Ger & Froukje Prakken

Tussen Nederland en Perú

2011-12-16T20:38:00.001-05:00

Lieve mensen,

De tijd in Nederland zit er bijna weer op. Wij gaan over twee weekjes weer terug op onze thuisbasis in Cajamarca, maar hebben genoten van de vele ontmoetingen die we tijdens ons werkverlof hebben gehad. De twee maanden die we in Nederland waren, waren erg intensief; de weekenden vol met spreekbeurten en presentaties en ook verschillende presentaties in de week. Wat is het fijn om iedereen van aangezicht tot aangezicht te zien. De hedendaagse media stellen ons in staat om vrijwel op elk moment met wie dan ook in contact te treden, maar elkaar in de ogen te kijken is toch iets onvervangbaars. Heel hartelijk dank voor de vele blijken van belangstelling en liefde, die we mochten ontvangen. De tijd was weer eens te kort om alle mensen te zien of op bezoek te ontvangen en we hopen D.V. volgend jaar door te gaan met bezoeken en spreekbeurten. Vanaf 2012 hopen we 4 maanden per jaar in Nederland te wonen om belastingtechnische en administratieve redenen, maar vooral ook om onze kleinkinderen wat vaker te zien. Ze groeien zo snel en we missen op afstand heel veel.

In Cajamarca zullen we Oud en Nieuw met onze dochters Sanne en Judith met hun gezinnen vieren. Het zal een fijn thuiskomen zijn. Marco en Sanne hebben we met hun dochters niet meer gezien sinds vorig jaar november en dat is wel een heel lange tijd. Het went nooit om elkaar zo weinig te zien, maar we genieten er des temeer van als ze een paar weekjes bij ons zijn en we elke dag met elkaar kunnen optrekken.

Tijdens ons verblijf in Nederland hebben we zeer regelmatig contact gehad met Judith, want ze nam samen met haar man Wilfredo, de zaken waar en die waren er vele. Behalve het “gewone” programma wat gepland was, waren er veel politieke ontwikkelingen die sterke invloed hadden op de gang van zaken. Ze hebben hierover geschreven op hun weblog: www.judithprakken.blogspot.com

Judith schrijft over de Seminar voor kinderleiding:

Anders dan gepland

Kinderwerkers van 7 dorpen uit het binnenland

Afgelopen weekend hebben we de laatste activiteit van dit jaar mogen uitvoeren: een seminar voor de kinderwerkers van de dorpjes van het binnenland. Om een idee te geven hoe de zaken hier toch vaak anders gaan dan gepland...

Het was even spannend of we, na bijna twee weken stakingen en beperkt vervoer in onze regio (zie eerdere berichten op ons blog), de zondagsschool-seminar door konden laten gaan. Ook de materialen die we hadden besteld uit Lima, waren nog niet aangekomen, omdat de wegen geblokkeerd waren. Daarnaast had Alicia, de lerares die de seminars verzorgt, 10 dagen ervoor een voorspoedige, maar toch ingrijpende operatie gehad en moest ze nog rust houden. We konden de seminar ook niet een week opschorten, omdat deze gericht was op het kerstprogramma, dat met de kinderen zou moeten worden ingestudeerd vóór die tijd.

De wegen gingen net op tijd open

Vijf december werden de wegen weer geopend, drie dagen vóór de seminar, en konden de kinderwerkers uit het binnenland gelukkig toch naar de stad komen. Toch moesten we manieren vinden om iedereen op de hoogte te stellen dat alles toch doorging, en dat valt niet mee, als je t hebt over streken waar geen elektriciteit of telefoon is. Via via, werden de meesten op tijd gewaarschuwd; als er bijvoorbeeld toevallig mensen uit hun dorp in de grotere dorpen naar de markt gingen. Uiteindelijk is het gelukt om met de leiders van zeven dorpen, in Cajamarca, van donderdagavond tot zaterdagmiddag een goed programma te doen.

De lessen hebben we voornamelijk in het kleine appartementje van Alicia kunnen doen, waar ze regelmatig even op bed kon liggen. Ook al moesten de leraressen, die normaal gesproken Alicia helpen, lessen op de school inhalen en konden ze dus niet meewerken, hebben we allemaal kunnen bijdragen aan een goed verloop. Pauline (inmiddels wel bij jullie bekend) was de rechterhand van Alicia in de lessen: materialen kopen, kopietjes maken, knippen, plakken, verven, enz. Wilfredo en Judith zorgden dat de mensen in de kerk konden slapen en eten, en ook dat de kerstpakketten voor de kerken klaar-om-mee-te-nemen zouden zijn. Zuster Melchora zorgde zoals altijd voor heerlijke maaltijden, al was ook dat met kunst en vliegwerk, want tussendoor was het fornuis stuk, dus ook daarin hebben we onze creativiteit kunnen laten zien.

Hergebruik en recycling

Omdat veel dorpen verafgelegen zijn, let Alicia er altijd goed op dat de materialen die ze nodig hebben voor, bijvoorbeeld in dit geval: kerstversiering, goed te verkrijgen of gerecycled zijn. Zo leert ze hen Wc-rollen om te toveren in mooie kandelaars, oude posters in mooie vormpjes te knippen voor slingers en vooral ook de kinderen mee te laten doen in alle voorbereidingen van het kerstfeest.

Theaterstuk: de Engel en Maria

(achteraan links: Pauline en Alicia zittend in de deur)

De kinderen leren ieder jaar ook een toneelstukje, dat ze opvoeren voor de hele kerk op kerstavond. Voor de hele verlegen kinderen van het binnenland is dit een hele uitdaging, maar ook altijd weer een succes. De leraren studeren het eerst tijdens de seminar samen in, zodat Alicia wat kan bijsturen en dan gaan ze het in hun dorpen de kinderen aanleren. Op deze manier leren ze de komst van de redder echt “levend” te maken en dit te gebruiken als evangelisatiemiddel voor de rest van het dorp, dat altijd voor kerst in de kerk komt kijken.

Kerstpakketten

We hebben een goede tijd gehad samen, de kinderwerkers zijn bepakt en bezakt naar huis gegaan. Sommigen moeten na een paar uur in de busjes, nog een paar uur verder lopen met de grote pakketten op hun rug. Ieder kind zal dit jaar een boekje met een Bijbelverhaal krijgen, een mooie sleutelhanger en armbandje erbij (zie foto’s onderaan). De zondagsscholen hebben een tamboerijn gekregen en de twee dopen waar wel elektriciteit is, twee CD´s met nieuwe kinderliedjes. In totaal zijn er 263 kinderen in deze zeven dorpen die het hele jaar door Bijbelonderwijs hebben gevolgd. Er worden in totaal zo´n 700 mensen verwacht in de verschillende vieringen in de kerken, waarvan zo’n 20% van buiten de kerk is. Denkt u ook aan hen in Uw gebeden in deze dagen?

Rest ons jullie allemaal een heel gelukkig Nieuwjaar te wensen vol van de aanwezigheid van onze Heer. We hebben Hem meer dan ooit nodig.

Hartelijke groet,

Ger en Froukje

Wilfredo en Judith

Inhoud van een kerstpakket

Alle zes dozen moeten in grote zakken mee

Wilt U ons in NL ontmoeten?

2011-11-15T16:45:00.008-05:00

We zullen de komende tijd in de volgende gemeentes zijn waar we U graag opntmoeten:

Woensdagavond 16 November:

Volle Evangelie Gemeente Sion - Gorinchem
Schelluinsestraat 6, 4203NL Gorinchem

Donderdagmiddag 17 November:

55+ Kern van de Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven

Zondagochtend 20 November:

Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven ZUID
De Fontein ADRES: Wegedoornlaan 2b, 5646 AC EINDHOVEN

Zondag 27 November:

Ochtend: Gemeente Driebergen - Zeist
ADRES: Chr. College Zeist, Graaf Adolflaan 4, ZEIST
Avond: Bussum

Zondagochtend 4 December:

Euregio Christen Gemeente Bocholt - Aalten
ADRES: Hogestraat 52, 7122 BW Aalten

Dinsdagavond 6 December:

Evangeliegemeente Spoorzicht Winterswijk
ADRES: Tuunterstraat 39, 7101 EE Winterswijk

Zondagochtend 11 December:

Evangelie Gemeente Morgenstond Nieuwegein
ADRES: Oosterlichtcollege, Dieselbaan 10 te Nieuwegein

Woensdagmiddag 14 December:

De Schutse Rotterdam
Jacob Loisstraat 37, 3033 RC Rotterdam

Zondagochtend 18 December:

Evangelische Gemeente de Lichtstad - Eindhoven NOORD
De Akker ADRES: Smetsakker 47, EINDHOVEN

In Nederland én in Perú

2011-11-11T13:00:00.002-05:00

Werkbezoek in Nederland

Deze keer schrijven we vanuit een koud Nederland. De laatste leidersconferentie in Cajamarca was begin oktober en meteen daarna konden we de koffers klaarmaken voor ons verlof in Nederland van 2½ maand.

Dat betekent niet dat er in deze tijd niets meer gedaan wordt in Cajamarca, want in onze afwezigheid zijn Wilfredo en Judith verantwoordelijk voor het goede verloop van “zaken”. Judith heeft een lange lijst van activiteiten die nog gedaan moeten worden in deze maanden. Onder anderen moet de behandeling van sommige kinderen van het revalidatieprogramma gewoon doorgaan, waarvoor ze vooral als tussenpersoon dient.

Zondagsschool-seminar

Alicia geeft les aan de kinderwerkers

Begin december zal de tweede seminar voor de zondagschoolleiders zijn. Ze komen dan naar Cajamarca, want de regentijd begint langzamerhand en dan is het moeilijk om met openbaar vervoer naar het binnenland (de campo) te reizen. Judith verzorgt het logistieke gedeelte, zoals de coördinatie zodat ze er op tijd zullen zijn, onderkomen en te eten zullen hebben, en ook dat er kerstpakketten zijn voor elk dorp waar een zondagschool functioneert.

We moedigen de kerken aan om een groot evangelisatie-feest te organiseren voor het hele dorp. Tijdens deze seminar krijgen ze werkmateriaal mee om de komst van de Redder op een speciale manier met de kinderen en ouderen te vieren. De kinderen studeren een paar weken van te voren een toneelstuk in, en voeren dit op kerstnacht op voor de kerk en het hele dorp dat komt kijken. In de kerstpakketten krijgen ze lekkernijen mee, die ze voorheen nooit in het dorp hadden kunnen krijgen, zoals kerstbrood en chocoladetabletten voor warme chocola. Daarnaast krijgen de kinderen een boekje met een Bijbelverhaal en een leuke sleutelhanger met een Bijbeltekst. Het is steeds weer een hele organisatie, maar zeker de moeite waard als we later de verslagen lezen over het Kerstfeest en hoeveel mensen er aan hebben mogen deelnemen in de verst gelegen dorpjes.

Kerstfeest in het regenachtige binnenland

Bijdrage van de kinderen tijdens de kerstviering

Moeilijke situaties

Soms gebeuren er in onze afwezigheid ook onverwacht zaken die ook veel energie kosten, vooral emotioneel. Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan een paar dagen geleden, dat Judith ons vertelde dat de voorganger van Oxamarca naar Cajamarca was gekomen. Zijn moeder werd met de ambulance naar Cajamarca gebracht (eerst twee uur naar Celendin en toen na stabilisatie 3 uur naar Cajamrca), maar het ging niet goed met haar. Ondanks de vele onderzoeken werd er door de artsen niet snel genoeg gereageerd op de uitslagen van die onderzoeken en ging het snel bergafwaarts met Gilmers moeder. Zij stierf de volgende dag. Gilmer moest toen meteen organiseren dat de kist met het lichaam van zijn moeder weer teruggebracht werd naar Oxamarca. Men moet zelf deze zaken organiseren. Er is nauwelijks tijd om te beseffen dat een geliefd persoon is overleden. Er moet té veel geregeld worden. Wilfredo en Judith hebben daar gelukkig in kunnen bijstaan. Ook in deze situaties is ons huis in Cajamarca een uitvalbasis voor alle activiteiten en een ontmoetingspunt voor de familie. We zijn heel blij dat dit ondanks onze afwezigheid mogelijk is. Maar wát zouden we in zo’n situatie graag bij Gilmer en zijn familie willen zijn en samen met hem rouwen om het verlies van zijn moeder; wij kenden haar ook heel goed. Vanuit Nederland bidden wij voor de aanwezigheid van God in deze situatie.

Nederlandse vrijwilligster

Pauline in Oxamarca

Sinds september is Pauline als vrijwilligster voor een half jaar in Cajamarca. Zij heeft meegedaan met het programma van de conferentie en de training voor de jeugdleiders, maar zij is ook zelfstandig naar Oxamarca geweest om het kinderwerk en jeugdwerk daar te ondersteunen. Haar indrukken en belevenissen schrijft ze regelmatig in haar BLOG: http://www.paulinegrim.blogspot.com/ Het is leuk om te zien hoe iemand kan groeien in zijn geestelijk en natuurlijk leven door zich in te zetten voor anderen. Judith begeleidt Pauline in de realisatie van de doelstellingen die van te voren zijn besproken.

Een eigen plekje

Tot eind december zijn we nog in Nederland. We verblijven in Terwolde, waar we een vakantiechaletje hebben kunnen kopen. Het is een geweldige ervaring om weer koffie te kunnen drinken uit de kopjes, die meer dan 10 jaar opgeborgen zijn geweest. We kunnen onze benen weer steken onder onze eigen tafel, enz. Al moet er nog veel aan gebeuren voordat we er comfortabel kunnen slapen en wonen, het voelt toch al meer eigen.

Op vele plaatsen mogen we van het werk in Cajamarca vertellen. We mogen weer veel vrienden ontmoeten, en vooral zijn we heel blij dat we onze kinderen en kleinkinderen even van dichtbij mogen meemaken. Graag willen we D.V. elk jaar een paar maanden naar Nederland komen om verschillende persoonlijke en praktische redenen. Daarnaast hopen we “gewoon” door te kunnen gaan, samen met Wilfredo en Judith, met het werk dat de Heer ons opgedragen heeft om in Perú namens u/jullie te doen. We doen het met vreugde!!

Rest ons om jullie gezegende Kerstdagen toe te wensen en een Gelukkig Nieuwjaar:

¡Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo!

Hartelijke groeten,

Ger en Froukje Prakken

Aflsuiting van het Werk met de Leiders van de Kerkjes van het Binnenland

2011-10-14T15:31:00.001-05:00

Samen in Cajamarca

De laatste conferentie met de kerkleiders van dit jaar is voorbij. We hadden deze conferentie samen met de evaluatievergadering gepland, zodat ze dan slechts één maal hoefden te reizen. Sommigen moeten eerst een paar uur lopen en vervolgens verder met de melkwagen. Ook aan het begin van dit jaar hadden we, op hun verzoek, de eerste vergadering samen met de eerste conferentie gepland, maar dit viel toch een beetje tegen, omdat dit voor de mensen betekent dat ze een week weg van huis zijn, niet op het land kunnen werken en ook lang weg van de kerk zijn. Volgend jaar zullen we dus het programma hierop aanpassen. Het is fijn dat de mensen meedenken en dat we samen het jaarprogramma kunnen samenstellen.

Tijdens zo’n vergadering worden de uitgevoerde programma’s en projecten geëvalueerd, maar ook de nieuwe projecten besproken voor het volgende jaar. Toen we begonnen met dit werk, zagen we dat de mensen vaak geen toekomstplannen hadden voor de kerk. Alles bleef bij hetzelfde. Nu zien we dat ze geleerd hebben om een jaarplanning te maken en ook dat ze gaan sparen voor de aanschaf van bijvoorbeeld stoelen in de kerk, of een kerkbibliotheek met naslagwerk. Vooral het programma van verdubbeling van de kostprijs heeft daartoe erg gestimuleerd. De kerken kunnen een verzoek met een begroting indienen voor bijv. de aanschaf van muziekinstrumenten en als zij de helft gespaard hebben, leggen wij vanuit de fondsen die we hebben de andere helft erbij. Dat gebeurt ook bij de bouw van nieuwe kerkjes of van een logeerhuis bij de kerk. Voorheen was het nauwelijks mogelijk dat er een inbreng kwam van de mensen zelf. Nu worden zij gestimuleerd om gestalte te geven aan eigen ideeën en plannen.

