Vele wateren kunnen de Liefde niet blussen...

“Vele wateren kunnen de liefde niet blussen en rivieren spoelen haar niet weg. Al bood iemand alles wat hij bezit voor de liefde, smadelijk zou men hem afwijzen..” Hoogl 8:7

Bijzondere landschappen

Vorige week hebben we het tweede weekend met echtparen gehad. Deze keer was het in een klein dorpje wat “dichter” bij huis. De tocht naar Cajén duurt 3 ½ uur met eigen vervoer. Cajén ligt midden in de bergen. Als men er een huis wil bouwen moet er eerst een stuk van een berghelling vlak worden gemaakt. De uitzichten zijn er prachtig. Op een nacht heeft het heel hard geregend met veel hagel. De volgende dag zagen we in de verte een berg met een witte top. Het leek net of het een berg met sneeuw was, maar de dag daarop was het weer een gewone kale berg, want hier in het noorden van de Peruaanse Andes hebben we geen sneeuwtoppen. Een prachtig gezicht.

Weer een mooie groep

Er waren 17 echtparen gekomen, jong en oud. Onze voorganger uit Cajamarca en zijn vrouw, Godo en Teresa, gaven de lessen over communicatie, hanteren van conflicten en de rollen in het huwelijk en daarna kregen de mensen een vragenformulier waar ze konden opschrijven waar de problemen in hun relatie lagen. Als de echtparen weer bij elkaar kwamen lazen ze hun antwoorden aan elkaar voor en konden ze er over praten. Er waren weer verschillende vrouwen, ook jonge vrouwen, die niet konden lezen of schrijven, zodat Teresa en ik hen moesten helpen om hun ideeën op papier te krijgen. Sommigen hadden bijvoorbeeld nog nooit over de vraag nagedacht waarmee zij problemen hadden in hun communicatie, dus moesten we dan eerst uitleggen wat de bedoeling was. Het bleek weer dat de vrouwen onderling vaak meer vertrouwen hebben dan met hun man. De conferentie werd als heel nuttig en opbouwend ervaren, ook door de echtparen die (nog) geen christen zijn.

Een persoonlijk bezoek aan een dorp laat de mensen elke keer weer zien dat ze belangrijk zijn en vooral de moeite waard. De mensen van het binnenland voelen zich nog steeds vaak achtergesteld, niet door ons, maar door de regering, door de mensen van de stad, de organisaties als de gezondheidszorg en de onderwijsinstellingen. We zijn blij om hen te kunnen motiveren om vooruitgang te zoeken voor hun gezin en hun communiteit. Je kunt het zien aan de kerk. Die ziet er al veel beter uit dan toen we met dit werk begonnen. De vloer is van cement, er zijn goede stoelen om op te zitten in plaats van ongemakkelijke houten banken, en in de keuken is een houtfornuis gebouwd met een schoorsteen in plaats van een vuurtje in een hoek op de vloer, zodat de keuken niet vol rook staat als er gekookt wordt.

Komende tijd

Komend weekend leiden Judith en Wilfredo een training voor jeugdleiders. Er komen jeugdleiders van 6 verschillende dorpen. We zijn heel erg blij met dit werk. Een paar jaar geleden werd er op dit gebied niets gedaan en was er nauwelijks jeugd in de kerken. Meisjes kregen met 15-17 jaar al kinderen en de jongens trokken weg uit de dorpen om aan de kust te gaan werken. Nu worden er in verschillende dorpen middelbare scholen gesticht en gaan er ook steeds meer meisjes naar de middelbare school, onder anderen ook door de beurzen die we kunnen bieden. Het niveau is niet altijd erg hoog, maar het geeft wel aan dat de interesse wat meer wordt om hogerop te komen; dat ze niet meer tevreden zijn met huwelijken die gesloten worden in de teenertijd en al jong de verantwoordelijkheid hebben over kinderen, die vaak niet gepland zijn.

Tijdens het trainingsweekend krijgen de jeugdleiders een paar motivatiepreken en lessen in theater en interactieve bijbelstudies uitwerken. Ze krijgen ook materiaal mee en uitleg hoe ze daarmee moeten werken. Tijdens het weekend kunnen ze daar dan mee oefenen. Dit jaar is het tweede jaar dat deze trainingen worden gegeven en we zien resultaten en groei bij de mensen die de trainingen volgen. In de jeugdweekenden komt dat vooral tot uiting, omdat we dan bepaalde onderdelen van het programma door de plaatselijke jeugdleiders kunnen laten doen. Twee weken erna hebben we in Cajamarca de laatste conferentie en evaluatievergadering met de voorgangers van de kerkjes waar we mee werken, maar daar schrijven we de volgende keer over.

