Cajamarca, 4 juli 2007

Het is hoog tijd om weer eens een algemene rondzendbrief te schrijven. Velen zijn waarschijnlijk op vakantie, maar dan vind je deze brief als je terugkomt. Via internet hebben we wel meegekregen dat het nogal nat is in Nederland. Overal ter wereld is het weer van slag, zelfs hier hebben we gisteren een regenachtige dag gehad. Het had niets met de wisseling van de maan te maken, dus daar lag het ook niet aan. In juli is het heel ongebruikelijk dat er regen valt. Het weer was tot voor enkele jaren erg stabiel, we konden buitenactiviteiten vrijwel met garantie plannen, maar zelfs hier is dat nu kennelijk afgelopen.

In het blad Zending&Gemeente hebben jullie de eerste verslagen van dit seizoen kunnen lezen. We hebben al weer 3 scholen achter de rug en ook Josué heeft 2 scholen “gedraaid”.
De laatste school was in Malat. We hebben daar een hele goede relatie met de medische post en met de middelbare school, waardoor we heel integraal kunnen werken. In Zending&Gemeente had ik al geschreven over de anti-wormpillencampagne. Deze campagne wordt nu ook in Malat en omliggende dorpen gevoerd. Het houdt in dat iemand uit de kerk samen met iemand van de medische post de mensen van een bepaald dorp bij elkaar roept. Degene die namens de kerk er is legt het evangelie uit aan de hand van een touwtje met 5 gekleurde kraaltjes in de kleuren van het woordeloze boek. Geel voor de heerlijkheid van God, zwart voor de zondeval, rood voor het bloed van Jezus, wit voor de vergeving van zonden en groen voor een nieuw leven. Het touwtje sluit als je het als armbandje om je pols meeneemt nadat je een anti-wormpil hebt gehad. De arts of verpleegkundige legt aan de hand van een prachtig groot boek uit wat parasieten in ons lichaam doen, hoe die erin komen, maar ook wat je als preventie kunt doen. We hadden 3.000 pillen mee naar Malat, samen met de kraaltjes en de touwtjes om de armbandjes te maken. Tijdens de pauzes van de lessen werden de armbandjes geregen. Roberto, de zondagschoolleider van Jelíc, vertelde het verhaal wat bij de kleuren hoort. Het was geweldig om te zien en te horen hoe Roberto dat deed. Hij is een aantal jaren geleden begonnen als een heel verlegen jonge man met het leiden van de zondagschool. Nu stond hij als een ervaren kinderwerker voor de volwassenen uit te leggen wat het evangelie inhoudt. Indrukwekkend!!!
Intussen is de arts, Pieter, in Malat begonnen met het uitdelen van de pillen. De eerste 647 pillen zijn aan de man, vrouw en kinderen gebracht. Volgens Pieter is de medische post verantwoordelijk voor 5.000 mensen, dus kunnen ze nog even vooruit. Denk jullie in: om te beginnen zullen 3.000 mensen het evangelie in de notendop horen, met een mogelijkheid van 2.000 mensen meer. Dat is toch geweldig?

Overdag deden we de lessen met de mensen van Malat, Jelíc en Santa Ana en elke avond werd er een film gedraaid in de multifunctionele zaal van de middelbare school. De school functioneert nu 4 jaar. Er zijn een 4-tal leerlingen die vanuit Nederland worden gesponsord. Eén van hen zit nu in de vijfde klas en werd vanaf de eerste gesponsord. Hij begon in een klas met 32 kinderen. Nu zijn er nog 6 jongens die volgend jaar eindexamen hopen te doen. Buster is één van hen en wij geloven zeer zeker dat het vooral komt door het trouwe gebed van zijn “sponsorouders”. Te weten dat er mensen zijn aan het andere eind van de wereld, die weten wie je bent en voor je bidden, geeft echt wel moed op momenten dat anderen afhaken.
Door de jaren heen zijn er veel mensen met ons mee geweest naar Malat, zo ook deze keer, Theo en Pauline Driedonks uit Eindhoven. In de kerk hebben ze gevraagd van alle mensen, die daar op bezoek zijn geweest een foto in de kerk op te hangen, zodat ze regelmatig voor hun broeders en zusters die hen bezocht hebben kunnen bidden. We hopen dat het hen ook helpt door te gaan als er moeilijkheden zijn.