Elke keer als we in zo´n conferentie een paar dagen samen zijn, genieten we van de positieve ontwikkeling die we mogen zien bij de mensen. Ze leren steeds beter omgaan met Bijbels naslagwerk en vooral om samen een thema uit te werken. Dat zijn vaak “normale” zaken in Nederland, maar hier is het speciaal als mensen leren meedenken en zelfs gestimuleerd worden om eigen meningen te ontwikkelen. Na een workshop over verschillende soorten van leiderschap (democratisch, autoritair of passsief), kregen we verassende reacties en hele positieve conclusies die ze zelf met de rest deelden. Elke keer merken we weer dat we tijd te kort komen om alles te bespreken wat we willen en voor iedereen aandacht te hebben.

Veel aandacht is er deze keer ook besteed aan hun roeping als leider van de kerk. Wat houdt mijn bediening in, hoe maak ik discipelen, enz. Opvolging in leiderschap is ook hier een kwetsbaar onderwerp. Hoewel we met een flinke groep mensen waren, waren er toch enkele kerken die het hele jaar niet bij de conferenties zijn geweest.

Door de bezoeken van de presbyters (oudsten) wisten we dat er veel kritiek was en vooral een ongezonde rebellie. In juni hebben we een vermanende brief geschreven, ondertekend door het team van beide voorgangers, de presbyters en onszelf. We kregen een enkele reactie, maar zagen geen verandering van houding. Ondanks verschillende bezoeken, leek er een onverschilligheid bestaan ten aanzien van het aanbod van trainingen voor de leiders, de jeugdleiders en de zondagschoolleiders.

Tijdens de conferentie kwam er ineens een telefoontje van één van de kerken. Ze zochten weer contact en deze week was er een andere kerk, die ronduit vroeg hoe ze weer in contact konden komen met de rest. We zijn hier uiteraard heel erg blij mee en verwachten een vervolg. Het vervolg-initiatief ligt nu helemaal bij deze broeders en wij zijn blij met dit eerste begin. Tijdens ons verlof in Nederland staan er nog een paar interne vergaderingen met de voorgangers van Sucre en Oxamarca op de agenda en we hopen dat er dan een vervolg komt op dit eerste nieuwe begin.

Rehabilitatie van kinderen

Een tijd geleden hebben we eens geschreven over Patricia (13 jaar), het meisje met de heup-luxatie waar we geen geld voor hadden, omdat het Lilianefonds moet bezuinigen. We kregen van een privéfonds in Nederland geld voor deze operatie en er werd een begin gemaakt met onderzoeken in Lima. Het bleek zelfs gecompliceerder dan we dachten. Ze zou na de heupoperatie ook nog een ruggewervel-operatie moeten ondergaan. We hebben veel overleg gezocht met de grootouders, door wie ze wordt opgevoed. In eerste instantie wilden ze wel meewerken, maar toen bleek dat de (groot)moeder 3 maanden in Lima voor Patricia zou moeten zorgen, terwijl die een gipscorset zou krijgen na de operatie, kwamen er allerlei bezwaren. De oma/moeder zou niet tegen het klimaat in Lima kunnen, zij kon niet tegen de drukte daar, ze voelde zich niet bekwaam om voor Patricia te zorgen, enz., enz. Dit alles terwijl de operatie en dokterskosten grotendeels betaald zouden worden. De prognose voor Patricia is niet positief. Als er niet operatief wordt ingegrepen, zal zij hoe langer hoe krommer groeien, niet meer kunnen lopen en problemen krijgen met longen en hart. Ondanks dat deze prognose aan de (groot)ouders is verteld en we zelfs sociale pressie via de communiteit hebben proberen uit te oefenen, heeft de familie nu afgehaakt. Ze zijn niet bereikbaar en mijden nog elk contact.

Gelukkig kunnen we ook een andere geschiedenis vertellen: Lisbeth (13 jaar) werd aan haar scheve voet geopereerd, ze was geboren met een klompvoet. Ze is eind januari met haar vader naar Lima gegaan en in april geopereerd. De operatie is goed gelukt en in juni kwam ze met orthopedische schoenen goed lopend terug uit Lima. Deze week kwam ze met haar moeder voor controle naar Cajamarca. Ze kan nu behoorlijk goed lopen en zelfs hollen. Ze kan samen met haar vriendinnen touwtje springen en deelnemen aan de meisjesvoetbalclub van het dorp. Heel bijzonder is ook dat ze ondanks de 3 maanden schoolverzuim door haar verblijf in Lima, ze eind van dit jaar toch over kan gaan naar de 6e klas (groep 8). We zijn enorm blij voor haar en voor de mogelijkheid die we hadden om haar te helpen.

Vanaf de derde week van oktober zijn we voor 2 maanden in Nederland en hopen velen persoonlijk te ontmoeten in de bezoeken die we aan de verschillende gemeentes kunnen afleggen.

Hier is een filmje van Lisbeth te zien:

http://www.youtube.com/watch?v=YmojJ08vTDo

Over het jeugdleiders-trainingsweekend

2011-09-30T11:18:00.001-05:00

Wilfredo en Judith schreven over de training van afgelopen weekend:

Jeugdleiders in Cajamarca

Afgelopen weekend hebben we ‘t laatste trainingsweekend van dit jaar gevierd, met 12 jeugdleiders van 4 verschillende dorpen. Ze komen jaarlijks twee keer naar Cajamarca om vorming, materiaal en Bijbelonderwijs te ontvangen en dit vervolgens toe te passen in hun eigen dorpen met hun eigen jongeren.

Wilfredo geeft Bijbelstudie

De leiders van de vier dorpen die gekomen zijn, zijn nu bijna twee jaar aan de slag met het jongerenwerk. Ze zijn uit eigen initiatief begonnen, omdat er geen doorlopende programma’s waren, geschikt en interessant voor de jeugd. Daarom vroegen ze om onze hulp. Jammer genoeg waren de twee nieuwe jeugdleiders, die dit jaar pas zijn begonnen, er nu niet bij. Ze zien de noodzaak voor jeugdwerk in hun dorpen wel, maar hebben het nog moeilijk om er vorm aan te geven en te volharden als sommige dingen anders gaan dan gepland of verwacht was. We hopen binnenkort contact hierover te hebben met hen en hen zodoende beter te kunnen begeleiden en aan te moedigen.

...

Lees meer op:
http://www.judithprakken.blogspot.com/

Vele wateren kunnen de Liefde niet blussen...

2011-09-20T13:14:00.000-05:00

“Vele wateren kunnen de liefde niet blussen en rivieren spoelen haar niet weg. Al bood iemand alles wat hij bezit voor de liefde, smadelijk zou men hem afwijzen..” Hoogl 8:7

Bijzondere landschappen

Vorige week hebben we het tweede weekend met echtparen gehad. Deze keer was het in een klein dorpje wat “dichter” bij huis. De tocht naar Cajén duurt 3 ½ uur met eigen vervoer. Cajén ligt midden in de bergen. Als men er een huis wil bouwen moet er eerst een stuk van een berghelling vlak worden gemaakt. De uitzichten zijn er prachtig. Op een nacht heeft het heel hard geregend met veel hagel. De volgende dag zagen we in de verte een berg met een witte top. Het leek net of het een berg met sneeuw was, maar de dag daarop was het weer een gewone kale berg, want hier in het noorden van de Peruaanse Andes hebben we geen sneeuwtoppen. Een prachtig gezicht.

Weer een mooie groep

Er waren 17 echtparen gekomen, jong en oud. Onze voorganger uit Cajamarca en zijn vrouw, Godo en Teresa, gaven de lessen over communicatie, hanteren van conflicten en de rollen in het huwelijk en daarna kregen de mensen een vragenformulier waar ze konden opschrijven waar de problemen in hun relatie lagen. Als de echtparen weer bij elkaar kwamen lazen ze hun antwoorden aan elkaar voor en konden ze er over praten. Er waren weer verschillende vrouwen, ook jonge vrouwen, die niet konden lezen of schrijven, zodat Teresa en ik hen moesten helpen om hun ideeën op papier te krijgen. Sommigen hadden bijvoorbeeld nog nooit over de vraag nagedacht waarmee zij problemen hadden in hun communicatie, dus moesten we dan eerst uitleggen wat de bedoeling was. Het bleek weer dat de vrouwen onderling vaak meer vertrouwen hebben dan met hun man. De conferentie werd als heel nuttig en opbouwend ervaren, ook door de echtparen die (nog) geen christen zijn.

Een persoonlijk bezoek aan een dorp laat de mensen elke keer weer zien dat ze belangrijk zijn en vooral de moeite waard. De mensen van het binnenland voelen zich nog steeds vaak achtergesteld, niet door ons, maar door de regering, door de mensen van de stad, de organisaties als de gezondheidszorg en de onderwijsinstellingen. We zijn blij om hen te kunnen motiveren om vooruitgang te zoeken voor hun gezin en hun communiteit. Je kunt het zien aan de kerk. Die ziet er al veel beter uit dan toen we met dit werk begonnen. De vloer is van cement, er zijn goede stoelen om op te zitten in plaats van ongemakkelijke houten banken, en in de keuken is een houtfornuis gebouwd met een schoorsteen in plaats van een vuurtje in een hoek op de vloer, zodat de keuken niet vol rook staat als er gekookt wordt.

Komende tijd

Komend weekend leiden Judith en Wilfredo een training voor jeugdleiders. Er komen jeugdleiders van 6 verschillende dorpen. We zijn heel erg blij met dit werk. Een paar jaar geleden werd er op dit gebied niets gedaan en was er nauwelijks jeugd in de kerken. Meisjes kregen met 15-17 jaar al kinderen en de jongens trokken weg uit de dorpen om aan de kust te gaan werken. Nu worden er in verschillende dorpen middelbare scholen gesticht en gaan er ook steeds meer meisjes naar de middelbare school, onder anderen ook door de beurzen die we kunnen bieden. Het niveau is niet altijd erg hoog, maar het geeft wel aan dat de interesse wat meer wordt om hogerop te komen; dat ze niet meer tevreden zijn met huwelijken die gesloten worden in de teenertijd en al jong de verantwoordelijkheid hebben over kinderen, die vaak niet gepland zijn.

Tijdens het trainingsweekend krijgen de jeugdleiders een paar motivatiepreken en lessen in theater en interactieve bijbelstudies uitwerken. Ze krijgen ook materiaal mee en uitleg hoe ze daarmee moeten werken. Tijdens het weekend kunnen ze daar dan mee oefenen. Dit jaar is het tweede jaar dat deze trainingen worden gegeven en we zien resultaten en groei bij de mensen die de trainingen volgen. In de jeugdweekenden komt dat vooral tot uiting, omdat we dan bepaalde onderdelen van het programma door de plaatselijke jeugdleiders kunnen laten doen. Twee weken erna hebben we in Cajamarca de laatste conferentie en evaluatievergadering met de voorgangers van de kerkjes waar we mee werken, maar daar schrijven we de volgende keer over.

Had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn

2011-07-31T10:37:00.001-05:00

“al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen

– had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.” 1 Kor 13:2b

Een lange weg

Het was een lange reis, maar zeer de moeite waard. Vrijdagmorgen, 22 juli jl. vertrokken we met Godofredo en Teresa, onze voorgangers in Cajamarca, naar La Quinua, een dorpje hoog in de bergen, ruim 6 uur rijden vanaf Cajamarca. Voorheen konden we er alleen te paard komen, maar sinds dit jaar kan een goede sterke wagen tot aan het dorp zelf komen. Er is daar geen licht, dus we namen de aggregaatmotor mee om films te vertonen en ook overdag een versterkertje op aan te sluiten.

Groep echtparen. Naast ons Godo en Teresa

We hadden een huwelijksconferentie gepland en 17 echtparen (34 deelnemers) hadden zich ervoor ingeschreven. Er waren zelfs echtparen bij, die al meer dan 60 jaar getrouwd waren, maar ook anderen die 6 jaar bij elkaar waren. Niet alle echtparen zijn getrouwd, velen leven lange tijd samen. Van trouwen komt niet om verschillende redenen. Sommigen vinden het niet nodig, anderen vinden het teveel werk om de benodigde papieren bij elkaar te halen en weer anderen denken dat ze dan een feest moeten houden en hebben daar geen geld voor. Er waren echtparen bij die christen zijn, maar ook anderen waarvan de één wel naar de kerk gaat en de ander niet. Sommige echtparen gaan niet naar de kerk, maar vinden het wel interessant om lezingen te horen over het huwelijk.

Persoonlijke thema’s

Godofredo en Teresa hebben een speciale bediening voor deze conferenties. Dit is het derde jaar dat we 2 huwelijksconferenties hebben geprogrammeerd en het is een groot succes. We hadden de limiet op 20 echtparen gezet, want op deze manier kunnen we beter contact hebben met iedereen. Er worden 3 verschillende thema’s gegeven en naar aanleiding daarvan worden er vragen gesteld. De mannen en de vrouwen gaan dan uit elkaar en proberen die persoonlijke vragen te beantwoorden waarna ze weer bij elkaar komen en elkaar de antwoorden voorlezen. Op die manier worden er zaken besproken, die soms nooit uitgesproken zijn of waar nooit aan gedacht werd. Soms ook zaken die men niet van elkaar wist. Tijdens de 2 dagen dat we samen zijn, krijgen de echtparen ook de gelegenheid om elkaar een liefdesbrief te schrijven. Dat lukt niet iedereen, want vooral bij de vrouwen zijn er verschillende dames die niet kunnen lezen of schrijven. Dan helpen Teresa en ik Froukje, hen, om onder woorden te brengen, wat ze eigenlijk nog nooit gezegd hebben. Het maakt wel dat er veel tijd nodig is voor het beantwoorden van de vragen.

Doordat in de lezingen de zaken bij hun naam worden genoemd en situaties beschreven worden, die de mensen herkennen, worden er dingen bewust gemaakt, waar dan verder over gesproken kan worden. De thema’s zijn onderwerpen als communicatie, het verschil in de rol van de man en de vrouw en omgaan met conflicten. De mensen moeten er echt bij geholpen worden om zich bewust te worden van gevoelens en gedachten, want men is niet erg gewoon hierover te praten. Er is ook tijd voor ontspanning waarin we een spel doen waar allen aan mee kunnen doen. De mensen vinden het geweldig om een spel te doen, er is in zo’n dorp weinig ontspanning. Het enige wat als ontspanning wordt beschouwd, is bier drinken en dat loopt vaak op ruzies en geweld uit, dus is het dan ook niet leuk meer. Met een groepsdynamiek kunnen we laten zien dat je met elkaar op een gezonde manier plezier kunt hebben. Iedereen doet dan ook enthousiast mee.

Leven in het binnenland

Van de mensen horen we veel verhalen over hoe ze vroeger geleefd hebben, hoe ze zijn opgegroeid. Het zijn vaak verdrietige verhalen met veel menselijk leed. Veel huiselijk geweld. Vaak moesten ze op zeer jonge leeftijd al voor zichzelf zorgen. Vaak werden ze uitgebuit door rijkere boeren, waar ze als knecht werkten. En nog steeds worden de mensen uit het binnenland in de stad gediscrimineerd, als minder waard beschouwd. In het regionale ziekenhuis in de stad worden ze bijvoorbeeld ook slecht behandeld, want “het zijn immers domme boeren?” Het gevoel van eigenwaarde is bij de boeren niet erg groot. Dat verandert als ze merken dat God van hen houdt zoals ze zijn en hen helpt om zich te ontwikkelen en vooruit te komen. Het evangelie is een integrale boodschap van vooruitgang.

Als we zo een paar dagen met elkaar zijn, merken we hoe blij de mensen zijn om samen te zijn en samen dingen te leren waar nooit over gesproken is. Er wordt heel veel gelachen, maar er worden ook moeilijke situaties besproken en er wordt gebeden voor specifieke zaken, die te maken hebben met relatie en hoe je als echtpaar met elkaar omgaat. Het leuke is dat de mensen er zich niet voor schamen om openlijk aan te kondigen wat ze anders gaan doen. Verder wordt er soms ook publiekelijk commentaar gegeven op privé-situaties. Het is een dorp waar iedereen van alles op de hoogte is en in zo’n bijeenkomst elkaar kan aanmoedigen om bijvoorbeeld een beslissing te nemen om Christus te volgen. We moeten dan echt duidelijk maken dat het een persoonlijke beslissing is, die iemand niet onder aandrang mag nemen. Niemand stoort zich echter aan de bemoeienis van de omgeving in deze zaken. Heel bijzonder.

Links-midden: de kerk en pastoraal huis van La Quinua

In zo’n omgeving in het binnenland genieten we van de persoonlijke gesprekken, maar ook van de enorme stilte ’s nachts en de prachtige sterrenlucht. Overdag was het mooi weer, hoewel het niet erg warm is. La Quinua heeft een hoge ligging dus heeft iedereen dikke trui, vesten, jassen en poncho’s aan. En dan te denken dat we vrij dicht bij de evenaar zitten.