Had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn

“al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen 

– had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.” 1 Kor 13:2b

Een lange weg

Het was een lange reis, maar zeer de moeite waard. Vrijdagmorgen, 22 juli jl. vertrokken we met Godofredo en Teresa, onze voorgangers in Cajamarca, naar La Quinua, een dorpje hoog in de bergen, ruim 6 uur rijden vanaf Cajamarca. Voorheen konden we er alleen te paard komen, maar sinds dit jaar kan een goede sterke wagen tot aan het dorp zelf komen. Er is daar geen licht, dus we namen de aggregaatmotor mee om films te vertonen en ook overdag een versterkertje op aan te sluiten. 

Groep echtparen. Naast ons Godo en Teresa

We hadden een huwelijksconferentie gepland en 17 echtparen (34 deelnemers) hadden zich ervoor ingeschreven. Er waren zelfs echtparen bij, die al meer dan 60 jaar getrouwd waren, maar ook anderen die 6 jaar bij elkaar waren. Niet alle echtparen zijn getrouwd, velen leven lange tijd samen. Van trouwen komt niet om verschillende redenen. Sommigen vinden het niet nodig, anderen vinden het teveel werk om de benodigde papieren bij elkaar te halen en weer anderen denken dat ze dan een feest moeten houden en hebben daar geen geld voor. Er waren echtparen bij die christen zijn, maar ook anderen waarvan de één wel naar de kerk gaat en de ander niet. Sommige echtparen gaan niet naar de kerk, maar vinden het wel interessant om lezingen te horen over het huwelijk. 

Persoonlijke thema’s

Godofredo en Teresa hebben een speciale bediening voor deze conferenties. Dit is het derde jaar dat we 2 huwelijksconferenties hebben geprogrammeerd en het is een groot succes. We hadden de limiet op 20 echtparen gezet, want op deze manier kunnen we beter contact hebben met iedereen. Er worden 3 verschillende thema’s gegeven en naar aanleiding daarvan worden er vragen gesteld. De mannen en de vrouwen gaan dan uit elkaar en proberen die persoonlijke vragen te beantwoorden waarna ze weer bij elkaar komen en elkaar de antwoorden voorlezen. Op die manier worden er zaken besproken, die soms nooit uitgesproken zijn of waar nooit aan gedacht werd. Soms ook zaken die men niet van elkaar wist. Tijdens de 2 dagen dat we samen zijn, krijgen de echtparen ook de gelegenheid om elkaar een liefdesbrief te schrijven. Dat lukt niet iedereen, want vooral bij de vrouwen zijn er verschillende dames die niet kunnen lezen of schrijven. Dan helpen Teresa en ik Froukje, hen, om onder woorden te brengen, wat ze eigenlijk nog nooit gezegd hebben. Het maakt wel dat er veel tijd nodig is voor het beantwoorden van de vragen.

Doordat in de lezingen de zaken bij hun naam worden genoemd en situaties beschreven worden, die de mensen herkennen, worden er dingen bewust gemaakt, waar dan verder over gesproken kan worden. De thema’s zijn onderwerpen als communicatie, het verschil in de rol van de man en de vrouw en omgaan met conflicten. De mensen moeten er echt bij geholpen worden om zich bewust te worden van gevoelens en gedachten, want men is niet erg gewoon hierover te praten. Er is ook tijd voor ontspanning waarin we een spel doen waar allen aan mee kunnen doen. De mensen vinden het geweldig om een spel te doen, er is in zo’n dorp weinig ontspanning. Het enige wat als ontspanning wordt beschouwd, is bier drinken en dat loopt vaak op ruzies en geweld uit, dus is het dan ook niet leuk meer. Met een groepsdynamiek kunnen we laten zien dat je met elkaar op een gezonde manier plezier kunt hebben. Iedereen doet dan ook enthousiast mee. 

Leven in het binnenland

Van de mensen horen we veel verhalen over hoe ze vroeger geleefd hebben, hoe ze zijn opgegroeid. Het zijn vaak verdrietige verhalen met veel menselijk leed. Veel huiselijk geweld. Vaak moesten ze op zeer jonge leeftijd al voor zichzelf zorgen. Vaak werden ze uitgebuit door rijkere boeren, waar ze als knecht werkten. En nog steeds worden de mensen uit het binnenland in de stad gediscrimineerd, als minder waard beschouwd. In het regionale ziekenhuis in de stad worden ze bijvoorbeeld ook slecht behandeld, want “het zijn immers domme boeren?” Het gevoel van eigenwaarde is bij de boeren niet erg groot. Dat verandert als ze merken dat God van hen houdt zoals ze zijn en hen helpt om zich te ontwikkelen en vooruit te komen. Het evangelie is een integrale boodschap van vooruitgang.

