begin tot eind. Deze mensen hebben soms niet de basisschool kunnen afmaken, zijn niet gewend in de schoolbanken te zitten, maar hebben toch ontzettend hard gewerkt en zijn vol moed en nieuwe informatie weer terug gekeerd naar hun kerkjes. Het was allemaal heel intensief, maar enorm nuttig en feestelijk, zó zal ik het maar kort beschrijven.

Vandaag gaan we weer op reis naar een dorp (Oxamarca), waar we een huwelijksconferentie met zo´n 40 echtparen zullen hebben, waar de meeste stellen nog geen Christen zijn. Bid ook voor hen; ook al is ´t deze keer “met terugwerkende kracht.”

Heel hartelijk dank en heel hartelijk gegroet, ook namens Froukje en Wilfredo&Judith:

Jullie Ger Prakken

Buitengewone weersomstandigheden

uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Op hetzelfde moment als dat ik dit schrijf, onweert en regent het werkelijk buitengewoon hier in Cajamarca e.o.! Officieel is de regentijd voorbij; normaal gesproken kunnen we bij maans-wisseling (zoals ze dat hier noemen) nog wel een buitje verwachten… maar dat doet zich nu niet voor en toch valt er regen zoals we dat zelfs in de echte regentijd weinig zien… Sommigen zeggen dat het een gevolg is van de aardbeving van deze week hier in het noorden (6,4), en zelfs dat we die meer kunnen gaan verwachten. Gelukkig was de aardbeving hier in Cajamarca “gereserveerd” en zonder slachtoffers, maar in het Amazone-gebied heeft de schok wegen door midden gespleten. Dit is nu het meertje in de tuin:

Laten we hopen dat de natuur weer wat kalmeert.

Buitengewone weersomstandigheden

Samen Groeien

uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/
Het was toch erg spannend: het eerste jeugd-leiders-trainingsweekend...

Al vanaf 2001 wordt er met de kerkleiders gewerkt en al snel werd ook het zondagschoolwerk voor de kinderen opgezet. Maar tot dit jaar beperkte het jeugdwerk zich tot één jeugdweekend per jaar in drie verschillende dorpen, waar de tieners en jeugd bij elkaar kwamen en daarna weer uit elkaar gingen.

Maar vorig jaar ontwikkelde zich vanuit de jongeren van de dorpen zelf, de wens om vaker samen te komen en daar ook gericht materiaal voor te hebben. Wilfredo en ik gingen op zoek en stuurden werkboeken naar drie dorpen, maar: hoe wisten ze hoe ze hiermee moesten werken, hoe met de jongeren om te gaan en thema´s aan te kaarten die beter bij hun eigen realiteit horen? Dus zagen we de noodzaak om niet alleen jeugdweekenden te organiseren met de hele groep, maar juist de leiders, en potentiële jeugdleiders, apart te nemen en ze deze zaken te leren.

Tja, hoe doe je dat? Wij hadden dat ook nooit eerder gedaan. Het werkmateriaal voor jongeren dat je in de christelijke winkels vindt, is meestal gericht op de stad, niet alleen de thema´s maar ook het werkmateriaal dat je erbij nodig hebt. Denk maar eens aan kopietjes maken, werkboeken voor de leerling, balonnen, enz. Wat moet je ermee als je in een dorp woont, waar je in het plaatselijke winkeltje nauwelijks wat zeep, kaarsen, koekjes en blikjes kunt halen? Waar geen licht en helemaal geen kopieermachine zijn, en waar sommige voorbeelden uit het boek boven het voorstellingsvermogen van de jongeren uit gaat? Stel je voor dat je als voorbeeld “de zee” neemt: de meeste jongeren van het binnenland van de Andes heeft de kustlijn nog nooit gezien! Maar tegelijkertijd zijn ze weer zo dichtbij de praktische voorbeelden, die Jezus aanhaalde in zijn gelijkenissen over het bewerken van de akkers.

Dat was dus even zoeken. Nadat we uiteindelijk een redelijk werkboek hadden gevonden, moesten we de nieuwe jeugdleiders leren om ermee te kunnen werken en ook alternatieven te bieden, als er materiaal werd gevraagd dat in hun dorp gewoonweg niet te krijgen is. Daarvoor zijn we afgelopen weekend bij elkaar gekomen hier in Cajamarca. Voor sommigen wel een behoorlijk ritje: Angelita moest eerst twee uur lopen voordat ze vier uur verder ging met de bus, uit Malat kwamen ze met de melkbussen-wagen en vanuit Oxamarca is het met openbaar vervoer al gauw 7 uur reizen.

We verbleven vanaf vrijdagavond tot zondagmiddag in de kerk van Elsy, waar ook de kindereetzaal (comedor) van Pan de Vida functioneert (www.pandevida.nl). Terwijl ma Froukje hard in de keuken voor ons eten zorgde, konden wij ons volledig concentreren op het geestelijk voedsel. Vanaf het begin was het keihard werken, elke activiteit had het doel hen ideeën te geven hoe ze het zelf met hun jongeren konden uitwerken:

• Hoe kan ik een film interactief maken, door middel van inhoudelijke vragen?

• Hoe kan ik leerzame maar ook leuke spelletjes doen, zodat ze al spelend elkaar en God leren kennen?

• Hoe kan ik een les uitwerken en nagaan of het begrepen is?

• Hoe kan ik het materiaal van mijn omgeving gebruiken om de les interessanter te maken?

• Hoe moet ik omgaan met leiderschap, trots en vertrouwen?