Zoals gebruikelijk had ik leesbrillen, Bijbels en liedboekjes meegenomen. Er werd gretig gebruik gemaakt van de gelegenheid om deze zaken te kopen. Zondagavond kwamen we moe, maar voldaan thuis na een soms gevaarlijke reis. Deze keer ging de weg soms langs wel heel erg diepe ravijnen en moesten we zelfs een bocht nemen door een paar keer heen en weer te rijden, omdat het in één keer niet ging. Dat zijn spannende momenten, maar we werden weer bewaard. God zij dank!

Op dit moment, 29-30 juli, wordt er weer een Seminar voor zondagsschoolleiders gehouden in Oxamarca, 6 uur met de bus van Cajamarca. Alicia gaat met nog een paar dames dit seminar leiden. We hopen er spoedig een paar foto’s van te kunnen presenteren.

Hoe goed is het, hoe heerlijk als broeders bijeen te wonen!

2011-06-16T10:11:00.002-05:00

Uitgebreide studie van HET WOORD

Als ik dit schrijf zijn we samen midden in een leidersconferentie met 20 voorgaande broeders uit het binnenland (de campo). Hoewel we nu alweer vele jaren drie maal per jaar een leidersconferentie hebben, is het altijd spannend hoeveel er komen en ook hoe er gereageerd wordt op het programma. Deze keer worden thema’s als omgaan met conflicten in de kerk en tekstuitleg (hermeneutiek), maar ook onder gezag staan en het doel van vasten en nachtwaken behandeld. Ger heeft weer een gedeelte van Openbaring behandeld, maar er zijn ook praktische lessen zoals hoe je een jaarplanning kunt maken. Het is steeds weer nieuw voor de mensen. Bovendien krijgen ze vrijwel bij elk onderwerp een tijd dat ze het gehoorde in praktijk moeten brengen. Soms zijn het vragen die ze krijgen en waarbij ze de antwoorden moeten opzoeken en het bijbels onderbouwen. Alle beschikbare boeken van Ger hebben we mee, commentaren op de bijbel, concordantie, encyclopedieën, woordenboeken, enz. De mensen leren zo met studiemateriaal om te gaan en tegelijkertijd hun eigen denken te ontwikkelen. Velen hebben slechts een paar jaar lagere school gehad en het is boeiend om te zien hoe zij zich met elkaar inzetten om antwoorden te vinden op praktische vragen die zich vaak in de campo voordoen. We zien vooruitgang en ontwikkeling, en dat geeft moed om door te gaan met dit belangrijke werk.

Voorbreiding om hun bevindingen aan de rest uit te leggen

Vooral op het gebied van relaties in de kerken zijn er veel ingewikkelde situaties: echtparen die al vele jaren samenwonen en niet getrouwd zijn, huwelijken waar rekening moet worden gehouden met kinderen uit een voorgaande relatie, ruzies in families vanwege terreinen, enz. Misschien kennen jullie, die dit lezen ook wel gelijke situaties in Nederland. Het menselijk hart is kennelijk overal hetzelfde. Het omgaan met die situaties is hier echter wat ingewikkelder, omdat de maatschappij zelf nauwelijks gestructureerd is, en weinig algemeen besef van moraal is en hoewel er overal wetten zijn die vaak gelijk zijn aan de wetten in Nederland, de naleving laat nogal te wensen over, omdat de controle vaak niet mogelijk is. Peru is een land vol tegenstellingen, waar we elke keer weer voor verrassingen staan.

Uitreiking van een studiebijbel aan
één van de leiders uit de dorpjes

De sfeer bij de conferentie is heel hartelijk, iedereen geniet en we merken dat er steeds meer contact is bij de mensen onderling. De onderlinge afstanden zijn groot en daardoor is er in het dagelijkse leven nauwelijks contact. De conferentie is dan een goede gelegenheid om ervaringen uit te wisselen, maar ook om bepaalde zaken en vragen wat uitgebreider te bespreken. Tijdens deze dagen krijgen wij ook het verzoek om bij te dragen aan de bouw van een nieuw kerkje, omdat een doordeweekse Bijbelgroep is uitgegroeid tot een volwaardige kerk. Ook gebruikt men deze tijd om Bijbels te kopen en zangboekjes. In de campo is men verstoken van veel informatie, maar ook van de mogelijkheden om nieuwe Bijbeluitgaven of studieboeken te kopen.

Deze week gaat Alicia, onze zondagsschoolleidster, weer op pad met haar team om de leiders van de zondagschool te trainen voor het programma wat ze dit jaar zullen doen. Er zijn dan zondagsschoolleiders van 5 dorpen, die komen om getraind te worden. De rest van de zondagscholen krijgen zullen in Julie bijeenkomen. Ze krijgen alle materialen mee voor 6 maanden. In december komen ze nog een keer allemaal bij elkaar en krijgen dan het programma voor Kerst en de eerste helft van het volgende jaar. Eigenlijk zouden we graag zien dat elke zondagsschool een paar keer per jaar thuis bezocht zou worden, maar daar hebben we geen mensen voor. Het zijn altijd weer enorme reizen, dus een bezoekje doe je niet even op één dag, daar moet minstens een 4-5 dagen voor uitgetrokken worden. De zondagsschoolleiders krijgen 2 dagen les, daarna reizen ze weer naar hun dorpen om het geleerde in praktijk te brengen. Er is één team wat 4 uur (’s nachts) moet lopen en daarna nog 3 uur met een busje voordat ze op de plaats van bestemming zijn. We zijn onder de indruk van de inzet die de mensen hebben, dan is het toch voor ons een voorrecht dat we hen met materialen kunnen helpen?

We wensen jullie een hele goede vakantie toe en hopen de volgende keer weer te vertellen over de activiteiten die we hier namens jullie mogen uitvoeren.

Groep leiders tijdens de conferentie

Een hartelijke groet,

Ger en Froukje Prakken

Wilfredo en Judith Chuquiruna

Nabericht:

Gisteren zijn we op een sluwe, gemene manier bestolen van ruim 3.000,- dollar. We weten dat God ons nooit in de steek heeft gelaten en altijd voorziet, want het is Zijn werk, maar tegelijkertijd voelen we ons ook beroofd van het gevoel van veiligheid en recht, bedenkend hoeveel mensen we hiermee hadden kunnen zegenen. Bid aub voor herstel van de innerlijke vrede en zekerheid.

Hartelijk dank!

2011-06-09T12:15:00.002-05:00

Wat overweldigend zoveel felicitaties.

Via Facebook, e-mail, e-cards, telefoon en mobiel.
We hebben genoten van bezoek waar we samen mee gegeten hebben.
De foto’s spreken voor zich, toch?
Allemaal heel erg bedankt!!!!!

Zingen in Nederlands en Spaans

Taart met Nederlandse kleuren :)

Samen eten achter t huis

Met een paar vrouwen van de kerk

Theorie en praktijk, een hele uitdaging!

2011-04-20T17:42:00.002-05:00

Vergadering met de voorgangers en presbyters
(linksachter Gilmer, rechtsachter Marciano)

Afgelopen vrijdagavond zijn we teruggekomen van de eerste conferentie voor de leiders van de gemeentes uit Sucre en Oxamarca met hun buitenposten (19 kerkjes in totaal). We waren met 39 cursisten van verschillende dorpen. De maandag ervoor vertrokken we vanuit Cajamarca om tegen de middag in Celendin aan te komen. Na een voorvergadering met de voorgangers en presbyters, hadden we de jaarlijkse algemene vergadering met alle leiders, waarna woensdag de conferentie van start ging, tot vrijdag.

Celendin had aangevraagd om de conferentie daar te houden. Het impliceerde wel heel veel meer werk dan in Cajamarca, waar we de beschikking hebben over ´onze´ kerk en de bijgebouwen. Er moest op hout gekookt worden en elke dag was er na 12 uur´s middags geen water meer. Dat hield in: hout zoeken om te stoken en water verzamelen in alles wat maar water kon bevatten. We namen onze eigen, inmiddels ervaren, kokkin mee en dus kregen we elke dag lekker eten met veel groente. De meeste Peruanen houden niet erg van groente, maar er werd zo lekker gekookt dat elke dag de pannen vrijwel leeg waren. Ondanks de aanpassingen voor wat betreft comfort, ging het allemaal goed en kon het programma volgens tijdschema doorgaan.

Kokkin Melchora in de ´keuken´

Het belangrijkste echter waren natuurlijk de lessen. Ger heeft een paar lessen gegeven over eschatologie (het boek Openbaring). Een onderwerp wat de mensen zelf hadden aangegeven om te behandelen. Verder kregen ze lessen over wetticisme en hoé te groeien naar geestelijke en emotionele volwassenheid. Ook ´technische´ onderwerpen als homiletiek en hermeneutiek kwamen aan bod. Er wordt niet alleen geluisterd, maar we laten ze ook praktische workshops doen, waarin ze zelf ´problemen´ met behulp van de Bijbel en Bijbelcommentaren moeten oplossen. Dat is een succes en het is prachtig om kleine groepjes te zien, die zich over bepaalde opgegeven vraagstukken buigen met behulp van naslagwerk van Ger, dat we meenemen om door de mensen te laten gebruiken. Hoe langer hoe meer mensen bestellen en kopen studie-Bijbels, concordanties en commentaren op de Bijbel, die we voor ze meenemen. Het geeft aan dat er behoefte is aan studie en dat ze zich bewust worden van hun verantwoordelijkheid als leiders. Het is bemoedigend om te zien dat deze mensen, die vaak maar een paar jaar lagere school hebben, zich inspannen om meer te leren van het Woord van God en God ze daarin ook inzicht geeft.

Het onderlinge contact tijdens zo’n conferentie is enorm belangrijk. Velen zien elkaar alleen tijdens de conferentie en er worden dan ook heel wat ervaringen uitgewisseld. Geografisch is het een erg groot gebied waar we werken. Ook de bereikbaarheid met openbaar vervoer is erg ingewikkeld. De mensen reizen vaak boven op melkwagens, of met kleine busjes, soms op vrachtwagens, maar ook velen een paar uur te voet (tot 7 uur!), voordat ze een busje of vrachtwagen kunnen gebruiken. Daarom is het nóg belangrijker om een paar keer per jaar deze conferenties/ontmoetingen te hebben.

De sfeer is erg goed, er wordt veel gelachen, maar ook problemen worden gedeeld. Er heel wat conflicten waar veel gebed voor nodig is om die op te lossen. In vrijwel alle kerken is het een groot probleem om mensen bereid te vinden om in het leiderschap te delen. We stimuleren nu al een paar jaar om in elke kerk een team van leiders aan te stellen en niet één enkele voorganger. Het werkt in veel kerkjes goed, maar in sommige kerken geeft het een probleem, omdat het concept van één voorganger zo vertrouwd is (en elke verandering geeft onzekerheid) en dan valt het niet mee om een voor hen nieuwe vorm van leiderschap te accepteren.

Workshops waarin ze zelf gaan onderzoeken

Naast Bijbels en zangboekjes nemen we ook leesbrillen mee. Verder sleutelhangers met een Bijbeltekst en stickers, het lijkt zo onbelangrijk, maar voor de mensen zis het materiaal waar ze normaal gesproken nooit aan komen. Deze artikelen gaan grif over de toonbank. Deze keer hadden we een grote tas en een doos met allerlei materiaal. De tas was vrijwel leeg toen we teruggingen. Er zijn weer heel wat Bijbels en zangboekjes verkocht. We kopen al het materiaal in de Bijbelwinkel in Cajamarca met een flinke korting, die we voor dezelfde prijs aan de mensen kunnen doorgeven.

Politiek gezien is het momenteel een spannende tijd. Er zijn presidentsverkiezingen geweest en 2 kandidaten hebben een zodanig percentage aan stemmen gewonnen, dat er een tweede ronde moet komen. Het gaat dan om de dochter van de ex-president die momenteel wegens mensenrechtenschendingen en corruptie in de gevangenis zit, en een legercommandant die nauwe banden heeft met de president van Venezuela, en zeer links-nationalistisch georiënteerd is. Peru is op t moment economisch stabiel en groeiend, maar deze vooruitgang blijft voornamelijk beperkt tot de grote steden aan de kust. De mensen in het binnenland merken niet veel van de economische groei. Het zijn juist deze mensen die met hun stem hun onvrede hebben laten horen. Beide presidentskandidaten beloven een krachtig programma voor wat betreft armoedebestrijding en strijd tegen corruptie. Of dat werkelijkheid wordt moet worden afgewacht, want het is vaak dat het in de praktijk toch wat ingewikkelder ligt, dan dat er werd voorgesteld; dan is een opmerking als “ja...die belofte deed ik in de verkiezingsstrijd, maar nu is het een andere tijd”, heel gewoon. We bidden dat er een president komt die een politiek zal bedrijven die ook de kerk ten goede komt.

De komende maand is er een jeugdweekend en een training voor jeugdleiders. Beide activiteiten worden door Judith en Wilfredo georganiseerd en uitgevoerd, die daarover berichten op: www.judithprakken.blogspot.com . Wij werken mee waar we kunnen en/of nodig zijn.

t Schooljaar is weer begonnen

2011-03-16T11:10:00.001-05:00

“Voor wat hoort wat”

Leerlingen van La Quinua, hun ouders en voorganger

De laatste twee maanden zijn we intensief bezig geweest met twee programma’s, die vooral economisch belangrijk voor de ontwikkeling van de mensen zijn: basis schoolpakket en schoolbeurzen. We hebben, al-doende geleerd om voorwaarden te stellen aan toelagen, beurzen, donaties, enz. Het werkt ongewenst gedrag in de hand als men zonder moeite gunsten, voordelen, enz. cadeau krijgt. Samen met de lokale voorgangers van de beide centrale gemeentes en de presbyters, bepalen we het beleid en de voorwaarden die gesteld worden. Zo zijn de verschillende programma’s gekoppeld aan de interesse van de leiders om de conferenties bij te wonen. Doordat de programma’s direct ten gunste komen van de gemeenteleden, worden zij gestimuleerd om hun leiders naar de conferentie te laten gaan en hen daarin te ondersteunen.

Schoolpakketten en beurzen

In Peru moeten de ouders alle schoolmaterialen zelf kopen. De overheid stelt boeken ter beschikking, maar die komen meestal niet op verafgelegen plekken. Daarom was het een schot in de roos toen we het idee kregen om met een basis schoolpakket de mensen te ondersteunen en te motiveren om hun kinderen de hele lagere school te doorlopen. In verschillende dorpen komen er nu ook middelbare scholen. Dat is een goed teken van ontwikkeling. In 2004 zijn we begonnen met 3 middelbare scholieren te ondersteunen met een beurs. Deze beurs is gekoppeld aan hun schoolprestatie. Ze moeten een 14 gemiddeld (vergelijkbaar met een 7 in NL) hebben, om in aanmerking te komen voor een beurs. Hun ouders moeten ook meelevende christenen zijn in de plaatselijke kerk. De overgang van de lagere school naar de middelbare school is vaak niet moeilijk, maar bij de overgang naar de tweede klas waren er altijd veel, die bij lange na geen 14 haalden. Verder begonnen velen enthousiast, maar haakten onderweg af. Het komt vaak voor dat de eerste klas begint met 36 kinderen en eindigt met 6 jongelui in de laatste klas.

Intake-gesprek achter ons huis

Dit jaar waren er 13 jongelui die een beurs ontvingen voor de tweede klas of hoger. 20 Jongelui gaan voor het eerst naar de middelbare school, waaronder de meeste meisjes. Dat is heel bijzonder voor het binnenland, want meestal wordt er geen belang aan opleiding voor meisjes gehecht. Ze trouwen immers en wijden zich aan het huishouden? In de dorpen is weinig afleiding. Er is soms een sportveld, waar de jongens kunnen voetballen en dat is het zo’n beetje. De meeste stelletjes worden gevormd als ze 14-16 jaar zijn. Met het organiseren van de jeugdweekends en de training van jeugdleiders proberen we een ruimere interesse te creëren en een gezonde omgeving waar jongeren elkaar kunnen leren kennen en waar ze leren communiceren. Daar werken Judith en Wilfredo voornamelijk aan. En het is hartverwarmend om te zien, dat ze meer en meer het vertrouwen van de jonge mensen winnen.