Als we zo een paar dagen met elkaar zijn, merken we hoe blij de mensen zijn om samen te zijn en samen dingen te leren waar nooit over gesproken is. Er wordt heel veel gelachen, maar er worden ook moeilijke situaties besproken en er wordt gebeden voor specifieke zaken, die te maken hebben met relatie en hoe je als echtpaar met elkaar omgaat. Het leuke is dat de mensen er zich niet voor schamen om openlijk aan te kondigen wat ze anders gaan doen. Verder wordt er soms ook publiekelijk commentaar gegeven op privé-situaties. Het is een dorp waar iedereen van alles op de hoogte is en in zo’n bijeenkomst elkaar kan aanmoedigen om bijvoorbeeld een beslissing te nemen om Christus te volgen. We moeten dan echt duidelijk maken dat het een persoonlijke beslissing is, die iemand niet onder aandrang mag nemen. Niemand stoort zich echter aan de bemoeienis van de omgeving in deze zaken. Heel bijzonder. 

Links-midden: de kerk en pastoraal huis van La Quinua

In zo’n omgeving in het binnenland genieten we van de persoonlijke gesprekken, maar ook van de enorme stilte ’s nachts en de prachtige sterrenlucht. Overdag was het mooi weer, hoewel het niet erg warm is. La Quinua heeft een hoge ligging dus heeft iedereen dikke trui, vesten, jassen en poncho’s aan. En dan te denken dat we vrij dicht bij de evenaar zitten.

Zoals gebruikelijk had ik leesbrillen, Bijbels en liedboekjes meegenomen. Er werd gretig gebruik gemaakt van de gelegenheid om deze zaken te kopen. Zondagavond kwamen we moe, maar voldaan thuis na een soms gevaarlijke reis. Deze keer ging de weg soms langs wel heel erg diepe ravijnen en moesten we zelfs een bocht nemen door een paar keer heen en weer te rijden, omdat het in één keer niet ging. Dat zijn spannende momenten, maar we werden weer bewaard. God zij dank! 

Op dit moment, 29-30 juli, wordt er weer een Seminar voor zondagsschoolleiders gehouden in Oxamarca, 6 uur met de bus van Cajamarca. Alicia gaat met nog een paar dames dit seminar leiden. We hopen er spoedig een paar foto’s van te kunnen presenteren.

Hoe goed is het, hoe heerlijk als broeders bijeen te wonen!

Uitgebreide studie van HET WOORD

Als ik dit schrijf zijn we samen midden in een leidersconferentie met 20 voorgaande broeders uit het binnenland (de campo). Hoewel we nu alweer vele jaren drie maal per jaar een leidersconferentie hebben, is het altijd spannend hoeveel er komen en ook hoe er gereageerd wordt op het programma. Deze keer worden thema’s als omgaan met conflicten in de kerk en tekstuitleg (hermeneutiek), maar ook onder gezag staan en het doel van vasten en nachtwaken behandeld. Ger heeft weer een gedeelte van Openbaring behandeld, maar er zijn ook praktische lessen zoals hoe je een jaarplanning kunt maken. Het is steeds weer nieuw voor de mensen. Bovendien krijgen ze vrijwel bij elk onderwerp een tijd dat ze het gehoorde in praktijk moeten brengen. Soms zijn het vragen die ze krijgen en waarbij ze de antwoorden moeten opzoeken en het bijbels onderbouwen. Alle beschikbare boeken van Ger hebben we mee, commentaren op de bijbel, concordantie, encyclopedieën, woordenboeken, enz. De mensen leren zo met studiemateriaal om te gaan en tegelijkertijd hun eigen denken te ontwikkelen. Velen hebben slechts een paar jaar lagere school gehad en het is boeiend om te zien hoe zij zich met elkaar inzetten om antwoorden te vinden op praktische vragen die zich vaak in de campo voordoen. We zien vooruitgang en ontwikkeling, en dat geeft moed om door te gaan met dit belangrijke werk.

Voorbreiding om hun bevindingen aan de rest uit te leggen

Vooral op het gebied van relaties in de kerken zijn er veel ingewikkelde situaties: echtparen die al vele jaren samenwonen en niet getrouwd zijn, huwelijken waar rekening moet worden gehouden met kinderen uit een voorgaande relatie, ruzies in families vanwege terreinen, enz. Misschien kennen jullie, die dit lezen ook wel gelijke situaties in Nederland. Het menselijk hart is kennelijk overal hetzelfde. Het omgaan met die situaties is hier echter wat ingewikkelder, omdat de maatschappij zelf nauwelijks gestructureerd is, en weinig algemeen besef van moraal is en hoewel er overal wetten zijn die vaak gelijk zijn aan de wetten in Nederland, de naleving laat nogal te wensen over, omdat de controle vaak niet mogelijk is. Peru is een land vol tegenstellingen, waar we elke keer weer voor verrassingen staan.