Soms lopen we tegen heel rare ideeën onder de christenen in de campo aan. Zo kregen we deze keer vragen of het waar was dat de steun die de regering geeft aan de armste gezinnen in de vorm van S/. 100,-- per maand, geld van de antichrist was. De regering heeft dit programma in het leven geroepen om gezinnen tegelijkertijd te stimuleren meer gevarieerd te eten. Bij het uitdelen worden lezingen gegeven over gezondheid en voeding. Verder zijn items als gezinsplanning en inentingen natuurlijk ook een thema waar misvattingen over kunnen zijn. In ons contact met de medische post kunnen we allerlei misverstanden met betrekking tot de “evangelischen” uit de weg ruimen.
Steeds weer blijkt dat evangelieverkondiging integraal is en moet zijn. God geeft richtlijnen voor elk facet van ons leven. Dat mogen we delen met alle mensen in onze omgeving en op elke plaats waar we zijn.

Momenteel is Kees Goedhart bij ons voor een serie bijbelstudies in de kerk waar we hier in Cajamarca naar toe gaan. Het is een “vrije broeders” kerk, te vergelijken met de “open” Vergadering van Gelovigen. Ieder jaar wordt de “verjaardag” van de kerk heftig gevierd met een speciaal programma. Dat gebeurt in elke kerk, dus ook in “Centro Bíblico Cajamarca”. Iedere avond een ander thema met een andere doelgroep. De mensen zien er naar uit en ook wij zijn benieuwd hoe de opkomst zal zijn. Vrijdag en zaterdag zullen heel speciale dagen zijn, want dan komen de leiders van de “campo” voor studiedagen over leiderschap. Niet alleen “onze” mensen” komen, maar ook de leiders van de campo waar Centro Bíblico Cajamarca door het jaar heen bijbelstudie geeft. Met elkaar zullen het zo’n 100 mensen zijn, die 4 studies per dag krijgen met onderwerpen als “hoe ontdek ik toekomstige leiders in de gemeente”, “hoe ga ik om met conflicten in de gemeente” en “Tienden”. Zeer veelzijdig dus.

De mensen komen donderdagavond aan. Sommigen moeten 7 uur reizen met een busje, anderen komen 8 uur boven op een melkwagen, anderen lopen eerst een paar uur om een bus te nemen.
Het is een heel avontuur, want we hebben ook de vrouwen van de leiders uitgenodigd, omdat de vrouwen veel invloed hebben, maar vaak niet aanwezig zijn in de bijbelstudies in de campo.
Het belooft een grote groep te worden.

Vanuit een momenteel zonnig Cajamarca, groeten we jullie allen heel hartelijk. Een volgend bericht wordt gepubliceerd in Zending&Gemeente, gratis aan te vragen bij Kees Goedhart, e-mail: c.a.j.goedhart@kpnplanet.nl.

wederwaardigheden

Ineens bedacht ik me dat het misschien wel zinnig is om jullie eens wat foto’s van onze wederwaardigheden te sturen. Gelukkig hebben we regelmatig contact met allemaal op meer of minder frequente basis, maar een paar foto’s zijn altijd leuk om te laten zien.