Sponsors gezocht

We begonnen dus alweer 7 jaar geleden met een speciaal fonds voor de beurzen. Door speciale giften voor dit doel, konden we tot nu toe elk jaar uitkomen, hoewel het aantal leerlingen groeide. Dit jaar groeide het echter zoveel en daalden tegelijkertijd de beurzen, dat we momenteel €140,- per maand tekort komen om alle leerlingen van een beurs te voorzien. Het zou fijn zijn als we dit bedrag per maand met specifieke vermelding “schoolkinderen” zouden kunnen binnenkrijgen. Onderwijs is een speerpunt in ontwikkeling en het is ons verlangen, dat de mensen in het binnenland de mogelijkheid krijgen om zich te ontwikkelen in elk opzicht, geestelijk en intellectueel. Dat is wat toekomst geeft en uiteindelijk mogelijkheden tot onafhankelijkheid van buitenlandse fondsen.

Leerlingen van Malat en Jelic, moeten uren lopen en

daarna met de melkwagen naar Cajamarca

Peru is momenteel een land wat van de lijst van landen is geschrapt, die in aanmerking komen voor ontwikkelingshulp. We zijn erg blij met de economische groei, maar veel van die groei blijft steken in de grote steden aan de kust. In het binnenland, waar wij werken, komt veel armoede voor, zelfs in zeer extreme vormen. 80% van de kinderen lijdt aan een chronische ondervoeding, vanwege een eenzijdig voedingspatroon. Onze droom is dat de huidige leerlingen van de middelbare scholen in het binnenland, hierna beroepen zullen kiezen waar ze hun dorpsgemeenschap mee kunnen dienen, zodat ontwikkeling niet alleen beperkt blijft tot de steden, maar ook doordringt tot de dorpen, en daardoor problemen als analfabetisme, ondervoeding, slechte gezondheidszorg, tienerhuwelijken, enz. steeds minder worden.

Onze “scholen” voor de leiders beginnen weer

Nu de regentijd weer bijna voorbij is, zullen onze reizen naar het binnenland weer beginnen. Begin april hebben we de eerste conferentie voor de leiders van de kerken en we zijn al weer druk bezig met de voorbereidingen van het programma en de invulling daarvan. Veel mensen moeten minstens een dag reizen om bij de eerste vergadering aanwezig te kunnen zijn en op hun eigen voorstel, houden we dit jaar de eerste conferentie meteen aansluitend op de vergadering. Het is een verandering van tactiek en we hopen dat er dan weer meer mensen zijn die zich inschrijven. Training van leiders is ongelooflijk belangrijk. Het lijkt wel of satan zich hoe langer hoe meer toespitst op het onderuit halen van leiders. Weerbaar zijn als leider zal dan ook een speerpunt zijn in deze conferentie. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.

Ik (Ger) ben daarom bezig met studies voor te bereiden vanuit de brieven aan de 7 gemeenten die in de hoofdstukken 2 en 3 van het boek Openbaring staan opgeschreven. Vaak worden deze brieven behandeld in één van de vele kaders van een bepaalde toekomstvisie, maar waar het eigenlijk om gaat, is het vormen van gemeenten, die door de vrucht van de Geest, de Heer van de Gemeente weerspiegelen. Tot slot wil ik nog graag, dat jullie blijven bidden voor m´n lichamelijke conditie, want ondanks de dagelijkse “zelfkastijding” gaat die er helaas, als gevolg van het ongeluk jaren geleden, niet op vooruit.

Heel hartelijk dank, voor jullie warm medeleven.

Werken met de jonge generatie

2011-02-14T18:33:00.003-05:00

In deze regentijd gaan we niet naar het binnenland, want de wegen zijn niet veilig, maar de mensen komen wel hierheen. De grote wegen zijn wel begaanbaar, dus kunnen ze met de bus van Celendín naar Cajamarca komen. Maar voordat ze die bus kunnen nemen, moeten ze vaak uren lopen over modderwegen of reizen boven op een melkwagen.

Roberto, onze beste kinderwerker uit Jelic,

moet uren lopen en dan op de

melkbussen naar Cajamarca

Kinderwerk

Twee weken geleden was er een cursus voor kinderwerkers in Cajamarca. Het was door Centro Bíblico georganiseerd, de kerk waar we bij zijn aangesloten, en we hadden de informatie doorgegeven aan onze kinderwerkers van het binnenland. Er kwamen 5 kinderwerkers uit 3 verschillende plaatsen. We zijn hier heel erg blij mee, want ze moesten zelf een eigen bijdrage leveren en dat is vaak een probleem. In het binnenland gaat er niet veel geld om. Er is twee maal per jaar een oogst en dan heeft men geld, verder wordt er veel geruild en koopt men zaken op de pof. Ze hebben zichtbaar genoten en zijn met nieuwe ideeën naar huis gegaan.

Rehabilitatieprogramma voor kinderen met een handicap

In de vorige Lichtglans heb ik iets geschreven over het nieuwe beleid bij het Lilianefonds, waar we sinds 2004 ook mee samenwerken. We zijn intussen in Lima geweest voor de “bijscholing”.

In Nederland krijgt het Lilianefonds geen geld meer van de regering en moeten ze alles doen met donaties, dat betekent 15% minder inkomsten voor hen en dus ook voor ons. Verder ligt de nadruk van de hulp aan gehandicapte kinderen voor het Lilianefonds in Afrika. Peru wordt niet meer beschouwd als een arm land, maar een land in ontwikkeling en dus valt het in veel internationale hulpprogramma´s buiten de boot.

Op zich is het natuurlijk mooi dat Peru macro-economisch in de lift zit, maar de economische groei van Peru is vooral te danken aan de export van grote bedrijven in de grote steden, voornamelijk aan de kust. De mensen in het binnenland, en helemaal de boeren in de dorpen merken er weinig van, dus ook niet de families waar een gezondheidsprobleem is. Ze leven in de hoogvlaktes nog altijd op hetzelfde niveau als 15 of 25 jaar geleden. We proberen de eindjes aan elkaar te knopen en toch zoveel mogelijk te helpen als we een kind met problemen tegenkomen. Dat is ook als ze (nog) niet bij de plaatselijke kerk horen, zoals Lisbeth.

Rehabilitatiearts Rubi Mostacero

Vorige week kon ik Lisbeth met haar vader naar Lima sturen, gezien we veel medische specialisten en centra niet in Cajamarca hebben. Zij heeft een “horrelvoet”, d.w.z. haar voet zit gedraaid aan haar been. Als een kind als baby met zo’n voet wordt geboren, kan met een geschikte behandeling zo’n voet nog rechtgroeien en komt het helemaal goed. In dit geval is dat bij Lisbeth niet gebeurd, nu is ze 10 en kan niet goed lopen. Haar voet is helemaal krom gegroeid. In Lima is ze opgenomen in een kliniek, die zich gespecialiseerd heeft in orthopedische operaties bij kinderen. Eerst wordt geprobeerd om de ba

nden en spieren van de voet wat op te rekken met gipsverbanden en daarna zal Lisbeth geopereerd worden. Al die tijd is haar vader bij haar en kan dus niet op het land werken. Gelukkig zijn ze, in dit geval, niet de armsten en is haar familie bereid in de behandeling bij te dragen, want vanaf 2011 gaat alles bij het Lilianefonds veranderen en dus worden veel onkosten niet meer gedekt.

Er is ook nog een ander meisje, Patricia, met een heupluxatie. Zij is al 12 jaar en heeft erg veel pijn. Er is al veel scheefgegroeid en dus is een operatie heel noodzakelijk. Deze familie is ook minder arm, maar kennelijk zien ze enorm op tegen hun eigen bijdrage: tijd, moeite en reiskosten, want nadat ze hier waren geweest en we afspraken hadden gemaakt voor hun reis, kwamen ze niet meer terug, terwijl ze een behoorlijk bedrag van het Lilianefonds krijgen voor de operatie in Lima. In het binnenland is er vaak ook een mentaliteit van: is dit een goede investering of niet? Een kind met een handicap wordt meestal niet bij de dagelijkse zaken betrokken en wordt vaak niet in acht genomen. Het is heel verdrietig als het niet lukt om de ouders van de noodzaak van behandeling van een kind te overtuigen, want het kind wordt de dupe en die zou je zo graag willen helpen. Dit is elke keer weer een punt van gebed. We werken met families, niet alleen met de kinderen en als de familie het af laat weten, kunnen we niet verder komen.

Verder zijn we in deze tijd meer actief in onze kerk in Cajamarca met spreekbeurten en gesprekken, begeleiding van vooral jonge mensen. Ger wordt vaak gevraagd voor spreekbeurten en onderwijs aan de (kern)leiders van deze kerk.

Basis- en middelbare school

Volgende week gaan we weer de basispakketten samenstellen voor de lagere school kinderen van onze kerkjes in de campo. Het is elk jaar weer een enorm werk, maar de mensen zijn er erg blij mee. Het helpt hen om hun kinderen de hele lagere school af te laten maken. Voorheen werden kinderen vaak na de derde klas van school gehaald, ze konden dan enigszins lezen en rekenen en als er een vierde kind op school moest, waren de kosten te hoog. Nu worden de gezinnen kleiner door voorlichting in gezinsplanning en wordt er ook meer belang gehecht aan scholing, vooral door ouders die zelf minder kansen hebben gehad.

Het lijkt er ook op dat we dit jaar meer kinderen een beurs kunnen geven voor de middelbare school: meer kinderen maken de basisschool af en gaan dus naar de middelbare school. Vooral voor het tweede jaar zijn er meer kandidaten en daar zijn we heel blij mee, want ze moeten gemiddeld een 14 (in NL. 7) halen om in aanmerking te komen voor die beurs. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was dat vaak geen probleem, maar voor de tweede klas vielen er tot nu toe velen af. Dit jaar is het voor het eerst dat er veel jongeren zijn die vorig jaar voor het eerst een beurs kregen en nu zodanig hun best hebben gedaan, dat ze voor het tweede jaar de beurs verdienen.

Voorspoedig 2011

2011-01-03T18:54:00.002-05:00

Gezegende Feestdagen

2010-12-20T20:42:00.002-05:00

Lieve, meelevende en meehelpende VRIENDEN!!

Froukje en ik zijn eergisteren terug gekomen van een bezoek aan onze dochter met haar gezin in Santa Cruz in Bolivia. Toen ik zo uit het vliegtuigraampje naar beneden keek, dacht ik eraan, dat er nog zo ontzettend veel dorpen in Zuid-Amerika zijn, die nog bereikt moeten worden met het Evangelie. Dat lijkt voor heel veel mensen in Europa een vreemd, omdat Zuid-Amerika toch “sinds Columbus met het Christendom werd bereikt...” Helaas is dat “christendom” een mengsel van heidense gebruiken, waar christelijke namen aan gegeven werden. En hoewel het Bijbelse geloof hier sterk groeit, moet er nog ontzettend veel gedaan worden. En voordat “het woord weer vlees geworden is”, zullen er weer diverse kerstvieringen gepasseerd zijn...

Omdat we nog enkele vlieguren voor de boeg hadden, gingen m´n gedachten onwillekeurig terug naar de dagen dat we dit jaar bij de mensen zelf in de dorpen konden zijn: de huwelijksconferenties, de Bijbelstudies met de voorgangers (dit jaar voor het eerst in Cajamarca-stad!) en niet te vergeten de lessen die Judith en Wilfredo gaven aan de jeugdleiders: de toekomstige leiders van de dorpen. En dat alles zou nooit mogelijk geweest zijn, als we jullie niet hadden. En dan denk ik niet alleen aan de gezamenlijke gemeenten, die met gebed en gaven dit werk mogelijk gemaakt hebben, maar ook aan u/jou die dit heeft laten merken d.m.v. een brief of mail, dat er meegeleefd wordt. Het is echt onmogelijk om op papier tot uitdrukking te brengen, wat dat voor ons betekent: dat we ons geen zorgen hoeven te maken, om de plannen te kunnen verwezenlijken met al die mensen, die anders nooit samen, als kerk en gezin, in staat zouden zijn, om bijvoorbeeld Kerst te vieren. En kerst brengt weer tot uitdrukking dat GOD alles in Jezus gegeven heeft, om zeker te kunnen zijn dat Hij onze zonden wil vergeven.

In deze weken las ik in m´n stille tijd de brief aan de Hebreeën. Enorm boeiend! Ik heb dan de neiging om, als ik die uitgelezen heb, weer van-voren-af-aan te beginnen en te mediteren over alles wat de Heilige Geest ons duidelijk wil maken. Ik zou haast willen zeggen, wat in 11:32 geschreven staat: “de tijd zou mij ontbreken, als ik ging verhalen van...” Daar wordt zo schitterend uitgelegd, dat dwars door de geschiedenis heen, God laat zien, dat we niet zonder elkaar kunnen. Toen niet, en ook nú niet!! We hebben elkaar zó nodig om samen “het beloofde te verkrijgen”(11:39). En dat verklaart ons ook, dat we met volharding de wedstrijd moeten lopen en alles wat ons daarin belemmert, moeten “afwerpen”. Dat is OVERAL ter wereld gelijk, in alle tijden en culturen. Daarin staan we in “het werk” zij-aan-zij.

Lieve medewerkers: nogmaals heel hartelijk dank voor de betrokkenheid. En we zien uit naar datgene wat God ons te doen geeft in het komende jaar. Laten we standvastig blijven “als ziende de Onzienlijke” (Hebr. 11:27) of zoals de Willibrordvertaling het zegt: “De onzichtbare Koning had hij (en wij) a.h.w. voortdurend voor ogen.”

Nogmaals: we wensen jullie allen Gods vrede toe, dwars door alles heen.

Namens Froukje, Judith en Wilfredo: Gods Vrede!

Gezegende Feestdagen

Ger en Froukje

Voorbereiden op de regentijd

2010-11-11T10:06:00.002-05:00

Leidersconferentie

Het vorige verslag eindigden we met de mededeling, dat we nog één Leidersconferentie zouden verzorgen, voordat de regentijd zou beginnen. Helaas konden Froukje en ik die niet helemaal bijwonen, want halverwege moesten we om verdrietige familieomstandigheden naar Nederland. Ik kon nog “net” wat studies met de voorgangers doen, maar de tweede dag van de conferentie vertrokken we per vliegtuig naar Lima en daarna naar Nederland. Judith en Wilfredo hebben de dagen, dat we er niet waren, geleid en hebben dat voortreffelijk gedaan. Er worden dan thema´s behandeld en bestudeerd als Hermeneutiek, hoe een preek voor te bereiden en te brengen, psychologie en pastoraat, je bediening vinden, enz. Deze thema´s worden eerst in theorie voorgelegd, waarna de voorgangers in workshops zelf praktische vraagstukken moeten oplossen en de oplossing aan de anderen voorleggen.

6.30am Op het vliegveld uitzwaaien

Het afscheid van onze mensen was best ontroerend: alle voorgangers waren naar het vliegveld gekomen om ons uit te zwaaien. Het was heel indrukwekkend om al die mannen met hun typisch Cajamarcaanse hoeden op het vliegveld te zien staan. Voor de meesten was het de eerste keer, dat ze van zo-dicht-bij een vliegtuig zagen. Ze wilden op de foto, want “anders zouden hun (klein-)kinderen het niet geloven dat ze zo dicht bij een echt vliegtuig gestaan hadden”. Vanuit Lima hebben we nog via de luidspreker van een mobiele telefoon ze mogen toespreken en afscheid genomen. Toen we dat deden, ging er een gejuich op: heel ontroerend. Hetzelfde gebeurde toen we vanuit Nederland de jeugdleiders telefonisch mochten groeten. We voelen ons dan zó verbonden en toch weer te ver weg. Daarom is het weerzien altijd weer een feest.

Froukje en ik zijn nog geen maand in Nederland geweest, maar hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat familie en gemeentes te bezoeken, zo ver het mogelijk was. Verder hebben we met het “Perú-comité” een heel goede vergadering gehad waar diepgaand over de toekomst van het werk in Peru is gebrainstormd. Wat is het geweldig om je gedragen te weten door gemeentes/broeders en zusters die dezelfde passie hebben: dat is echt een enorm voorrecht! Nadat wij uit Cajamarca weggegaan waren hebben Judith en Wilfredo de conferentie verder geleid. Ze worden daarin helemaal door de Gemeenteleiders geaccepteerd en gewaardeerd. Ook dat is een enorme geruststelling. Het werk dat in 2001 door ons is opgepakt, gaat door! Het is niet afhankelijk van Froukje en mij: wat Hij begonnen is zal Hij ook tot een goed einde brengen.