Uitreiking van een studiebijbel aan
één van de leiders uit de dorpjes

De sfeer bij de conferentie is heel hartelijk, iedereen geniet en we merken dat er steeds meer contact is bij de mensen onderling. De onderlinge afstanden zijn groot en daardoor is er in het dagelijkse leven nauwelijks contact. De conferentie is dan een goede gelegenheid om ervaringen uit te wisselen, maar ook om bepaalde zaken en vragen wat uitgebreider te bespreken. Tijdens deze dagen krijgen wij ook het verzoek om bij te dragen aan de bouw van een nieuw kerkje, omdat een doordeweekse Bijbelgroep is uitgegroeid tot een volwaardige kerk. Ook gebruikt men deze tijd om Bijbels te kopen en zangboekjes. In de campo is men verstoken van veel informatie, maar ook van de mogelijkheden om nieuwe Bijbeluitgaven of studieboeken te kopen.

Deze week gaat Alicia, onze zondagsschoolleidster, weer op pad met haar team om de leiders van de zondagschool te trainen voor het programma wat ze dit jaar zullen doen. Er zijn dan zondagsschoolleiders van 5 dorpen, die komen om getraind te worden. De rest van de zondagscholen krijgen zullen in Julie bijeenkomen. Ze krijgen alle materialen mee voor 6 maanden. In december komen ze nog een keer allemaal bij elkaar en krijgen dan het programma voor Kerst en de eerste helft van het volgende jaar. Eigenlijk zouden we graag zien dat elke zondagsschool een paar keer per jaar thuis bezocht zou worden, maar daar hebben we geen mensen voor. Het zijn altijd weer enorme reizen, dus een bezoekje doe je niet even op één dag, daar moet minstens een 4-5 dagen voor uitgetrokken worden. De zondagsschoolleiders krijgen 2 dagen les, daarna reizen ze weer naar hun dorpen om het geleerde in praktijk te brengen. Er is één team wat 4 uur (’s nachts) moet lopen en daarna nog 3 uur met een busje voordat ze op de plaats van bestemming zijn. We zijn onder de indruk van de inzet die de mensen hebben, dan is het toch voor ons een voorrecht dat we hen met materialen kunnen helpen?

We wensen jullie een hele goede vakantie toe en hopen de volgende keer weer te vertellen over de activiteiten die we hier namens jullie mogen uitvoeren.

Groep leiders tijdens de conferentie

Een hartelijke groet,

Ger en Froukje Prakken

Wilfredo en Judith Chuquiruna

Nabericht:

Gisteren zijn we op een sluwe, gemene manier bestolen van ruim 3.000,- dollar. We weten dat God ons nooit in de steek heeft gelaten en altijd voorziet, want het is Zijn werk, maar tegelijkertijd voelen we ons ook beroofd van het gevoel van veiligheid en recht, bedenkend hoeveel mensen we hiermee hadden kunnen zegenen. Bid aub voor herstel van de innerlijke vrede en zekerheid.

Hartelijk dank!

Wat overweldigend zoveel felicitaties.

Via Facebook, e-mail, e-cards, telefoon en mobiel.
We hebben genoten van bezoek waar we samen mee gegeten hebben.
De foto’s spreken voor zich, toch?
Allemaal heel erg bedankt!!!!! 

Zingen in Nederlands en Spaans

 

Taart met Nederlandse kleuren :)

Samen eten achter t huis



Met een paar vrouwen van de kerk



Theorie en praktijk, een hele uitdaging!

Vergadering met de voorgangers en presbyters
(linksachter Gilmer, rechtsachter Marciano)

Afgelopen vrijdagavond zijn we teruggekomen van de eerste conferentie voor de leiders van de gemeentes uit Sucre en Oxamarca met hun buitenposten (19 kerkjes in totaal). We waren met 39 cursisten van verschillende dorpen. De maandag ervoor vertrokken we vanuit Cajamarca om tegen de middag in Celendin aan te komen. Na een voorvergadering met de voorgangers en presbyters, hadden we de jaarlijkse algemene vergadering met alle leiders, waarna woensdag de conferentie van start ging, tot vrijdag.