We waren met z´n 13en, een groepje waarin je ook meer met elkaar kan delen dan in een groep van 50 tieners in een jeugdweekend. Het is mooi om te merken hoe we ervaringen met elkaar konden delen en elkaar konden bemoedigen, zoals ons jaarmotto zegt: “No Retreat, No Surrender!” (terugkeren nooit, opgeven nimmer)

WILFREDO EN JUDITH

Geen zorgen

Lieve mensen!

Gisteravond (18/05) rond 11.15 pm werd onder andere onze stad Cajamarca wakker geschud door een paar aardschokken. Op dit moment weten we nog weinig wat dit verderop (in de Amazone waar het 6.4 op de schaal van richter was) heeft aangericht, maar het lijkt erop dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Er zijn hier geen meldingen gedaan van ingestorte huizen of gebouwen. Dus jullie hoeven je geen zorgen over ons te maken.

Wat op het moment grimmiger lijkt, is de aanwezigheid van veel politiemannen op belangrijke punten in de stad, in verband met een staking van het openbaar vervoer. Mocht er verder nog wat te melden zijn, dan laten we dat weten.

Gegroet,
Ger Prakken

Revalidatieprogramma voor kinderen

Het is vaak moeilijk om de kinderen van het revalidatie-programma van het Lilianefonds thuis te bezoeken, omdat ze uren reizen bij ons vandaan wonen. Ze hebben gehoord, vaak via de plaatselijke voorganger dat er een mogelijkheid is tot rehabilitatie, een operatie, medicijnen of therapie en komen dan naar Cajamarca. Meestal worden de eerste contacten via de locale voorganger gelegd. Zo is ook Leonila met haar twee kinderen, Deymis en María, bij ons gekomen. Ze zitten nu 2 jaar in het programma van het Lilianefonds en er is intussen heel wat gebeurd. Deymis heeft orthopedische schoenen en een beugel voor zijn been gekregen, zodat zijn voet niet meer over de grond sleept. Verder heeft hij fysio-oefeningen gekregen die zijn vader met hem doet. María reageerde nauwelijks en kon met haar 3 jaar helemaal niet lopen. Allebei leden ze aan veelvuldige epilepsie-aanvallen. Er is begonnen om hen medicijnen te geven tegen die epilepsie-aanvallen en het eerste gevolg was dat María enigszins begon te reageren en moeite deed om te lopen.

Intussen zijn er in die twee jaar allerlei onderzoeken van beiden geweest. María is pas geleden voor een zeer uitgebreid onderzoek een maand in Lima geweest en van Deymis zijn scans, en een EEG van zijn hoofd gemaakt. Het blijkt nu dat zowel Deymis als María door een tenia-infectie beschadigingen in de hersenen hebben opgelopen met ernstige gevolgen; voeg daarbij een chronische ondervoeding met verkalkingen in de hersenen als gevolg. Dan is begrijpelijk dat beiden niet op het niveau van hun leeftijd kunnen functioneren. Ze worden beiden behandeld, maar veel beschadiging is niet meer te herstellen. Door de epilepsie-aanvallen te controleren met medicijnen, hopen we dat we met therapie en oefeningen hun vaardigheden kunnen compenseren. We hebben hierbij vakkundige oriëntatie van Dr. Rubby, de revalidatie-arts en een neuroloog, die belangeloos de controles doet en de medicijnen regelt.

Gisteren zijn we toch naar Piobamba geweest om het gezin thuis te bezoeken en contact te hebben met Deymis’ onderwijzeres en de medische post van het dorp. De reis duurde 3 ½ uur heen en even zolang terug. Het was een prachtige reis door diepe dalen en hoge bergen. Wat is Perú toch mooi!!! Het zijn smalle weggetjes, waar we soms in een inham moesten wachten als er een enkele vrachtwagen voorbij moest. De ravijnen zijn bepaald niet voorzien van vangrails, dus we waren heel erg blij dat we nauwelijks verkeer tegenkwamen.

De contacten met de school van Deymis en de medische post waren goed. De onderwijzeres begreep beter wat er met Deymis aan de hand was en, hoewel ze een grote klas onder haar hoede heeft, wil ze graag meewerken om te redden wat er te redden valt, Deymis te leren lezen en schrijven. Hij doet heel erg zijn best en doet erg mee in de klas, vertelde de juffrouw. Geweldig, wat een dapper ventje!! Tot nu toe was het elke keer als hij weer een aanval had gehad, dat hij vergeten was wat hij geleerd had, inclusief zijn oefeningen en daar werd hij dan heel verdrietig van. Wat was hij blij en trots dat ik hem kwam opzoeken in zijn klas. Samen zijn we naar zijn huis gegaan om te kijken waar hij woont. Leonila, zijn moeder, is ongeletterd, maar met een grote inzet om haar kinderen te helpen zoveel mogelijk te leren. Ik kon wel merken in de contacten met de onderwijzeres en het personeel van de medische post dat het haar niet helemaal gelukt was om duidelijk te maken wat er precies met Deymis en María aan de hand is. Leonila geeft blijk van een goed verstand en een wil om te leren. Ze heeft haar huis keurig op orde, iets bijzonders in de campo. De keuken is perfect georganiseerd en ziet er schoon uit, voor zover dat kan in een “campo-huis”, waar de vloer van zand is en de muren van aangesmeerde klei zijn.

We waren behoorlijk moe toen we thuis kwamen. Dit doen we niet elke week, maar ik ben blij dat we het gisteren wel gedaan hebben. Het reist gelukkig veel beter met de nieuwe auto. Ger rijdt geweldig op de kronkelwegen en geniet er van dat het soepeler gaat dan met de Jeep, hoewel we die na zoveel jaren trouwe dienst wel missen.