Sinds een paar weken hebben we kuikens. Er waren er 6 geboren, maar in de eerste week stierf er al 1 kuiken, doordat hij zich verslikte in een heeeeeeeele dikke worm. Vandaag is er nog een ander kuiken gestorven, omdat hij/zij dood gepikt is door de grote kippen. Wat zijn kippen toch rotbeesten van karakter. Verder gaat het goed met de andere dieren. Zilver loopt veel achter Judith aan, omdat die hem nooit in de steek laat, Wij zijn natuurlijk regelmatig weg en dan blijft Judith thuis. De konijnen van Juud kunnen goed met elkaar overweg. Het is een tam konijn van redelijke grootte en een wild konijn, dat nu min of meer tam is, maar zeker een kwart in grootte vergeleken met het andere konijn. ’s Nachts zitten ze samen in een hok in de kamer, maar overdag zit het grote konijn vaak op het gras, om het kort te houden.

Terug in Perú !

De terugreis naar Perú verliep heel voorspoedig; behalve dan het feit dat we “overgewicht” hadden en het meisje aan de balie schijnbaar last had van ochtendhumeur….We moesten dus wat uitpakken, maar dat konden ook onbelangrijke dingen zijn. Dus dat was niet zó erg. We zijn overigens nog nooit zo snel naar Lima gevlogen: dik 12 uren; zonder tussenlandingen! Toen we in ’83 met heel het gezin voor het eerst naar Lima vlogen duurde de reis 25 uren met 5 tussenlandingen. Die vlucht werd toen ook –en niet zonder reden dus- “de melkboer” genoemd; overal werden enkele reizigers opgerpikt ! Nu duurde de reis A’dam-Lima korter dan de reis Lima-Cajamarca (per bus): dat is 15 uur.
Het was een onvergetelijk wéérzien met onze dochter Judith, die al die tijd de lopende zaken had waargenomen en dat was een hele klus zoals het regelen van de kerstvieringen enz. Maar óók in de gemeentesamenkomst werden we heel hartelijk begroet; sommigen hadden zelfs tranen in de ogen, alsof we na jaren eindelijk weer thuis gekomen waren…Toch doet dat enorm goed !!

Toen we alles weer op de rit begonnen te zetten en plannen moesten maken voor het komende seizoen, bleek dat we er gewoon een paar dagen samen tussenuit moesten. Froukje en ik zijn toen een midweek naar een dorpje aan de kust gegaan en tussen de strandwandelingen door ( en ook tijdens ) konden we flink brainstormen over het hóe, het wáar en het wanneer. Ook heb ik wat nieuwe ideeën opgedaan voor een wat andere aanpak van de radioprogramma’s en die hoop ik in de toekomst op de schijf te kunnen zetten. Froukje heeft daar ook de nieuw te geven bijbelstudies op laptop ingevoerd, dus we zijn er aardig klaar voor.

We hebben elk jaar twee vergaderingen waar alle leiders van de nogal ver uit elkaar liggende bergdorpen aanwezig moeten zijn. Eén aan het begin van het seizoen én de tweede aan het eind van de lessen, vlak voor dat de regens losbarsten en we dus niet meer kunnen reizen in de bergen. Persoonlijk ben ik geen fan van vergaderingen omdat….. Maar de laatste vergadering in april was in één woord: GEWELDIG !! De mensen waren zo enorm blij elkaar weer te zien en allerlei ervaringen uit te wisselen. Als alle bijeenkomsten zó eens zouden zijn, wat zou dat veel problemen voorkómen of oplossen. Ook de vergadering de dag ervoor met de twee voorgangers en met de twee presbyters ( opzieners ) was al “vol verwachting”. Ik zou haast “fan” van vergaderingen worden. Maar helaas: begin mei hadden we een vergadering met al de betrokkenen van onze NGO. Dat was zo’n beetje het tegenovergestelde van bovengenoemde bijeenkomst! Tijdens de voorgaande bijeenkomsten daarvan, toen wij nog in Nederland waren, werden belangrijke zaken maar al-te-vaak doorgeschoven naar “als de misioneros er weer zijn”. We hadden juist zo gehoopt dat ze meer eigen initiatief zouden tonen. Ook was er binnen het te besteden geldbedrag geschoven van de ene naar de andere post om zó een bepaald project draaiende te kunnen houden. Ten koste van andere projecten…..En dat is moeilijk te herstellen. Dat gaf en geeft nog steeds behoorlijk wat onderlinge spanningen. We vragen daar jeullie gebed voor, dat er een oplossing voor gevonden zal worden.