Celendin had aangevraagd om de conferentie daar te houden. Het impliceerde wel heel veel meer werk dan in Cajamarca, waar we de beschikking hebben over ´onze´ kerk en de bijgebouwen. Er moest op hout gekookt worden en elke dag was er na 12 uur´s middags geen water meer. Dat hield in: hout zoeken om te stoken en water verzamelen in alles wat maar water kon bevatten. We namen onze eigen, inmiddels ervaren, kokkin mee en dus kregen we elke dag lekker eten met veel groente. De meeste Peruanen houden niet erg van groente, maar er werd zo lekker gekookt dat elke dag de pannen vrijwel leeg waren. Ondanks de aanpassingen voor wat betreft comfort, ging het allemaal goed en kon het programma volgens tijdschema doorgaan.



Kokkin Melchora in de ´keuken´

Het belangrijkste echter waren natuurlijk de lessen. Ger heeft een paar lessen gegeven over eschatologie (het boek Openbaring). Een onderwerp wat de mensen zelf hadden aangegeven om te behandelen. Verder kregen ze lessen over wetticisme en hoé te groeien naar geestelijke en emotionele volwassenheid. Ook ´technische´ onderwerpen als homiletiek en hermeneutiek kwamen aan bod. Er wordt niet alleen geluisterd, maar we laten ze ook praktische workshops doen, waarin ze zelf ´problemen´ met behulp van de Bijbel en Bijbelcommentaren moeten oplossen. Dat is een succes en het is prachtig om kleine groepjes te zien, die zich over bepaalde opgegeven vraagstukken buigen met behulp van naslagwerk van Ger, dat we meenemen om door de mensen te laten gebruiken. Hoe langer hoe meer mensen bestellen en kopen studie-Bijbels, concordanties en commentaren op de Bijbel, die we voor ze meenemen. Het geeft aan dat er behoefte is aan studie en dat ze zich bewust worden van hun verantwoordelijkheid als leiders. Het is bemoedigend om te zien dat deze mensen, die vaak maar een paar jaar lagere school hebben, zich inspannen om meer te leren van het Woord van God en God ze daarin ook inzicht geeft.

Het onderlinge contact tijdens zo’n conferentie is enorm belangrijk. Velen zien elkaar alleen tijdens de conferentie en er worden dan ook heel wat ervaringen uitgewisseld. Geografisch is het een erg groot gebied waar we werken. Ook de bereikbaarheid met openbaar vervoer is erg ingewikkeld. De mensen reizen vaak boven op melkwagens, of met kleine busjes, soms op vrachtwagens, maar ook velen een paar uur te voet (tot 7 uur!), voordat ze een busje of vrachtwagen kunnen gebruiken. Daarom is het nóg belangrijker om een paar keer per jaar deze conferenties/ontmoetingen te hebben.

De sfeer is erg goed, er wordt veel gelachen, maar ook problemen worden gedeeld. Er heel wat conflicten waar veel gebed voor nodig is om die op te lossen. In vrijwel alle kerken is het een groot probleem om mensen bereid te vinden om in het leiderschap te delen. We stimuleren nu al een paar jaar om in elke kerk een team van leiders aan te stellen en niet één enkele voorganger. Het werkt in veel kerkjes goed, maar in sommige kerken geeft het een probleem, omdat het concept van één voorganger zo vertrouwd is (en elke verandering geeft onzekerheid) en dan valt het niet mee om een voor hen nieuwe vorm van leiderschap te accepteren.

Workshops waarin ze zelf gaan onderzoeken

Naast Bijbels en zangboekjes nemen we ook leesbrillen mee. Verder sleutelhangers met een Bijbeltekst en stickers, het lijkt zo onbelangrijk, maar voor de mensen zis het materiaal waar ze normaal gesproken nooit aan komen. Deze artikelen gaan grif over de toonbank. Deze keer hadden we een grote tas en een doos met allerlei materiaal. De tas was vrijwel leeg toen we teruggingen. Er zijn weer heel wat Bijbels en zangboekjes verkocht. We kopen al het materiaal in de Bijbelwinkel in Cajamarca met een flinke korting, die we voor dezelfde prijs aan de mensen kunnen doorgeven.

Politiek gezien is het momenteel een spannende tijd. Er zijn presidentsverkiezingen geweest en 2 kandidaten hebben een zodanig percentage aan stemmen gewonnen, dat er een tweede ronde moet komen. Het gaat dan om de dochter van de ex-president die momenteel wegens mensenrechtenschendingen en corruptie in de gevangenis zit, en een legercommandant die nauwe banden heeft met de president van Venezuela, en zeer links-nationalistisch georiënteerd is. Peru is op t moment economisch stabiel en groeiend, maar deze vooruitgang blijft voornamelijk beperkt tot de grote steden aan de kust. De mensen in het binnenland merken niet veel van de economische groei. Het zijn juist deze mensen die met hun stem hun onvrede hebben laten horen. Beide presidentskandidaten beloven een krachtig programma voor wat betreft armoedebestrijding en strijd tegen corruptie. Of dat werkelijkheid wordt moet worden afgewacht, want het is vaak dat het in de praktijk toch wat ingewikkelder ligt, dan dat er werd voorgesteld; dan is een opmerking als “ja...die belofte deed ik in de verkiezingsstrijd, maar nu is het een andere tijd”, heel gewoon. We bidden dat er een president komt die een politiek zal bedrijven die ook de kerk ten goede komt.