In oktober hebben Judith en Wilfredo voor de tweede keer een paar dagen training gegeven aan de jeugdleiders van 5 dorpen. Ze kwamen met 13 jongelui, om te leren hoe je een boeiend programma kunt geven aan jongelui van 13-20 jaar. Maar dat kunnen ze beter zelf vertellen.

Jeugdleidersconferentie, Judith schrijft:

Groep Jeugdleiders met Wilfredo (rechtsonder)

Dit jaar zijn Wilfredo en ik voor het eerst in de geschiedenis van “onze” kerkjes, begonnen met gericht tiener- en jeugdwerk op te zetten. Als vruchten van het zondagschoolwerk sinds 2001, zien we nu de kerkjes zelf vragen om werkmateriaal voor hun jongeren. Er werd met de kinderen en met de oudere leiders gewerkt, maar de jeugd viel er vaak buiten, dus zijn we hard gaan zoeken naar materiaal dat geschikt is voor het binnenland: wat betreft thema’s maar vooral ook het nodige materiaal voor de lessen wat je daar vaak niet kunt vinden. Zo hebben ze bijvoorbeeld meestal niet de mogelijkheid om kopietjes te maken of gekleurd papier te kopen en dat geeft toch vaak wel meer mogelijkheden.

Het eerste seminar kwamen de jeugdleiders van 4 dorpen: Oxamarca, Sucre, Malat en Porvenir. Later kwam ook Tupac Amaru om het werk te beginnen. Deze tweede seminar kwam La Quinua erbij en zo zijn er dus 6 dorpen waar de jeugd nu regelmatig bij elkaar komt. We hebben ook al een aanvraag voor Piobamba, dus hopen we het werk met de jeugd komend jaar meer uit te breiden. Het is belangrijk om de jongeren een alternatief aan te bieden dat gericht is op hen; dat op hun niveau ligt en waar ze thema’s kunnen bespreken in een gezonde omgeving. Er kan veel verschil zijn in cultuur en gewoontes in de wereld, maar de vraagstukken van de jongeren zijn toch vaak vergelijkbaar: wie ben ik, wat is belangrijk in het leven, waar sta ik in relatie tot mijn omgeving/ maatschappij, met wie ga ik trouwen? Veel van de jongeren en ook van de leiders, zijn zelf nog heel erg jong. Van een bepaalde jeugdgroep waren er 3 jongens van rond de 14 jaar gekomen. Zij zullen nu, samen met hun leeftijdgenoten in hun dorp, de lessen die ze geleerd hebben, toepassen.

Voorbeeldles door Judith

Naast lessen over hoe-het-materiaal-te-gebruiken en de groep actief mee te laten doen, willen we de jeugdleiders ook bemoedigen en toerusten, waar tijd voor wordt genomen in dit soort weekenden. Het thema van het afgelopen jaar is geweest: Terugkeren Nimmer, Opgeven Nooit! Tijdens het laatste seminar kwam heel sterk een nieuw thema naar voren en we denken dat we daar aankomend jaar mee zullen werken: DURF ANDERS TE ZIJN! Deze jongeren zijn anders dan stads-jongeren en worden slecht behandeld als “boerenzonen”; dan worden ze ook in hun dorpen vaak raar aangekeken, omdat ze niet meedoen met de drinkpartijen en zich bezatten; maar we willen ze leren dat ze anders mogen zijn, dat het anders-zijn ze speciaal en waardevol maakt voor het specifieke werk dat God voor hen in hun eigen dorp in petto heeft!

Evaluatievergadering, Ger schrijft:

Zoa1s gebruikelijk houden we aan het eind van het seizoen een evaluatievergadering met alle gemeenteleiders van de 18 kerkjes . Dit vindt plaats voordat de regentijd begint. Vaak vallen er tijdens de regens modderlawines naar beneden, die het verkeer onmogelijk maken, waardoor we na deze leidersconferentie niet meer naar de kleine dorpjes in het binnenland kunnen reizen. Die vergadering hebben we 21 okt. gehad. Ik zelf zag enigszins tegen die vergadering op, omdat één kerk de laatste maanden behoorlijk dwars lag. Men deed praktisch aan geen enkele activiteit meer mee, terwijl men wel van de “zegeningen” wilde profiteren zoals kleine ontwikkelingsprojecten. We hebben er veel voor gebeden en óók overlegd met onze rondreizende (4) oudsten, die hier “presbiters” genoemd worden. Er waren een paar goede gesprekken en er zijn afspraken gemaakt voor komend jaar. De voorganger van Sucre en de presbiters zullen de vinger aan de pols houden. We zijn heel gelukkig dat tot nu toe alles goed verlopen is, maar toch vragen we je gebed, dat deze mensen zich nauwer zullen aansluiten bij de andere kerken in de campo en leren wat dienstbaarheid naar de naaste inhoudt.

Vergadering met de presbyters en voorgangers van Sucre en Oxamarca

In de regentijd

Het komende weekend ben ik in Cajamarca-stad uitgenodigd om een evangelisatiecampange te leiden in de Presbyteriaanse kerk. We hebben daar heel goede contacten mee, maar helaas komen er bijna geen jonge mensen. Hopelijk bid je (dit keer dus, met terugwerkende kracht) mee dat daar verandering in zal komen. Al vaker werd ik uitgenodigd en sommige jongeren komen dan luisteren. Dat geeft de burger moed.

Dat we nu de regentijd ingaan, betekent niet dat we de deur niet meer uitkunnen: zo heb ik laatst met 3 actieve leden van onze jeugdgroep uit Cajamarca, enkele dorpen bezocht en in 2 scholen films kunnen vertonen. De dorpen zijn nog niet op het elektriciteitsnet aangesloten en dat betekent dat er een enorme belangstelling is voor films. We vertoonden de “Jezus-film voor jongeren”. Niet alleen de jongeren, maar óók de onderwijzers toonden enorm veel belangstelling en drongen erop aan om vooral gauw weer terug te komen! Na afloop kreeg elke leerling een exemplaar van het stripboek “Hij leefde onder ons” mee, en de onderwijzers een Nieuw Testament. We hadden niet genoeg stripboeken mee naar binnen genomen, en toen we weg wilden rijden, werden we omringd door een grote groep leerlingen die nog geen boekje gekregen hadden en er toch ook dolgraag één wilden hebben. Bid voor hen, dat ze tijdens het lezen, door Gods Geest overtuigd worden en voor Jezus zullen kiezen.

Toen we naar huis reden, leek het erop, dat de regentijd ondertussen was aangebroken: we glibberden van het ene bergstroompje via het andere naar beneden. Maar op dit moment is het al weer zeker 2 weken droog, terwijl onze broeders in de campo bidden om regen.

Binnenkort zullen we een paar weken in Bolivia doorbrengen, waar onze dochter Sanne met man en kinderen woont en werkt. Blijf tijdens dit alles voor ons bidden: we kunnen geen enkel moment zonder.

Zelf leren denken en onderzoeken

2010-08-10T11:44:00.000-05:00

Eind Juli vierden we de tweede Leidersconferentie. Deze keer waren er 29 broeders die tijdens de nationale feestdagen naar Cajamarca waren gekomen. De vorige keer waren er 34 leiders en 3 ‘vrije studenten’. Zich vrij maken voor Bijbelstudie en onderwijs, terwijl er veel te doen is op het land, blijkt steeds weer een beslissing te vragen. De cultuur is hier niet een cultuur van planning en al helemaal niet van visie op de lange duur. Daarom besteden we veel tijd aan het motiveren van de broeders en proberen hen duidelijk te maken, dat de deelname aan de conferenties een investering in hun Gemeente is. Het is de bedoeling dat ze de lessen die ze krijgen, doorgeven aan hun Gemeente en niet dat ze het alleen voor persoonlijke toerusting houden. Om diezelfde reden geven we ze van ieder thema geschreven en praktisch materiaal mee naar huis.

Het was een prachtig programma met zeer nuttige lessen. Het eerste onderwerp was “Pastorale Zorg”. Dat is iets wat nauwelijks aanwezig is in de kleine kerkjes in het binnenland. Godofredo, de voorganger van de kerk waar wij lid van zijn, heeft op dit gebied een ruime ervaring. Hij begon met de opmerking dat discipline/tucht meestal veel wordt toegepast, maar dat de bedoeling daarvan: “herstel”, nauwelijks plaatsvindt. Iedereen weet wat niet goed is, maar hoe dat weer in orde moet komen is een hoofdstuk apart. Hij sprak over pastorale huisbezoeken, de noodzaak ervan, fouten die we moeten voorkomen en praktische tips voor conflictbeheersing. Het was een heel bruikbare les en we hopen dat de broeders er hun voordeel mee kunnen doen.

In de kerkjes worden soms 4-5 diensten per week gehouden. Alle diensten lijken op elkaar, er wordt gezongen en vaak geïmproviseerd gepreekt, waarna iedereen weer naar huis gaat en leeft zoals hij denkt dat goed is. Onderwijs is/was nauwelijks aanwezig. Daarom zijn de conferenties zo belangrijk, er worden onderwerpen behandeld, die de mensen zelf hebben aangedragen. Ger heeft onderwerpen als de prosperity-leer behandeld, maar ook de doop in de Heilige Geest en het functioneren van de gaven. Er is op dat gebied heel veel wildgroei met excessen. Ons verlangen is dat de kerkjes in het binnenland gezonde gemeentes worden, die invloed hebben in hun omgeving. Door de kleinschaligheid van het dorp, kan de kerk een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van de gemeenschap. Er is veel vervuiling in de beleving van de kerk door gewoontes die als doctrines worden opgelegd. De buitenkant is dan belangrijker dan de binnenkant: het hart.

Doordat de mannenbroeders opdrachten kregen, die ze in groepjes zelf moesten uitwerken, hadden we de studieboeken zoals concordantie, Bijbelse encyclopedie, Bijbels woordenboek en commentaren van Ger’s bibliotheek ter beschikking gesteld. Het was prachtig om te zien met hoeveel ijver de mannen thema’s opzochten en vragen uitwerkten. Doordat ze merkten dat Bijbelstudie leuk en interessant wordt als je hulpmaterialen hebt, zijn er nu verschillende kerkjes die een aanvraag willen doen voor hulp bij de aanschaf van een bibliotheek in de kerk.

We hebben sinds een paar jaar een verdubbelingfonds opgezet: d.w.z. dat de mensen zelf bepalen wat zij zinnig vinden om aan te schaffen voor hun kerk, zij sparen een bepaald bedrag en wij leggen hetzelfde bedrag bij. Zo heeft Malat intussen een generator voor elektriciteit aangeschaft en dit jaar kochten ze hun beamer met geluidsinstallatie om films in het dorp te vertonen. Anderen hebben muziekinstrumenten gekocht, anderen hebben de vloer van hun gebouw aangelegd. Het motiveert de mensen om hun best te doen, om met activiteiten geld bijeen te brengen, maar vooral om dromen te hebben die werkelijkheid gemaakt kunnen worden. Een bibliotheek in de kerk is nu voor verschillenden een mogelijkheid en een wens geworden, omdat ze merken dat het hen helpt om de Bijbel beter te begrijpen en teksten niet uit hun verband te halen.

Ze leren zelf nadenken en dat is iets wat hier zelfs op school niet erg wordt gestimuleerd. (Blinde) gehoorzaamheid is hier de grootste deugd. Je hoeft dan alleen maar te doen wat iemand anders zegt. Het geeft je een goed gevoel, want niemand kan je ter verantwoording roepen, en je kunt niets fout doen. Om zoiets te doorbreken is het werk van de Heilige Geest nodig en we zien langzamerhand sommige mensen wakker worden en hun eigen toekomst in handen nemen. Daar willen graag bij ondersteunen.

We hadden bezoek van een jong echtpaar uit Nederland, dat op zoek is naar Gods weg met hen, eventueel in Perú. Ze mochten erbij zijn en konden proeven wat het belang is van buitenlandse bijdrage in de ontwikkeling van het kerkelijk leven. Evangelisatie kunnen de Peruanen heel goed zelf doen, maar discipelschapstraining is toch nog een gebied waar hulp van buitenaf bij nodig is, vooral in samenhang met praktische, sociale en financiële ondersteuning.

De week na de conferentie ben ik, Froukje, druk geweest met 4 kinderen van het Lilianefonds. Een jongetje, Damian van 6 jaar, moet naar Lima gestuurd worden om te worden geopereerd. Daarvoor zijn er allerlei formaliteiten (overdrachtpapieren) nodig en dat vraagt enorm veel tijd en inspanning. Je krijgt geen lijst met welke formulieren nodig zijn, maar gaandeweg worden er steeds weer andere formulieren bij gevraagd. We beginnen met goede moed en hopen dan dat het niet te lang zal duren. Ongeveer 2 weken later kan Damian naar Lima reizen met zijn vader om een consult te krijgen voor de operatie in het Kinderziekenhuis van Lima. Daarnaast moest naar een oogarts met 2 jongens en naar de neuroloog met een andere. Veel tijd gaat ook zitten in het uitleggen aan de ouders wat er met hun kind aan de hand is en overleggen hoe de behandeling zal zijn. Als de ouders geen onderdak hebben bij een familielid in Cajamarca, mogen ze in onze kerk logeren, waar een ruimte is met stapelbedden voor de mensen uit de “campo” die onderdak nodig hebben. We zijn daar heel blij mee, want het geeft de mensen veel spanning om in de stad hun weg te zoeken naar ziekenhuizen, apotheken en laboratorio. Ook hier in de stad, zelfs in de publieke instellingen, worden de mensen uit het binnenland vaak niet goed behandeld.

Ons werk is integraal, niet alleen het geestelijke is belangrijk, maar ook het praktisch uitdragen van het evangelie en daar hoort gezondheidszorg ook bij. Met ieder kind en zijn ouder bidden we voordat ze weer weggaan, ook als ze geen christen zijn, want de hulp is voor iedereen, niet alleen voor de mensen die bij een kerk horen. Je merkt dat de mensen het waarderen. In Lima kan ik met de hulp van twee katholieke nonnen rekenen, die de weg weten in de ziekenhuizen aldaar. De mensen, die ik naar Lima moet sturen, worden door hen opgevangen en begeleid in hun weg naar de specialisten. Ook met hen kunnen we onze zorgen voor de patientjes uitwisselen en elkaar bemoedigen met gebed.

Deze maand gaan we naar Malat, waar Wilfredo en Judith het volgende Jeugdweekend zullen leiden. Het is een groep jongeren die nog niet zo lang bij elkaar komt, maar we hopen ze hiermee te versterken en ook de jongeren van andere dorpjes aan te moedigen zelf een jeugdgroep op te zetten. Dit doen Wilfredo en Judith vooral door op hen gericht materiaal te zoeken en een aantrekkelijk alternatief te bieden aan alsmaar dezelfde soort bijeenkomsten met de ouderen.

Huwelijksconferentie in Oxamarca

2010-06-16T18:07:00.000-05:00

Er is hier veel gaande in deze “droge tijd” van het jaar. We moeten de activiteiten van het binnenland vooral in deze tijd plannen, omdat de wegen in de regentijd, oktober tot maart, onbegaanbaar worden. Nadat we net de leidersconferentie in Cajamarca afgesloten hadden, zijn we, na de nodige voorbereidingen, nog geen twee weken daarop met Godo en z´n vrouw Teresa naar Oxamarca vertrokken, om samen een echtparenconferentie (of: huwelijksconferentie) te leiden. We hadden daar al eerder een huwelijksconferentie gehouden, en toen kwamen er zoveel echtparen op af, dat we nu vooraf al bekend gemaakt hadden, dat we niet meer dan 40 echtparen zouden kunnen inschrijven, om veel intenser aandacht te kunnen schenken aan de mensen.

Zo startten we uiteindelijk met 39 echtparen (78 deelnemers), waarvan er slechts 9 christenen waren. De studies die Godo voor de echtparen had voorbereid, waren heel open en zonder er doekjes om te winden. Iets wat vooral in de bergdorpen, maar ook in de stad, totaal niet voorkomt. Over “zulke dingen praat je niet”. Ik stel me zo voor, dat dit in Nederland het geval was in de jaren ´20 van de vorige eeuw. Een voorbeeld: iets wat je nauwelijks zult zien, is dat echtparen hand-in-hand lopen. Maar daar komt, dank zij de conferenties verandering in: vanaf het moment dat de lessen beginnen, is het “verplicht” hand-in-hand te lopen! In het begin is dat voor de meesten nog heel vreemd, maar een poosje daarna, genieten ze er zichtbaar van!