Froukje en ik zullen dit seizoen op minstens vijf verschillende plaatsen leiderschapstrainingen geven. En de andere twee teams evenzo. Daarnaast zullen we drie “jeugdweekends” hebben op totaal verschillende lokaties, met totaal verschillende “soorten” jonge mensen. Eén van de trainingen voor leiders is een nieuw te ontginnen gebied; m.a.w. we zijn daar nog nooit eerder geweest en voor de mensen daar is het ook totaal nieuw. Het is een gebied waar veel sekten actief zijn en dat is ook de reden dat de leiders dringend gevraagd hebben om daar te komen. Als je dit leest zijn we daar al geweest, maar we vragen je heel erg om er voor te blíjven bidden. Bid ook voor de reizen, want de wegen naar dergelijke afgelegen gebieden kun je eigenlijk geen wegen noemen!!

Tot slot nog een fenomenaal fijn bericht:
Vorige week hadden Froukje en ik ons eerste trainingsweekend in de kerk van Celendín. De leiding had dit gecombineerd met de “verjaardag” van de kerk; die wordt hier in elke kerk zeer uitbundig gevierd. Vier jaar geleden hebben we de gemeente daar geholpen met de bouw van een kerkgebouw, dwz. de gemeenteleden betalen de helft, en bouwen de kerk terwijl wij dan de andere helft betalen. Het is een heel mooie kerk geworden. Vorig jaar hadden we een “prijsvraag” uitgeschreven en de twee beste ideeën zouden beloond worden met een behoorlijk bedrag. Eén van de kerken die “won” was de gemeente in Celendín. Maar we hadden een voorwaarde gesteld: de voorganger moest beloven dat hij nieuwe leiders zou opleiden en als hij daar niet aan voldeed, dan moest hij het “gewonnen” bedrag weer terugbetalen. Hij deed nl. alles zelf, behalve de zondagschool, die deed zijn vrouw. Maar hij was dus “pastor”, penningmeester, koster enz. Hij heeft keurig aan de voorwaarde voldaan : wekelijks werden er leiderschaps-trainingen gegeven enz. en het resultaat liet niet op zich wachten: tot voor kort kwamen er zo’n 8-10 mensen en nu moeten er banken geleend worden. Het kerkgebouw was alle dagen stampvol en afgelopen zaterdag werden er 7 nieuwe gelovigen gedoopt: wat een feest! Jongeren en ouderen, waaronder een stadsbestuurder. GEWELDIG was en is dat. Een jongen riep luid, net voordat hij kopje-onderging in de beek: ” Dood aan de wereld, ik leef nu voor Christus”.

Zojuist schieten me nog twee belangrijke dingen te binnen.
- We weten zeker dat de “wederkomst” niet zo heel lang meer kan duren; toch weten we niet precies wanneer die zal zijn. Maar we zien er naar uit !
- Waar we ook naar uit zien hier in Cajamarca is naar de wederkomst van Kees en Fieke. Ze waren al één keer in Cajamarca en tot grote zegen. Nu zien we dus uit naar hun wederkomst en deze keer konden we die wél plannen: van 9 tot 15 juli. Bid voor gezondheid en zegen ! “Onze” mensen uit de bergdorpen en de gemeente hier in Cajamarca zien er geweldig naar uit; naar déze (werder)komst. Er komen ook nog zo’n 70 leiders van kerkjes uit andere streken rondom Cajamarca, dus het wordt een geweldige ontmoeting.