De komende maand is er een jeugdweekend en een training voor jeugdleiders. Beide activiteiten worden door Judith en Wilfredo georganiseerd en uitgevoerd, die daarover berichten op: www.judithprakken.blogspot.com . Wij werken mee waar we kunnen en/of nodig zijn.

t Schooljaar is weer begonnen

“Voor wat hoort wat”

Leerlingen van La Quinua, hun ouders en voorganger



De laatste twee maanden zijn we intensief bezig geweest met twee programma’s, die vooral economisch belangrijk voor de ontwikkeling van de mensen zijn: basis schoolpakket en schoolbeurzen. We hebben, al-doende geleerd om voorwaarden te stellen aan toelagen, beurzen, donaties, enz. Het werkt ongewenst gedrag in de hand als men zonder moeite gunsten, voordelen, enz. cadeau krijgt. Samen met de lokale voorgangers van de beide centrale gemeentes en de presbyters, bepalen we het beleid en de voorwaarden die gesteld worden. Zo zijn de verschillende programma’s gekoppeld aan de interesse van de leiders om de conferenties bij te wonen. Doordat de programma’s direct ten gunste komen van de gemeenteleden, worden zij gestimuleerd om hun leiders naar de conferentie te laten gaan en hen daarin te ondersteunen.

Schoolpakketten en beurzen

In Peru moeten de ouders alle schoolmaterialen zelf kopen. De overheid stelt boeken ter beschikking, maar die komen meestal niet op verafgelegen plekken. Daarom was het een schot in de roos toen we het idee kregen om met een basis schoolpakket de mensen te ondersteunen en te motiveren om hun kinderen de hele lagere school te doorlopen. In verschillende dorpen komen er nu ook middelbare scholen. Dat is een goed teken van ontwikkeling. In 2004 zijn we begonnen met 3 middelbare scholieren te ondersteunen met een beurs. Deze beurs is gekoppeld aan hun schoolprestatie. Ze moeten een 14 gemiddeld (vergelijkbaar met een 7 in NL) hebben, om in aanmerking te komen voor een beurs. Hun ouders moeten ook meelevende christenen zijn in de plaatselijke kerk. De overgang van de lagere school naar de middelbare school is vaak niet moeilijk, maar bij de overgang naar de tweede klas waren er altijd veel, die bij lange na geen 14 haalden. Verder begonnen velen enthousiast, maar haakten onderweg af. Het komt vaak voor dat de eerste klas begint met 36 kinderen en eindigt met 6 jongelui in de laatste klas.



Intake-gesprek achter ons huis

 Dit jaar waren er 13 jongelui die een beurs ontvingen voor de tweede klas of hoger. 20 Jongelui gaan voor het eerst naar de middelbare school, waaronder de meeste meisjes. Dat is heel bijzonder voor het binnenland, want meestal wordt er geen belang aan opleiding voor meisjes gehecht. Ze trouwen immers en wijden zich aan het huishouden? In de dorpen is weinig afleiding. Er is soms een sportveld, waar de jongens kunnen voetballen en dat is het zo’n beetje. De meeste stelletjes worden gevormd als ze 14-16 jaar zijn. Met het organiseren van de jeugdweekends en de training van jeugdleiders proberen we een ruimere interesse te creëren en een gezonde omgeving waar jongeren elkaar kunnen leren kennen en waar ze leren communiceren. Daar werken Judith en Wilfredo voornamelijk aan. En het is hartverwarmend om te zien, dat ze meer en meer het vertrouwen van de jonge mensen winnen.

Sponsors gezocht

We begonnen dus alweer 7 jaar geleden met een speciaal fonds voor de beurzen. Door speciale giften voor dit doel, konden we tot nu toe elk jaar uitkomen, hoewel het aantal leerlingen groeide. Dit jaar groeide het echter zoveel en daalden tegelijkertijd de beurzen, dat we momenteel €140,- per maand tekort komen om alle leerlingen van een beurs te voorzien. Het zou fijn zijn als we dit bedrag per maand met specifieke vermelding “schoolkinderen” zouden kunnen binnenkrijgen. Onderwijs is een speerpunt in ontwikkeling en het is ons verlangen, dat de mensen in het binnenland de mogelijkheid krijgen om zich te ontwikkelen in elk opzicht, geestelijk en intellectueel. Dat is wat toekomst geeft en uiteindelijk mogelijkheden tot onafhankelijkheid van buitenlandse fondsen.