Tijdens de avonduren werden er films vertoond:

De eerste film liet het gevaar van alcohol/drank zien: de destructieve werking op het gezins- en huwelijksleven en het herstel daarvan, als mensen van verslaving bevrijd worden. Het was het waargebeurde verhaal van twee alcoholisten, waarvan de ene wel hersteld werd en de andere weigerde vergeving en herstel te ontvangen. Het is hier zo´n enorm bekend gegeven in Peru, dat iedereen het begreep. De tweede avond vertoonden we de ook in Nederland bekende film: “Fireproof” (vuurbestendig). De stoere brandweerman Caleb Holt heeft tijdens zijn werk één motto: laat nooit je partner in de steek. In zijn thuissituatie is dit echter een ander verhaal. Zijn huwelijk met zijn vrouw Catherine is nagenoeg op de klippen gelopen. Wanneer ze een scheiding willen aanvragen, grijpt Calebs vader in. Hij vraagt aan zijn zoon om mee te doen met het experiment 'The Love Dare', waarin Caleb 40 dagen zich inzet om de liefde van zijn vrouw terug te winnen.

Verschillende echtparen reageerden op de uitnodiging om van-nu-af-aan met Jezus en Zijn Woord verder te gaan, elkaar te vergeven en hun huwelijk een nieuwe start te geven. Op de foto´s zie je een aantal, dat op die uitdaging “Ja” gezegd hebben. Er kwamen jonge echtparen tot bekering en we vragen jullie gebed voor hen, dat ze ook de verandering in hun huwelijk en gezin zullen proeven en de diensten in de Gemeente van Oxamarca zullen gaan bijwonen. Bid ook voor Gilmer, de voorganger van de Gemeente; hij heeft eigenlijk geen sterke pastorale bediening, maar is organisatorisch en sociaal enorm begaafd. Beide bedieningen zijn nodig en daarvoor bidden we al geruime tijd.

Tot slot vragen we vast je gebed voor het geplande jeugdweekend in Sucre, waar Wilfredo en Judith verantwoordelijk voor zijn. Dat hopen we te realiseren op 2, 3 en 4 Juli.

Heel hartelijk dank voor je geestelijk mee-strijden. We zijn ons steeds meer bewust, dat we dit alles nooit zonder jullie gebeden zouden kunnen realiseren. Dus: nogmaals heel hartelijk dank voor jullie aandeel in dit hele proces.

Luister ook naar de gebedstelefoon, waar ik elke 2 weken nieuwe gebedspunten inspreek. Het nummer is: (in Nederland) 040 2424466.

Gegroet uit Cajamarca, ook namens Wilfredo en Judith:

Ger en Froukje

Eerste Leidersconferentie in Cajamarca

2010-06-11T09:50:00.004-05:00

Op het moment dat ik verslag uitbreng over de driedaagse conferentie van voorgangers/oudsten uit de bergdorpen, hebben we die net een paar dagen geleden afgesloten. Zoals je weet, was dit de eerste keer dat we de lessen en Bijbelstudies in Cajamarca-stad gaven. Dit jaar hopen we dat nog 2x te doen. Dat betekent dus dat we, zoals tot nu toe gebruikelijk, niet afreizen naar de dorpen, maar we ontvangen nu de voorgaande broeders bij ons thuis- nou ja: “thuis” wil niet zeggen in ons huis, maar in de stad waar we wonen n in de kerk waar we bij aangesloten zijn.

Het was best spannend: zullen ze komen of...? Je zult je je misschien afvragen: “Waarom dit risico nemen?” De reden is de volgende: Als we de lessen in de dorpen geven, dan is het werk van de mensen op het land of met het vee, soms letterlijk naast de kerk. Dus is de verleiding heel groot om even de kerk uit te lopen, om te kijken of alles nog goed verloopt. En als dat niet het geval is, dan blijven de mensen zelfs urenlang weg of komen helemaal niet meer terug tot de volgende morgen! Verder loopt daar de talrijke kinderschare in-en-uit en is het soms niet mogelijk om boven de (meestal toch wel vrolijke) herrie uit te komen met natuurlijk stemvolume. Vandaar dat we de keuze maakten om nu de studies te geven in Cajamarca-stad. We verwachtten zo´n 40 voorgangers, en er kwamen er 37. We mochten die dagen het kerkgebouw in Cajamarca gebruiken. Daar konden de mannen-broeders ´s nachts ook slapen en, omdat er ook een keuken is, hoefde niemand tijdens de conferentie ergens anders heen. Kortom: het was echt een succes en iedereen was erg enthousiast!

De activiteiten startten op maandagavond met een film: “Behind the Sun”. Vooral ook om het blikveld te verruimen van mensen die geen idee hebben, van wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt en vooral ook om te leren bidden voor Christenen die geen mogelijkheid hebben om vrij hun geloof te beleven en te belijden. Judith gaf vooraf uitleg over wát de “Islam” inhoudt en wat de consequenties zijn voor Christenen die in een Moslimland leven.

De 2 dagen daarna, waren echte studiedagen met onderwerpen als: “Volwassenheid en Leiderschap”. Deze studie werd door Gilmer gegeven, de voorganger uit Oxamarca. Hij is één van de mensen waar we in 2001 het werk in het binnenland mee zijn begonnen. Hij is een geweldige collega en arbeider. Niet direct een pastor (“herder”), maar wel een goede leraar, die anderen weet te motiveren en te inspireren. “Hoe vorm je toekomstige leiders”, was de volgende studie, die ikzelf voor m´n rekening nam. Meestal willen “onze” mensen daar niet aan denken, maar er zal toch een tijd komen dat zijzelf alles moeten doen, zonder onze directe hulp. En ook dat zijzelf nieuwe leiders moeten aanstellen, die door hen zijn opgeleid. Zijzelf willen daar liever niet over praten en worden zelfs emotioneel als we voorzichtig proberen uit te leggen, dat er misschien een moment komt dat we hier niet meer zijn...Voor Froukje en mij zijn dat ook geen vrolijke onderwerpen, maar het is de realiteit.

Wie ons daar geweldig goed bij helpt is onze dochter Judith. Meestal geven zij en haar man Wilfredo lessen aan jonge mensen, vooral jeugdleiders, en dat doen ze echt “fenomenaal” met, ik hoop dat het óók zo in het Nederlands heet: “Dynamische Activiteiten” (praktische workshops en actieve spelletjes). De groep wordt daarbij opgedeeld in een aantal kleine groepjes van 4-8 personen, die bepaalde problemen moeten oplossen en dat doen ze zó verschrikkelijk goed; het helpt hen vraagstukken op te lossen vanuit hun eigen context en belevingswereld, met de middelen die zij voorhanden hebben. Echt fantastisch!! Het is mooi om te zien hoe hard de kerkleiders met bepaalde thema´s aan de slag gaan, om het vervolgens aan de rest van de groep voor te leggen en zo samen nog meer te leren.

Die dag werd ook weer afgesloten met een film over de gevaren van alcoholisme -- één van de grootste gevaren in de dorpen, maar ook hier in de stad.

De tweede dag, gaf de voorganger van onze kerk in Cajamarca-stad een uitstekende studie met als thema: “Geloof, Gewoonten en Wetticisme “. Het wetticisme is een grote vijand van blijdschap en vrede; en niet alleen in de bergdorpen. Het staat voor starheid, dorheid en bureaucratie in het geloof. Voor regelzucht, te veel hang naar tradities, et cetera. Dan worden zaken als “welke kleding je draagt” belangrijker dan je persoonlijke relatie met God. Het vormt een continue bedreiging van de vrede met- en ín- God.

Wilfredo gaf daarna een studie over “Sektes en de Bijbelse fundamenten”. In de dorpen waar we werken, vormen vooral de uit Brazilië geïmporteerde “Welvaarts-sekten” een voortdurende bedreiging. Hun leringen zijn geworteld in hebzucht, overgoten met uit hun verband gerukte Bijbelteksten. En dat maakt ´t zo gevaarlijk! Er zijn al heel veel kerkjes in de campo uit elkaar gegaan, juist daardoor. Ook deze dag werden door Judith op-de-praktijk-gerichte opdrachten gegeven, om die in kleine groepjes uit te werken en daarna aan de rest te tonen: wat de gevolgen van extreme sektarische leringen zijn in het praktisch gemeente(be)leven. Deze dag werd afgesloten met Lofprijs en Bedieningen.

De laatste dag heb ik een studie gehouden over “Hoe een gemeente te leiden” en daarin vooral toegespitst op het karakter van de voorganger. Dat is een onderwerp, waar nog niet het laatste woord over ge-“preekt” is en daar zal de twee volgende voorgangers-conferenties nog op doorgegaan worden, want: we kwamen tijd tekort. Het is ook heel bijzonder dat er zo actief meegedaan is, van begin tot eind. Deze mensen hebben soms niet de basisschool kunnen afmaken, zijn niet gewend in de schoolbanken te zitten, maar hebben toch ontzettend hard gewerkt en zijn vol moed en nieuwe informatie weer terug gekeerd naar hun kerkjes. Het was allemaal heel intensief, maar enorm nuttig en feestelijk, zó zal ik het maar kort beschrijven.

Vandaag gaan we weer op reis naar een dorp (Oxamarca), waar we een huwelijksconferentie met zo´n 40 echtparen zullen hebben, waar de meeste stellen nog geen Christen zijn. Bid ook voor hen; ook al is ´t deze keer “met terugwerkende kracht.”

Heel hartelijk dank en heel hartelijk gegroet, ook namens Froukje en Wilfredo&Judith:

Jullie Ger Prakken

Buitengewone weersomstandigheden

2010-05-21T15:08:00.000-05:00

uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Op hetzelfde moment als dat ik dit schrijf, onweert en regent het werkelijk buitengewoon hier in Cajamarca e.o.! Officieel is de regentijd voorbij; normaal gesproken kunnen we bij maans-wisseling (zoals ze dat hier noemen) nog wel een buitje verwachten… maar dat doet zich nu niet voor en toch valt er regen zoals we dat zelfs in de echte regentijd weinig zien… Sommigen zeggen dat het een gevolg is van de aardbeving van deze week hier in het noorden (6,4), en zelfs dat we die meer kunnen gaan verwachten. Gelukkig was de aardbeving hier in Cajamarca “gereserveerd” en zonder slachtoffers, maar in het Amazone-gebied heeft de schok wegen door midden gespleten. Dit is nu het meertje in de tuin:

Laten we hopen dat de natuur weer wat kalmeert.

Buitengewone weersomstandigheden

2010-05-21T14:00:00.000-05:00

Samen Groeien

2010-05-19T16:34:00.000-05:00

uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/
Het was toch erg spannend: het eerste jeugd-leiders-trainingsweekend...

Al vanaf 2001 wordt er met de kerkleiders gewerkt en al snel werd ook het zondagschoolwerk voor de kinderen opgezet. Maar tot dit jaar beperkte het jeugdwerk zich tot één jeugdweekend per jaar in drie verschillende dorpen, waar de tieners en jeugd bij elkaar kwamen en daarna weer uit elkaar gingen.

Maar vorig jaar ontwikkelde zich vanuit de jongeren van de dorpen zelf, de wens om vaker samen te komen en daar ook gericht materiaal voor te hebben. Wilfredo en ik gingen op zoek en stuurden werkboeken naar drie dorpen, maar: hoe wisten ze hoe ze hiermee moesten werken, hoe met de jongeren om te gaan en thema´s aan te kaarten die beter bij hun eigen realiteit horen? Dus zagen we de noodzaak om niet alleen jeugdweekenden te organiseren met de hele groep, maar juist de leiders, en potentiële jeugdleiders, apart te nemen en ze deze zaken te leren.

Tja, hoe doe je dat? Wij hadden dat ook nooit eerder gedaan. Het werkmateriaal voor jongeren dat je in de christelijke winkels vindt, is meestal gericht op de stad, niet alleen de thema´s maar ook het werkmateriaal dat je erbij nodig hebt. Denk maar eens aan kopietjes maken, werkboeken voor de leerling, balonnen, enz. Wat moet je ermee als je in een dorp woont, waar je in het plaatselijke winkeltje nauwelijks wat zeep, kaarsen, koekjes en blikjes kunt halen? Waar geen licht en helemaal geen kopieermachine zijn, en waar sommige voorbeelden uit het boek boven het voorstellingsvermogen van de jongeren uit gaat? Stel je voor dat je als voorbeeld “de zee” neemt: de meeste jongeren van het binnenland van de Andes heeft de kustlijn nog nooit gezien! Maar tegelijkertijd zijn ze weer zo dichtbij de praktische voorbeelden, die Jezus aanhaalde in zijn gelijkenissen over het bewerken van de akkers.

Dat was dus even zoeken. Nadat we uiteindelijk een redelijk werkboek hadden gevonden, moesten we de nieuwe jeugdleiders leren om ermee te kunnen werken en ook alternatieven te bieden, als er materiaal werd gevraagd dat in hun dorp gewoonweg niet te krijgen is. Daarvoor zijn we afgelopen weekend bij elkaar gekomen hier in Cajamarca. Voor sommigen wel een behoorlijk ritje: Angelita moest eerst twee uur lopen voordat ze vier uur verder ging met de bus, uit Malat kwamen ze met de melkbussen-wagen en vanuit Oxamarca is het met openbaar vervoer al gauw 7 uur reizen.

We verbleven vanaf vrijdagavond tot zondagmiddag in de kerk van Elsy, waar ook de kindereetzaal (comedor) van Pan de Vida functioneert (www.pandevida.nl). Terwijl ma Froukje hard in de keuken voor ons eten zorgde, konden wij ons volledig concentreren op het geestelijk voedsel. Vanaf het begin was het keihard werken, elke activiteit had het doel hen ideeën te geven hoe ze het zelf met hun jongeren konden uitwerken:

• Hoe kan ik een film interactief maken, door middel van inhoudelijke vragen?

• Hoe kan ik leerzame maar ook leuke spelletjes doen, zodat ze al spelend elkaar en God leren kennen?

• Hoe kan ik een les uitwerken en nagaan of het begrepen is?

• Hoe kan ik het materiaal van mijn omgeving gebruiken om de les interessanter te maken?

• Hoe moet ik omgaan met leiderschap, trots en vertrouwen?

We waren met z´n 13en, een groepje waarin je ook meer met elkaar kan delen dan in een groep van 50 tieners in een jeugdweekend. Het is mooi om te merken hoe we ervaringen met elkaar konden delen en elkaar konden bemoedigen, zoals ons jaarmotto zegt: “No Retreat, No Surrender!” (terugkeren nooit, opgeven nimmer)

WILFREDO EN JUDITH

Geen zorgen

2010-05-19T11:41:00.001-05:00

Lieve mensen!

Gisteravond (18/05) rond 11.15 pm werd onder andere onze stad Cajamarca wakker geschud door een paar aardschokken. Op dit moment weten we nog weinig wat dit verderop (in de Amazone waar het 6.4 op de schaal van richter was) heeft aangericht, maar het lijkt erop dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Er zijn hier geen meldingen gedaan van ingestorte huizen of gebouwen. Dus jullie hoeven je geen zorgen over ons te maken.

Wat op het moment grimmiger lijkt, is de aanwezigheid van veel politiemannen op belangrijke punten in de stad, in verband met een staking van het openbaar vervoer. Mocht er verder nog wat te melden zijn, dan laten we dat weten.

Gegroet,
Ger Prakken

Revalidatieprogramma voor kinderen

2010-05-13T16:59:00.003-05:00

Het is vaak moeilijk om de kinderen van het revalidatie-programma van het Lilianefonds thuis te bezoeken, omdat ze uren reizen bij ons vandaan wonen. Ze hebben gehoord, vaak via de plaatselijke voorganger dat er een mogelijkheid is tot rehabilitatie, een operatie, medicijnen of therapie en komen dan naar Cajamarca. Meestal worden de eerste contacten via de locale voorganger gelegd. Zo is ook Leonila met haar twee kinderen, Deymis en María, bij ons gekomen. Ze zitten nu 2 jaar in het programma van het Lilianefonds en er is intussen heel wat gebeurd. Deymis heeft orthopedische schoenen en een beugel voor zijn been gekregen, zodat zijn voet niet meer over de grond sleept. Verder heeft hij fysio-oefeningen gekregen die zijn vader met hem doet. María reageerde nauwelijks en kon met haar 3 jaar helemaal niet lopen. Allebei leden ze aan veelvuldige epilepsie-aanvallen. Er is begonnen om hen medicijnen te geven tegen die epilepsie-aanvallen en het eerste gevolg was dat María enigszins begon te reageren en moeite deed om te lopen.