Froukje:
Het werk met het Lilianefonds is vrijwel meteen al weer begonnen. Intussen heeft een jongen uit Oxamarca, die heel slecht ziet zonder bril, een bril gekregen. Het heeft Gilmer, de voorganger uit Oxamarca, heel wat overredingskracht gekost om de moeder en haar zoon (13 jaar) naar Cajamarca te krijgen. Zij was nog nooit verder dan Celendín geweest, de eerste grote plaats vanuit hun dorp op 3 uur busafstand. Nu kwam ze in de “grote stad”, Cajamarca en was helemaal zenuwachtig. We hebben dezelfde dag nog de oogarts kunnen bezoeken en een week later kon ik de bril ophalen. Vandaag of morgen verwacht ik een moeder met haar zoontje van 6 jaar. Carlos is geboren met een “open ruggetje”, en zijn vader schrok zo, dat hij meteen de benen heeft genomen. Zijn moeder heeft hulp gezocht en zo heeft Carlos een drain in zijn hoofd gekregen, zodat hij zich “normaal” heeft kunnen ontwikkelen. Zijn moeder en hij woonden voorheen in een andere plaats, waar Carlos ook naar een speciale school kon en waar hij dus een redelijk normale ontwikkeling heeft kunnen doormaken. Zijn moeder komt oorspronkelijk uit Oxamarca en heeft intussen een andere relatie, waar zij ook een dochtertje van heeft. Deze man, houdt gelukkig van Carlos en ze zochten me nu op om te zien of er mogelijkheden waren om Carlos te laten opereren, want zijn voeten groeiden helemaal scheef en hij wil zo graag lopen. Door het Lilianefonds is die mogelijkheid er gelukkig wel, maar het kost wel veel tijd en energie, vooral van de moeder om het hele proces in gang te zetten. Ze zullen nl. naar Lima moeten reizen voor de operatie. Voor de mensen uit de provincie is de hoofdstad Lima echt bedreigend. Het is een miljoenenstad met erg veel diefstal en gevaar in het verkeer. Het is beslist niet “even” een ziekenhuisopname en daarna naar huis. Ook voor de eerste tijd moeten de mensen meestal in Lima blijven tot de eerste controles. Graag gebed voor Carlos en zijn moeder.

Vorig jaar kregen we via een voorganger in Cajamarca de mogelijkheid om anti-wormpillen uit te delen in combinatie met een korte evangelisatieboodschap. Gilmer heeft deze campagne in Oxamarca georganiseerd en samen met de medische post aldaar en de leiders van de kerkjes in de dorpjes rondom Oxamarca in totaal 2.400 pillen uitgedeeld. De mensen worden in een dorp bijeengeroepen en de voorganger van de plaatselijke kerk legt aan de hand van een koordje met vijf kraaltjes in de kleuren geel, zwart, rood, wit en groen het evangelie uit. Het is een variatie op het “woordloze boek”, wat bij evangelisatie in de zondagschool gebruikt wordt. Daarna worden alle namen genoteerd, zodat een tweede campagne gedaan kan worden na een bepaalde tijd en krijgen de mensen van de verpleegkundige voorlichting over hygiëne, met name i.v.m. het voorkomen van parasieten in de darmen. Het is geweldig dat op deze manier 2.400 mensen het evangelie in de notedop hebben gehoord en tegelijkertijd heel dankbaar zijn voor de medicatie die ze gratis hebben gehad. Normaal moeten ze er een kleinigheid voor betalen, maar nu dus helemaal niets. Door deze berichten tijdens de vergadering in april, waar Ger over sprak, kwamen er van andere kanten ook verzoeken voor deze campagne. We genieten van de mogelijkheden die we krijgen en maken er graag gebruik van.

Liefs van ons beiden en bovendien ook van Judith, die op dit moment in het stadhuis van Cajamarca een baan heeft….

Gods zegen—óók tijdens de eventuele vakantie.