Leerlingen van Malat en Jelic, moeten uren lopen en

daarna met de melkwagen naar Cajamarca



Peru is momenteel een land wat van de lijst van landen is geschrapt, die in aanmerking komen voor ontwikkelingshulp. We zijn erg blij met de economische groei, maar veel van die groei blijft steken in de grote steden aan de kust. In het binnenland, waar wij werken, komt veel armoede voor, zelfs in zeer extreme vormen. 80% van de kinderen lijdt aan een chronische ondervoeding, vanwege een eenzijdig voedingspatroon. Onze droom is dat de huidige leerlingen van de middelbare scholen in het binnenland, hierna beroepen zullen kiezen waar ze hun dorpsgemeenschap mee kunnen dienen, zodat ontwikkeling niet alleen beperkt blijft tot de steden, maar ook doordringt tot de dorpen, en daardoor problemen als analfabetisme, ondervoeding, slechte gezondheidszorg, tienerhuwelijken, enz. steeds minder worden.

Onze “scholen” voor de leiders beginnen weer

Nu de regentijd weer bijna voorbij is, zullen onze reizen naar het binnenland weer beginnen. Begin april hebben we de eerste conferentie voor de leiders van de kerken en we zijn al weer druk bezig met de voorbereidingen van het programma en de invulling daarvan. Veel mensen moeten minstens een dag reizen om bij de eerste vergadering aanwezig te kunnen zijn en op hun eigen voorstel, houden we dit jaar de eerste conferentie meteen aansluitend op de vergadering. Het is een verandering van tactiek en we hopen dat er dan weer meer mensen zijn die zich inschrijven. Training van leiders is ongelooflijk belangrijk. Het lijkt wel of satan zich hoe langer hoe meer toespitst op het onderuit halen van leiders. Weerbaar zijn als leider zal dan ook een speerpunt zijn in deze conferentie. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.

Ik (Ger) ben daarom bezig met studies voor te bereiden vanuit de brieven aan de 7 gemeenten die in de hoofdstukken 2 en 3 van het boek Openbaring staan opgeschreven. Vaak worden deze brieven behandeld in één van de vele kaders van een bepaalde toekomstvisie, maar waar het eigenlijk om gaat, is het vormen van gemeenten, die door de vrucht van de Geest, de Heer van de Gemeente weerspiegelen. Tot slot wil ik nog graag, dat jullie blijven bidden voor m´n lichamelijke conditie, want ondanks de dagelijkse “zelfkastijding” gaat die er helaas, als gevolg van het ongeluk jaren geleden, niet op vooruit.

Heel hartelijk dank, voor jullie warm medeleven.

Werken met de jonge generatie

In deze regentijd gaan we niet naar het binnenland, want de wegen zijn niet veilig, maar de mensen komen wel hierheen. De grote wegen zijn wel begaanbaar, dus kunnen ze met de bus van Celendín naar Cajamarca komen. Maar voordat ze die bus kunnen nemen, moeten ze vaak uren lopen over modderwegen of reizen boven op een melkwagen.

Roberto, onze beste kinderwerker uit Jelic,

moet uren lopen en dan op de

melkbussen naar Cajamarca

 

Kinderwerk

Twee weken geleden was er een cursus voor kinderwerkers in Cajamarca. Het was door Centro Bíblico georganiseerd, de kerk waar we bij zijn aangesloten, en we hadden de informatie doorgegeven aan onze kinderwerkers van het binnenland. Er kwamen 5 kinderwerkers uit 3 verschillende plaatsen. We zijn hier heel erg blij mee, want ze moesten zelf een eigen bijdrage leveren en dat is vaak een probleem. In het binnenland gaat er niet veel geld om. Er is twee maal per jaar een oogst en dan heeft men geld, verder wordt er veel geruild en koopt men zaken op de pof. Ze hebben zichtbaar genoten en zijn met nieuwe ideeën naar huis gegaan.

Rehabilitatieprogramma voor kinderen met een handicap


In de vorige Lichtglans heb ik iets geschreven over het nieuwe beleid bij het Lilianefonds, waar we sinds 2004 ook mee samenwerken. We zijn intussen in Lima geweest voor de “bijscholing”.

In Nederland krijgt het Lilianefonds geen geld meer van de regering en moeten ze alles doen met donaties, dat betekent 15% minder inkomsten voor hen en dus ook voor ons. Verder ligt de nadruk van de hulp aan gehandicapte kinderen voor het Lilianefonds in Afrika. Peru wordt niet meer beschouwd als een arm land, maar een land in ontwikkeling en dus valt het in veel internationale hulpprogramma´s buiten de boot.