Intussen zijn er in die twee jaar allerlei onderzoeken van beiden geweest. María is pas geleden voor een zeer uitgebreid onderzoek een maand in Lima geweest en van Deymis zijn scans, en een EEG van zijn hoofd gemaakt. Het blijkt nu dat zowel Deymis als María door een tenia-infectie beschadigingen in de hersenen hebben opgelopen met ernstige gevolgen; voeg daarbij een chronische ondervoeding met verkalkingen in de hersenen als gevolg. Dan is begrijpelijk dat beiden niet op het niveau van hun leeftijd kunnen functioneren. Ze worden beiden behandeld, maar veel beschadiging is niet meer te herstellen. Door de epilepsie-aanvallen te controleren met medicijnen, hopen we dat we met therapie en oefeningen hun vaardigheden kunnen compenseren. We hebben hierbij vakkundige oriëntatie van Dr. Rubby, de revalidatie-arts en een neuroloog, die belangeloos de controles doet en de medicijnen regelt.

Gisteren zijn we toch naar Piobamba geweest om het gezin thuis te bezoeken en contact te hebben met Deymis’ onderwijzeres en de medische post van het dorp. De reis duurde 3 ½ uur heen en even zolang terug. Het was een prachtige reis door diepe dalen en hoge bergen. Wat is Perú toch mooi!!! Het zijn smalle weggetjes, waar we soms in een inham moesten wachten als er een enkele vrachtwagen voorbij moest. De ravijnen zijn bepaald niet voorzien van vangrails, dus we waren heel erg blij dat we nauwelijks verkeer tegenkwamen.

De contacten met de school van Deymis en de medische post waren goed. De onderwijzeres begreep beter wat er met Deymis aan de hand was en, hoewel ze een grote klas onder haar hoede heeft, wil ze graag meewerken om te redden wat er te redden valt, Deymis te leren lezen en schrijven. Hij doet heel erg zijn best en doet erg mee in de klas, vertelde de juffrouw. Geweldig, wat een dapper ventje!! Tot nu toe was het elke keer als hij weer een aanval had gehad, dat hij vergeten was wat hij geleerd had, inclusief zijn oefeningen en daar werd hij dan heel verdrietig van. Wat was hij blij en trots dat ik hem kwam opzoeken in zijn klas. Samen zijn we naar zijn huis gegaan om te kijken waar hij woont. Leonila, zijn moeder, is ongeletterd, maar met een grote inzet om haar kinderen te helpen zoveel mogelijk te leren. Ik kon wel merken in de contacten met de onderwijzeres en het personeel van de medische post dat het haar niet helemaal gelukt was om duidelijk te maken wat er precies met Deymis en María aan de hand is. Leonila geeft blijk van een goed verstand en een wil om te leren. Ze heeft haar huis keurig op orde, iets bijzonders in de campo. De keuken is perfect georganiseerd en ziet er schoon uit, voor zover dat kan in een “campo-huis”, waar de vloer van zand is en de muren van aangesmeerde klei zijn.

We waren behoorlijk moe toen we thuis kwamen. Dit doen we niet elke week, maar ik ben blij dat we het gisteren wel gedaan hebben. Het reist gelukkig veel beter met de nieuwe auto. Ger rijdt geweldig op de kronkelwegen en geniet er van dat het soepeler gaat dan met de Jeep, hoewel we die na zoveel jaren trouwe dienst wel missen.

Het eerste jeugdweekend in Oxamarca

2010-05-07T13:04:00.000-05:00

Het was een hele belevenis om met de nieuwe auto naar Oxamarca te reizen. Het zijn slechts 130 km, maar voorheen deden we er 7 uur over. Met verbeterde wegen en een auto die beter veert, minder “tank” is dan de aangepaste Jeep, konden we de reis in 4 ½ uur rijden.

De eerste activiteit van dit seizoen was een jeugdweekend. Er waren 49 jongelui bij elkaar gekomen. De meesten 14 en 15 jaar oud, met uitschieters naar boven en naar onder. De meesten zijn leerlingen van een middelbare school. Ze kwamen van verschillende plaatsen, soms 2 uur lopen voordat ze in Oxamarca aankwamen.

De weg van Celendín, de dichtsbijzijnde grotere plaats, naar Oxamarca is geweldig mooi; dat wil zeggen: het landschap. Je daalt eerst af naar een rivier, waar de temperatuur subtropisch is en daarna stijgt en kronkelt de weg weer naar boven tot je over een bergkam komt en ineens het dorp Oxamarca ziet liggen. Oxamarca ligt op een hoogte van 2900m. boven zeeniveau, iets hoger dan Cajamarca-stad. Als de zon schijnt is het een prettig klimaat, maar nu heeft het geregend vanaf vrijdagavond tot zondagmorgen. Iedereen liep met truien en jassen aan, die wegens de mist ook vochtig werden.

Judith had het programma georganiseerd. Er is altijd veel voorbereiding nodig en we zijn heel erg blij dat zij dat allemaal doet samen met Wilfredo. Het programma moet ook hier afwisselend zijn. In Nederland moet er heel veel uit de kast gehaald worden, willen jonge mensen geboeid of vermaakt worden. Hier is het voor de jongelui in de campo (binnenland) een belevenis om een paar dagen samen op te trekken, groepsdynamieken te doen en spelletjes.

Ger en Wilfredo hebben samen met Gilmer, de voorganger van Oxamarca, de studies verzorgd. Het thema van de jeugdweekenden dit jaar is “Retroceder nunca, rendirse jamás”. Letterlijk vertaald: “terugkeren nooit, opgeven nimmer”. Het is een bekende kreet, die ook o.a. op vrachtwagens wordt geschreven. Het doet wat als Judith zegt: “Retroceder nunca, rendirse........?” en de hele club antwoordt luid: “JAMÁS!!!!”

Van de groep waren er 22 vorig jaar ook bij en het is heel leuk om dat te merken in o.a. de betrokkenheid. De aandacht was goed en op verschillende manieren werd dat gestimuleerd. We zien dat de jongeren groeien in hun geloof. Sinds vorig jaar is er ook in Oxamarca een groep jongelui die wekelijks bij elkaar komt. Ze doen bijbelstudie en ook spelletjes met een bedoeling, d.w.z. thema´s als communicatie of relaties worden met spelletjes duidelijk gemaakt. Gewoonlijk zijn de jonge mensen van de campo erg verlegen, maar juist door die spelletjes komen ze wat los en krijg je ook antwoorden als er vragen worden gesteld tijdens de studies.

De campo is een volkomen andere wereld dan de stad, toch is ook dáár de ontwikkeling niet buiten te sluiten, want zodra er electriciteit komt, halen de families de TV onder hun bed vandaan, die ze daar voor die gelegenheid al hadden bewaard, en kunnen ze op een paar kanalen contact krijgen met de buitenwereld. Het is niet altijd positief, wat ze dan te zien krijgen. Behalve nieuws wat meestal alleen nationaal nieuws is, komen er per dag zo’n 5 soaps per zender voorbij waar de liefde bezongen wordt en zonder enig criterium wordt gepresenteerd. Onder het mom van liefde is alles mogelijk, overspel, ontrouw, moord, bedrog, enz. In de programma’s van de jeugdweekenden proberen we aan te sluiten bij de belevingswereld van de jongelui en hen uit te dagen om andere wegen te gaan dan ze om hen heen zien. Het verslag van het afgelopen jeugdweekend en mooie foto´s hiervan, kun je op de website van Wilfredo&Judith lezen: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Een bijkomend aspect zijn de ontmoetingen die we dan na lange tijd hebben met de ouderen van de kerk van Oxamarca. Het sociale leven is op straat, dus als ik, Froukje, even naar de markt ga om wat fruit voor onderweg te kopen, kom ik steeds volwassenen uit de kerk tegen en met iedereen moet even een praatje gemaakt worden. Snel willen ze even vertellen hoe het gaat, wat hun problemen zijn en vragen ze gebed voor concrete zaken. Elke keer zijn we weer blij hen te zien, te kunnen bemoedigen en te horen hoe het gaat. Sommigen willen graag en Bijbel kopen of een zangbundel, dus we nemen altijd een tas vol spullen mee naar de campo, er is immers geen bijbelwinkel in het dorp.

Ook zijn er altijd wel ouderen die niet meer goed kunnen lezen en dan kunnen we hen helpen met een leesbril die we in Nederland goedkoop hebben kunnen vinden. Vooral als ze al heel lang niet meer konden lezen, zijn ze enorm blij weer te kunnen zien wat er in de Bijbel staat. Veel ander leesmateriaal is er niet... Ondanks dat de bijbel vaak moeilijk te begrijpen is voor de mensen, vanwege hun geringe opleiding, vaak hooguit 3 jaar lagere school, en de moeilijk ouderwetse taal, merken we dat de kracht van het Woord van God enorm is. God heeft en heel speciale manier van omgaan met mensen van de campo en wij mogen daar getuige van zijn: Een enorm voorrecht!!!!

No Retreat, No Surrender!

2010-05-05T19:09:00.000-05:00

Door http://www.judithprakken.blogspot.com/

No Retreat, No Surrender! (geen weg terug, geen capitulatie): dit is het centrale thema tijdens de jeugdweekenden van dit jaar. Deze weekenden zijn enorm motiverend voor de jongeren, omdat ze in het binnenland te weinig werkmateriaal en informatie bij de hand hebben. De meeste plaatsen hebben geen boekhandel of Internet in het dorp en soms zelfs geen electriciteitsaansluiting. Toch zien we vaak dat, na de geweldige tijd samen, het wegebt en ze vaak niet meer regelmatig samenkomen om elkaar te bemoedigen. Vandaar dit thema: geef niet op, ga door!

Afgelopen weekend hebben we het eerste tiener- en jeugdweekend van het jaar gehad met 49 jongeren van Oxamarca en omstreken: 22 die al een paar jaar meedoen - waarbij we ze bijna letterlijk zien groeien - en 27 die dit jaar voor het eerst aan zo´n activiteit deelnamen! Een hele uitdaging voor ons, vooral omdat de jongeren van het binnenland gesloten zijn en niet gewend zijn feedback te geven of zelf aan workshops deel te nemen.

Het programma was volgeladen, maar erg afwisselend. Het is voor hen ook best intensief, omdat ze ook op school niet gestimuleerd worden zelf na te denken, of om de hele dag de aandacht erbij te houden. Ik, Judith, ben verantwoordelijk voor de programmering, zorgen dat alles op tijd gebeurt, dat iedereen erbij is, dat de materialen compleet zijn, enz. Verder ook voor het ontspanningsgedeelte dat weer aansluit op het algemene thema van het weekend en een praktische workshop om zelf met een bepaald thema aan de slag te gaan, de Bijbel onderzoekend. Wilfredo en mijn vader, Ger, zijn verantwoordelijk voor de Bijbelstudies, die gerelateerd aan het centrale thema worden gegeven: “Geloof: illusie of beslissing”, “Wees moedig en sterk”, “Geloof, cultuur en gewoontes”, “Getuigen in een christelijk land”, “Volwassenheid en Leiderschap”, ...

Ondanks het onverwachte koude en natte weer, hebben we weer de warmte van het binnenland kunnen ervaren, het nut van dit soort bijeenkomsten, de eenvoud van de mensen en de wil om mee te doen en te leren. Wat erg belangrijk is, is werken aan hun zelfbeeld. Zoals we zo vaak tegenkomen, worden mensen van het binnenland gediscrimineerd en slecht behandeld, omdat de stadsmensen beweren beter/ slimmer te zijn. Dit willen we doorbréken, we willen hen graag leren de mogelijkheden te benutten als die er zijn, en ze die anders aanreiken als dat binnen ons bereik is.

Als we zo bezig zijn denk ik: waarom moeten we in de stad bijna op de kop gaan staan om de aandacht te trekken, en moeten we daarentegen in het binnenland limieten zetten voor de hoeveelheid jeugd die mee mag doen in zo´n weekend? In het binnenland, tussen de bergen en de natuur, word je niet te snel afgeleid van de essentie van het leven, word je minder beïnvloed door flitsende plaatjes en overdreven reclames, maar kun je in levende lijve ondervinden wat er in zoveel Bijbelverhalen wordt verteld over zaaien en oogsten, over schapen en herders, over gevaren en echte zekerheid.

Het is ontzettend belangrijk dat deze groep, en groepen uit andere dorpen die al samenkomen, worden versterkt met nieuw materiaal, thema´s die hen bezighouden, theater, nieuwe liederen, etc. Daarvoor laten we nu de leiders en toekomstige leiders naar Cajamarca komen, om twee dagen lang een verkorte opleiding te krijgen, waarin ze informatie aangereikt krijgen over het grote belang van het werk met de jongeren en thema´s die relevant zijn. De 14de van deze maand hebben we de eerste workshop met jeugdleiders uit ongeveer 5 dorpen. We hopen en bidden dat er meer leiders zullen opstaan, die het werk willen oppakken en doorzetten in andere dorpen, zodat het een blijvend positief effect zal hebben, en er een echte ontwikkeling kan komen in de dorpen vanuit de jeugd: zowel geestelijk als maatschappelijk.

“Ja, wees moedig en sterk! Ban angst en twijfel uit uw hart. Onthoud dat de HERE, uw God, u overal terzijde zal staan." Jozua 1:9

We hebben zoveel mooie foto´s van deze geweldige jongeren, hieronder een indruk van het weekend... Wilfredo en Judith

Eerste vergadering met de leiders

2010-04-09T16:43:00.003-05:00

Afgelopen woensdag hebben we de eerste vergadering gehad met alle leiders (ongeveer 40 voorgangers en oudsten) van Sucre en Oxamarca met hun buitenposten (anexos): 18 kerkjes in totaal. Het is elke keer weer een feest om elkaar weer te zien na de regentijd voor het inplannen van het nieuwe seizoen; ook de mensen onderling genieten er enorm van. Zoals we al eerder schreven, wordt dit jaar het programma behoorlijk omgegooid.

De 3-daagse Bijbelconferenties voor de leiders zullen worden gehouden in Cajamarca in plaats van in hun eigen dorpjes. We krijgen de beschikking over de kerk en bijzalen van “onze” kerk hier. Er is ruimte voor de lessen, slaapgelegenheid en ook een keuken waar gekookt kan worden. We verwachten dat er zo´n 45 mensen zullen komen. Er is gesteld dat er minstens 3 leiders per kerk moeten komen, maar er zijn kerkjes, die wel heel klein zijn, waardoor er maar 1 of 2 kunnen komen. We dringen er erg op aan dat er leidersteams gevormd zullen worden, zodat het niet meer van één man zal afhangen. Dat kost voor sommige mensen een omslag in hun denken, maar we geloven dat het beter is voor de voortgang van het werk. Vaak moet één wegens werk of gezondheid een tijd zijn dorp verlaten en dan kan de ander het werk “gewoon” voortzetten.

Er zijn 3 conferenties gepland in Cajamarca. Daarnaast nog 2 conferenties voor (toekomstige)jeugdleiders, ook in Cajamarca. Judith en Wilfredo stellen het programma van de workshops voor jeugdleiders samen en verzorgen ook het programma van de jeugdweekenden. Verder zijn er in het binnenland 3 jeugdweekenden gepland en 2 huwelijksconferenties met een top van 40 echtparen om beter aandacht aan iedereen te kunnen geven. Deze weekenden en huwelijksconferenties worden in de campo gehouden.

Tijdens de vergadering komen er allerlei meningen van de mensen naar voren en merken we vooral dat het heel erg nodig is dat de lessen verdiept worden met onderwerpen als leringen over sektes, administratie van de gemeente en conflictbeheersing, e.d.. Dat naast de onderwerpen van hermaneutica en homiletiek. We zoeken buiten het gewone team ook gastdocenten, dat is ook een onderwerp van gebed.

30 April – 2 Mei – Jeugdweekend in OXAMARCA (Wilfredo en Judith)
15 - 16 Mei – Jeugdleidersconferentie in CAJAMARCA (Wilfredo en Judith)
31 Mei – 3 Juni – I Leiders Conferentie in CAJAMARCA
11-13 Juni – huwelijksconferentie in OXAMARCA
14-16 Juni – huwelijksconferentie in PIOBAMBA
2-4 Juli – Jeugdweekend in SUCRE (Wilfredo en Judith)
26-29 Juli - II Leiders Conferentie in CAJAMARCA
5-6 Augustus – Zondagschool-seminar in PIOBAMBA
27-29 Augustus - Jeugdweekend in SUCRE (Wilfredo en Judith)
13-16 September - III Leiders Conferentie in CAJAMARCA
8-10 de Oktober - Jeugdleidersconferentie in CAJAMARCA (Wilfredo en Judith)
8-9 de Oktober – Zondagschool-seminar in OXAMARCA
21 Oktober – Algemene vergadering voor evaluatie en afsluiting 2010

Nieuw werktuig!