VERLOF in Nederland

Op het moment dat ik onze “verlof-ervaringen” aan dit papier en dus aan alle lezers van ZG toevertrouw, zit de tijd van het zijn in Nederland er op een paar dagen na, al weer op.
De 3 ½ maand zijn omgevlogen en werden practisch helemaal gevuld met het bezoeken van gemeenten en vrienden in-den-lande. Het was zeer intensief : 26 gemeente-samenkomsten met presentaties en daarnaast nog 36 bezoeken aan, of van, vrienden. De banden zijn dan ook weer flink verstevigd en het valt ons dan ook best zwaar om weer afscheid te moeten nemen, natuurlijk vooral van onze kinderen.

Het inpakken van de koffers geeft dan ook een “dubbel” gevoel: enerzijds zouden we best willen blijven, maar aan de andere kant verlangen we er enorm naar om weer bij “onze” mensen te zijn, in de bergdorpen. En natuurlijk ook om onze dochter Judith, die al die tijd alléén in Cajamarca is geweest, weer eens flink te kunnen “kraken”. Ze heeft heel wat voor d’r kiezen gehad ! Het valt niet mee om op te moeten boksen tegen zoveel burocratie, waar alles doorspekt is met corruptie en de nare gevolgen daarvan. Verder werden toch ook nog veel problemen, die zich in de dorpen afspeelden, op haar bordje gelegd. In dergelijke gevallen is internet werkelijk een zegen!! In onze eerste periode, duurde het ongeveer 3 weken, voordat een brief aankwam ( áls die aankwam ) en in geval van wachten op een eventueel antwoord, waren we dus minstens 6 weken verder ! Nu spreken we elkaar rechtstreeks en als je wilt kun je elkaar ook nog zien…

Nogmaals: we zijn enorm dankbaar voor alle hartelijkheid die we van jullie ontvangen hebben. Ik wil je aanmoedigen hetzelfde te doen t.o.v. de zendelingen die nú of later in Nederland zijn om de gemeenten te bezoeken, bv. Johan Smoorenburg, Cor en Trudy en anderen.
Ik denk dan niet in de eerste plaats aan geld ( hoewel dat uiteraard ook belangrijk is ), maar bovenal aan gebed !!
Het is voor ons allen, die namens de Nederlandse christenen in dikwijls zulke enorm moeilijke situaties werken, van onschatbare waarde, te weten, dat er dagelijks voor ons gebeden wordt. Zo vertelde een zuster me, dat ze elke morgen om 4 uur (!) opstond om voor te bidden en op die manier de hele wereld rondreist, “ik kom dus op die tijd ook bij jullie langs”, waren haar woorden.…Als ik daaraan denk, dan voel ik me heel erg bevoorrecht en bemoedigd om er weer “tegenaan” te gaan. Dus: bid voor ons, en voor al de andere zendelingen, die je kent.

Tijdens onze verloftijd, hebben we niet alleen gemeenten en/of vrienden bezocht, maar - helaas- hebben we ook veel tijd moeten besteden in het bezoeken van “de dokter”.
In Perú besteden we daar uiteraard zo min mogelijk tijd aan, maar als we dan in Nederland zijn, maken we “een rondje-medici”, om allerlei dingen te laten controleren. Zo bleek het nodig dat wat verdachte plekken uit mijn huid werden weggesneden. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen, maar het kost allemaal wel veel tijd.