Op zich is het natuurlijk mooi dat Peru macro-economisch in de lift zit, maar de economische groei van Peru is vooral te danken aan de export van grote bedrijven in de grote steden, voornamelijk aan de kust. De mensen in het binnenland, en helemaal de boeren in de dorpen merken er weinig van, dus ook niet de families waar een gezondheidsprobleem is. Ze leven in de hoogvlaktes nog altijd op hetzelfde niveau als 15 of 25 jaar geleden. We proberen de eindjes aan elkaar te knopen en toch zoveel mogelijk te helpen als we een kind met problemen tegenkomen. Dat is ook als ze (nog) niet bij de plaatselijke kerk horen, zoals Lisbeth.

Rehabilitatiearts Rubi Mostacero

Vorige week kon ik Lisbeth met haar vader naar Lima sturen, gezien we veel medische specialisten en centra niet in Cajamarca hebben. Zij heeft een “horrelvoet”, d.w.z. haar voet zit gedraaid aan haar been. Als een kind als baby met zo’n voet wordt geboren, kan met een geschikte behandeling zo’n voet nog rechtgroeien en komt het helemaal goed. In dit geval is dat bij Lisbeth niet gebeurd, nu is ze 10 en kan niet goed lopen. Haar voet is helemaal krom gegroeid. In Lima is ze opgenomen in een kliniek, die zich gespecialiseerd heeft in orthopedische operaties bij kinderen. Eerst wordt geprobeerd om de ba

nden en spieren van de voet wat op te rekken met gipsverbanden en daarna zal Lisbeth geopereerd worden. Al die tijd is haar vader bij haar en kan dus niet op het land werken. Gelukkig zijn ze, in dit geval, niet de armsten en is haar familie bereid in de behandeling bij te dragen, want vanaf 2011 gaat alles bij het Lilianefonds veranderen en dus worden veel onkosten niet meer gedekt.

Er is ook nog een ander meisje, Patricia, met een heupluxatie. Zij is al 12 jaar en heeft erg veel pijn. Er is al veel scheefgegroeid en dus is een operatie heel noodzakelijk. Deze familie is ook minder arm, maar kennelijk zien ze enorm op tegen hun eigen bijdrage: tijd, moeite en reiskosten, want nadat ze hier waren geweest en we afspraken hadden gemaakt voor hun reis, kwamen ze niet meer terug, terwijl ze een behoorlijk bedrag van het Lilianefonds krijgen voor de operatie in Lima. In het binnenland is er vaak ook een mentaliteit van: is dit een goede investering of niet? Een kind met een handicap wordt meestal niet bij de dagelijkse zaken betrokken en wordt vaak niet in acht genomen. Het is heel verdrietig als het niet lukt om de ouders van de noodzaak van behandeling van een kind te overtuigen, want het kind wordt de dupe en die zou je zo graag willen helpen. Dit is elke keer weer een punt van gebed. We werken met families, niet alleen met de kinderen en als de familie het af laat weten, kunnen we niet verder komen.

Verder zijn we in deze tijd meer actief in onze kerk in Cajamarca met spreekbeurten en gesprekken, begeleiding van vooral jonge mensen. Ger wordt vaak gevraagd voor spreekbeurten en onderwijs aan de (kern)leiders van deze kerk.

Basis- en middelbare school

Volgende week gaan we weer de basispakketten samenstellen voor de lagere school kinderen van onze kerkjes in de campo. Het is elk jaar weer een enorm werk, maar de mensen zijn er erg blij mee. Het helpt hen om hun kinderen de hele lagere school af te laten maken. Voorheen werden kinderen vaak na de derde klas van school gehaald, ze konden dan enigszins lezen en rekenen en als er een vierde kind op school moest, waren de kosten te hoog. Nu worden de gezinnen kleiner door voorlichting in gezinsplanning en wordt er ook meer belang gehecht aan scholing, vooral door ouders die zelf minder kansen hebben gehad.

Het lijkt er ook op dat we dit jaar meer kinderen een beurs kunnen geven voor de middelbare school: meer kinderen maken de basisschool af en gaan dus naar de middelbare school. Vooral voor het tweede jaar zijn er meer kandidaten en daar zijn we heel blij mee, want ze moeten gemiddeld een 14 (in NL. 7) halen om in aanmerking te komen voor die beurs. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was dat vaak geen probleem, maar voor de tweede klas vielen er tot nu toe velen af. Dit jaar is het voor het eerst dat er veel jongeren zijn die vorig jaar voor het eerst een beurs kregen en nu zodanig hun best hebben gedaan, dat ze voor het tweede jaar de beurs verdienen.