Bid ook, dat ons lichaam sterk en gezond zal zijn en blijven, zodat er geen belemmeringen zullen zijn om door te gaan met de taak waar we voor geroepen zijn. We merken heel erg sterk, dat de “tegenstander”niet stil zit en alles-op-alles zet om het werk te dwarsbomen.
Oók op andere terreinen blijft hij “etteren”, door verwarring te zaaien in de gemeenten: zo ontvingen we een kort berichtje, dat er in het dorpje Malat, aanhangers van een Braziliaanse sekte bezig zijn om daar binnen de plaatselijke gemeente vewarring te stichten door vooral “prosperity”-doctrines te propageren en zó mensen uit de gemeente te trekken. Bid ajb. voor bescherming van de gemeente. In meerdere opzichten is/was het getuigenis van de christenen in Malat tot nu toe positief en is er veel goodwill bij de communiteit, maar verdeeldheid en allerlei andere zaken doen daar uiteraard afbreuk aan. Ook op andere vlakken wordt de gemeente erg aangevallen, wat we al eerder in onze berichtgeving heben gemeld. Bidt vooral ook voor wijsheid in het begeleiden van deze zaken.

Froukje schrijft:
Als jullie dit lezen is het afscheid van de gemeentes en onze kinderen al weer achter de rug. Het kost elke keer weer veel om vooral de kinderen in Nederland achter te laten. Zij staan gelukkig helemaal achter onze roeping, maar voor iedere betrokkene, zowel kinderen als ouders zijn er toch meer momenten dan we ons ooit gerealiseerd hebben dat we elkaar missen. Daarom willen we ook graag oproepen om onze kinderen ook in jullie gebeden te betrekken als er voor ons gebeden wordt.

Zodra we weer thuis zijn zal begonnen worden met het coördineren van het programma voor dit jaar. Het vergt erg veel inspanning om rekeninghoudend met de plaatselijke feesten, de beschikbaarheid van de bijbelleraars en de logistieke mogelijkheden een sluitend programma te maken, waarin iedereen zich kan vinden. Ook ík zie best wel weer tegen de reizen op over de onverharde slechte wegen. Lichamelijk is het heel erg zwaar, maar als je eenmaal aankomt is de hartelijkheid en de blijdschap van de mensen een enorme beloning. Het is juist voor de mensen in de dorpen waar nauwelijks iemand komt zo belangrijk om te merken dat ze niet vergeten worden. Als we dan zo’n bericht als over Malat horen, blijkt weer hoe belangrijk het is om een goed fundament te leggen.

Daarom gaan we ook dit jaar verder met het plannen van alle “scholen”, seminars en jeugdweekends, maar vooral met het zoeken van medewerkers in de wijngaard, zowel vanuit Nederland als vooral ook in Perú. Hiervan zullen we jullie ook dit jaar weer op de hoogte houden. Voor tussentijdse info kan gebeld worden naar de Perú infolijn: 040-2424466, ook kun je een tussentijdse nieuwsbrief aanvragen bij Hugo Krosschell: h.krosschell@planet.nl

Info Ger en Froukje Prakken

Ger en Froukje Prakken zijn eind 2000 voor een tweede periode naar Perú gegaan.
Zij werkten 9 jaar daarvoor als leiders van een evangelische kerk in Huancayo, een grote stad in het centrum van Perú op 3500m. boven zeeniveau. Zij woonden destijds met hun gezin in Huancayo.

Momenteel wonen ze als echtpaar in Cajamarca, een middelgrote stad met 150.000 inwoners op 2850 m. hoogte in het noorden van Perú. Cajamarca is bekend vanwege de grootste goudmijn van Zuid-Amerika, maar dat heeft weinig blijvende vooruitgang gebracht voor de arme boeren van streek.
Ger en Froukje werken met de leiders van de kleine kerkjes in het binnenland, waar zij driedaagse lessen verzorgen op geestelijk gebied, maar ook voorlichting geven in praktische zaken als gezinsplanning, gezondheid, opvoeding en huwelijk.Met een Jeep gaan zij het binnenland in naar centrale dorpen, waar de mensen van de omliggende dorpen samenkomen voor de lessen. Daarna gaan zij weer terug naar Cajamarca waar de volgende “school” wordt voorbereid. Zij hebben medewerking van lokale mensen, die eveneens in andere plaatsen lessen verzorgen.