2010-04-09T16:03:00.006-05:00

Het is niet te geloven. We hebben een nieuwe auto: voor het eerst in onze geschiedenis!

Sinds vorig jaar is het meewerkende team gegroeid en verschillende keren zijn we met meer dan 4 personen naar de campo geweest. Soms kon het met openbaar vervoer, hoewel we dan weer problemen hadden met de materialen die we mee wilden nemen, en het laatste jeugdweekend moest worden afgelast, omdat er geen openbaar vervoer beschikbaar was. Nu hebben we een auto met de mogelijkheid van 7-8 zitplaatsen. We zijn er heel gelukkig mee en ongelooflijk blij dat het geld ervoor is. We hebben nu meer mogelijkheden om teams mee te nemen voor de verschillende activiteiten in de campo. Het lijkt een luxe auto en dat is het ook wat betreft zitcomfort (we schamen ons haast :) ), maar de auto heeft vooral ook alle andere eigenschappen die nodig zijn om de campo in te gaan, zoals 4x4, automaat, diesel, enz. De wegen naar de dorpen zijn steeds een beetje beter, zodat we verwachten dat we nog lang plezier zullen hebben van deze nieuwe aanwinst voor het werk.

Hieronder zie je Ger geconcentreerd aan het werk: bestuderen van alle functies :)

SEMANA SANTA

2010-04-02T17:22:00.007-05:00

Pasen wordt hier een week lang gevierd, dat wil zeggen voornamelijk in de katholieke kerken. Er zijn processies met vuurwerk en allerlei toeristische activiteiten die niets met echt Pasen te maken hebben. Donderdag en vrijdag zijn vrije dagen en dan worden er de hele dag christelijke films vertoond. “Het leven van Jezus”, “De tien geboden”, “Ben Hur”, enz. Veel mensen gaan een lang weekend weg. Maandag is hier weer een gewone werkdag.

In de evangelische kerken wordt, als reactie op de katholieke traditie, over het algemeen weinig gedaan. Donderdagavond hadden we in onze kerk een byzondere dienst met een toneelstuk en een preek gehad, en op vrijdag wordt er niets meer gedaan. In veel kerken wordt op de Paaszondag de opstanding soms genoemd, maar de kerk wordt niet versierd of zo. In de supermarkt hangen nu een paar zakjes chocolade-eitjes, maar verder vind je in de winkels geen paasservetten, paasbroden, grote en kleine paaseitjes, handleidingen om eieren te beschilderen, enz. Hoewel dat alles natuurlijk ook niets met echt Pasen te maken heeft, geeft het toch een speciaal gevoel.

Samen met Judith zijn we de stad ingegaan om knutselspullen te kopen en onze eigen paasversieringen te maken. We zijn er druk mee geweest en ook onze hulp, Melchora, is aangestoken om eieren te verven en kuikentjes te maken.

Vanavond, vrijdag, wordt bij het kerkje van Wilfredo en Judith op straat een “Jezusfilm” vertoond. Tijdens zo’n week zijn de mensen wel ontvankelijker voor het evangelie. Ger preekt zondag weer in “onze” kerk. Omdat niet iedereen tegelijk kan komen, zijn er drie diensten met dezelfde zangdienst en preek en Ger zal zeer zeker het Opstandingsfeest in zijn preek verwerken. Het is immers het belangrijkste feest van de christenheid?

We wensen iedereen een zeer zinvol Paasfeest!!!

De Paasdagen

2010-03-31T11:53:00.007-05:00

Ontwikkeling op verschillende gebieden

2010-03-01T12:22:00.005-05:00

Vorige week zijn we naar een vergadering geweest in Lima, van de Peruaanse Christelijke organisatie waar de kerken onder vallen, waar we in het binnenland van Cajamarca mee werken. Omdat we alleen ‘s avonds naar Lima kunnen reizen (met de bus), waren we er de dag van te voren al, want de bus vertrekt uit Cajamarca om 7 uur ´s avonds en komt de volgende dag tegen half 11 aan.

We hebben de rest van de maandag vóór de vergadering gebruikt om bij te praten met Zuster Esperanza over de kinderen van het Lilianefonds. Zij is een Spaanse non en 83 jaar oud, die de hele dag doorbrengt in de ziekenhuizen om mensen te helpen. Zij is mediator (tussenpersoon) van het Lilianefonds in Lima. Als ik kinderen naar Lima moet sturen voor operaties of onderzoek die niet in Cajamarca kunnen worden gedaan, dan verzorgt zij die kinderen, maakt afspraken met de artsen, enz. Momenteel is Nicanor in Lima. Hij is geopereerd aan beide voeten, omdat hij klompvoeten had, en kan voorlopig niet naar huis. Esperanza bezoekt hem en gaat met hem naar de dokter als het gips van zijn voeten moet vervangen worden. We hadden heel wat te bespreken en konden rekeningen vereffenen. Er zijn zoveel kinderen die soms door hun eigen ouders worden verwaarloosd, omdat ze “anders” zijn! Een andere mediator van het Lilianefonds kwam langs en informeerde me over een kind in onze regio, wat geholpen moet worden. Op die manier helpen we elkaar. Zr. Esperanza is een heel bijzonder mens, zo vol energie voor de kinderen en voor God! Ik ben heel blij dat we kunnen samenwerken. Soms kunnen we ook samen bidden en elkaar bemoedigen.

Daarna hadden we 2 dagen vergadering en ontmoeting met voorgangers uit andere streken van het land. Ook uit Huancayo waren een paar voorgangers gekomen, die in onze vorige periode meewerkten in de kerk in Huancayo. Braulio is nu voorganger van de kerk in Huancayo, waar we in de tachtiger jaren mochten dienen en Noe is voorganger in Matahuasi, waar de school nog steeds staat die we destijds mochten oprichten. Ook zij waren heel blij ons na vele jaren weer te zien; vooral ook om Judith te zien, die zij als klein meisje hebben meegemaakt en nu met haar man bij kan dragen aan het werk met de kerkjes. We moesten natuurlijk met elkaar op de foto.

Donderdag en vrijdag hebben we een paar vrije dagen aan het strand gehad. Het was heel erg heet, maar wel lekker rustig, want thuis staan ze natuurlijk steeds aan de deur om schoolspullen op te halen, de middelbare-school-beurzen te regelen, bouwprojecten te overleggen en advies te vragen op allerlei gebied. Terwijl ik dit schrijf, zit Ger met twee mannen van de campo op het terras om ze geestelijk te versterken.

We zijn al weer volop aan het werk, want het programma voor het basisschoolpakket wordt deze week klaar gemaakt. Het schooljaar gaat hier van Maart tot December. Er zijn 250 kinderen van trouwe gemeenteleden in het binnenland, die een basispakket krijgen van schriften, pennen, potloden, enz. Elsy, die de inkopen heeft gedaan, is er heel erg druk mee om voor alle kerkjes een pakket klaar te maken. Doordat we al een aantal jaren de ouders helpen zodat de kinderen de basisschool kunnen afmaken, zijn er steeds meer kinderen die kunnen doorgaan met de middelbare school. Daarom komen de ouders van de middelbare scholieren deze weken om hun studiebeurs op te halen. Ze komen met het rapport van de kinderen en met de jongelui zelf. Het is een prestatiebeurs dus de kinderen moeten met hun rapport komen. Met een 14 (in Nederland een 7) gemiddeld krijgen ze de onkosten voor dit schooljaar vergoed, zowel boeken en leermiddelen als uniform en schoenen.

Zonder deze steun, die we namens jullie mogen geven, zouden deze gebieden van het binnenland minder ontwikkeling ondergaan en daarom ook minder hoop hebben op het doorbreken van de vicieuze cirkel van de armoede.

Niets Is Zo Veranderlijk Als Het Weer...?

2010-02-12T16:36:00.006-05:00

***foto SIERRA REGEN IN ONZE TUIN*** In het Zuiden van Perú regent het te veel en nu ook hier in het Noorden, waardoor er overal overstromingen en ongelukken ontstaan: vooral aan de kust waar ze geen grote hoeveelheden water gewend zijn. Officieel is het nu de regentijd in de hoogvlakte, en in de omgeving van Cuzco alleen is zo ongelooflijk veel regen gevallen dat er 5.000 mensen dakloos zijn geworden. Bovendien is het toerisme naar Cuzco helemaal stil gevallen door de noodtoestand en hebben nu veel bedrijven, hotels, winkels enz. geen inkomsten meer, waardoor er veel ontslagen gevallen zijn. Gelukkig is Cajamarca in de Peruaanse Andes (Sierra) beter opgewassen tegen voortdurende regen en is het tot nu toe nog goed geweest voor de gewassen, gezien de regen op zich liet wachten en de landbouw daaronder leed. Dus ook hier is het klimaat helemaal van slag, of is het onbestendige van het klimaat nu regel geworden? We zijn enorm geschrokken van de grote ramp in Haïti waar onze collega zendeling Johan Smoorenburg zijn kinderdorp heeft (www.hartvoorhaiti.nl). Het zijn allemaal tekenen die te denken geven. We kunnen in elk geval bidden voor elkaar.

Ondertussen zijn we al weer volop aan het werk. Het lijkt net of we nauwelijks weg zijn geweest. Uit Piobamba - een dorp zo’n vier uur van Cajamarca vandaan - kwamen de broeders om over de voortgang van de bouw van hun nieuwe kerkgebouw te praten: meteen hebben we er een vergadering van gemaakt om een leidersTEAM in te stellen, in plaats van één leider die al jaren “de baas” was. Toen we 10 jaar geleden in Cajamarca kwamen werken, hadden alle kerkjes één leider, waarvan werd verwacht dat hij alles zou doen: altijd preken, zangdienst, administratie van de kerk, huisbezoeken, enz.; dit alles náást het bewerken van zijn land en verzorgen van zijn vee. Dat is langzamerhand aan het veranderen, ook als initiatief vanuit de kerkjes zelf. Er worden leidersteams in de kerkjes aangesteld, waardoor het leiderschap steviger wordt en het niet meer van één persoon afhangt. Ook de verantwoordelijkheid wordt gedeeld en de mensen groeien daardoor in hun geestelijk leven. ***foto VERGADERING MET KERKLEIDERS VAN PIOBAMBA***

We zijn al volop bezig om het lesprogramma voor dit jaar voor te bereiden. Er worden nu 2 huwelijksconferenties gepland, 3 jeugdweekends, 2 jeugdleiderseminars, 3 zondagsschoolseminars en 3 Bijbelstudieprogramma’s. Tot vorig jaar gingen we altijd naar de mensen in de campo (binnenland) toe, maar dit jaar zullen we, op voorstel van de leiders, de 3 Bijbelstudieprogramma’s in Cajamarca houden. Ze moeten er dan meer voor doen en vanzelfsprekend krijgen we dan mensen, die echt verder willen en zich als leider willen ontwikkelen.

De cursussen over basisprincipes van de Bijbel blijken nodig te zijn, want bijvoorbeeld in Piobamba zijn 3 sektes neergestreken: “Dios es Amor”, een Braziliaanse prosperity-sekte, die de mensen alleen nóg armer maakt, de “7e dag-adventisten” en een Peruaanse sekte: “de Israëlieten”. Zij leggen de mensen op grond van angst de wetten van Mozes op, de mannen lopen met lang haar, wat onder een hoed verstopt wordt en de vrouwen hebben sluiers op hun hoofd, die moeten lijken op de sluiers uit het Midden-Oosten. Als de evangelische kerk niet goed onderwezen is, zijn de mensen een gemakkelijke prooi voor van-de-bijbel-afwijkende-leringen, die meestal op angst en uiterlijke of puur financiële winst gebaseerd zijn. In Piobamba is de kerk lange tijd heel zwak geweest; juist nu de mensen actief worden en er gezinnen tot bekering komen, zijn deze sektes binnen gekomen. Dit is een belangrijke reden om in de lessen van dit jaar ook onderwijs te geven over sekten, en over uiterlijke/ secondaire zaken van principiële zaken te kunnen scheiden. ***foto PASTORALE TEAM OP WEG NAAR HUIS OM TE GAAN “ZAAIEN”***

De komende week gaan we, samen met Wilfredo en Judith als verantwoordelijk team voor het jeugdwerk, voor een paar dagen naar Lima voor de jaarlijkse vergadering van de Peruaanse organisatie waar we als zendelingen bij zijn aangesloten. Het is altijd opbouwend om mensen uit de verschillende streken van het land te ontmoeten en te horen hoe het hen vergaat in hun werk. Soms zijn het goede berichten, maar soms is het ook bedroevend als je hoort hoe afgelegen sommige kerkjes zijn en daardoor weinig onderwijs ontvangen. Er zijn nog heel veel gebieden in Perú waar het evangelie nauwelijks gehoord is en waar vooral bijgeloof en afgodendienst de vooruitgang, ook maatschappelijk, in de weg staat. Samen met jullie gebed en steun proberen we hier in het Noorden het evangelie gestalte te geven in WOORD EN DAAD.

Hart voor Haiti

2010-01-20T10:46:00.003-05:00

Haiti is getroffen door een van de verschrikkelijkste rampen die het land ooit heeft gekend. Het land wat bekend staat als het armste land van het westelijk halfrond is lam geslagen en heeft hulp nodig om de gevolgen van de aardbeving te boven te komen. Johan Smoorenburg werkt er al jaren onder "Zending en Gemeente". Als stichting HART VOOR HAÏTI doen ze alles wat op dit moment binnen de mogelijkheden ligt om hierin mee te helpen. Wilt u ook helpen??

Maak uw gift over op bankrekeningnummer: ABN/AMRO 50.11.62.194 (Pijnacker) onder vermelding van "Noodhulp Haiti" of maak gebruik van IDeal betaalmogelijkheid rechtsonderaan deze website: http://www.hartvoorhaiti.nl/

Bedankt voor uw steun en gebed.

(klik op het artikel om te vergroten)

Kijk ook naar het verslag op Youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=gxU5WqBvY_I

Nieuw e-mail adres

2010-01-19T12:09:00.002-05:00

Door problemen met onze oude provider van amauta, hebben we een nieuw e-mail adres. We verzoeken U het oude adres te verwijderen en door het volgende te vervangen:

gerprakken@gmail.com

Weer THUIS

2010-01-15T12:07:00.000-05:00

Op het moment dat we dit Perú-nieuws zitten te schrijven, is dat met een zéér dubbel gevoel. Alles wat er gebeurd is in Haïti (en nog gebeurt op dit moment), is eigenlijk geen moment uit onze gedachten. En dat steekt dan zo ontzettend schril af tegenover de fijne dingen die hier gebeuren! Toch willen we in de allereerste plaats aanmoedigen om te bidden voor de achtergebleven mensen in dat land en vooral voor het team van Z&G dat uiteraard niet weet wáár te beginnen met het helpen. Ik was best ontroerd toen ik hier op het nieuws zag, dat bewoners van het kustgebied van Perú, waar een paar jaar geleden óók een heftige aardbeving was, hulpgoederen aan het verzamelen waren om die per vliegtuig naar Haïti te sturen...!! Daar kunnen we een flinke les uit leren. Deze mensen hadden zélf ervaren, wat het betekent om in de diepste nood van je leven, hulp te ontvangen. Wij, christenen, hebben in de nood van ons leven óók uitredding ontvangen. En daarom willen we díe hulp in alle facetten geven aan de grote scharen van mensen, die opgejaagd en afgemat door het leven gaan. Namens die mensen willen we je van harte danken, dat we dit kunnen doen met de middelen die ons ter beschikking staan.

Door omstandigheden zijn we het afgelopen jaar extra lang in Nederland geweest. We hebben veel gereisd en in ik-weet-niet-hoeveel verschillende bedden geslapen. Maar het was de moeite alleszinds waard! De hartelijkheid van zóveel mensen heeft ons geweldig goed gedaan. En ondanks de langere tijd, konden we toch nog niet voldoen aan alle verzoeken om in de gemeente op “bezoek” te komen om alles te delen wat de Heer op ons hart had gelegd. Maar we willen jullie hartelijk bedanken voor de warme vriendschap die we hebben gekregen(ondanks de kou en de sneeuw). De afscheidsdienst in Leusden was dan ook als een warme douche en een flinke impuls om jullie “waardig” te vertegenwoordigen in Perú.

Ondanks het feit dat wij niet met Kerst in Perú konden zijn, hadden we alles zo geregeld, dat het feest in alle bergdorpen, niet minder uitbundig gevierd zou worden. Elsy heeft alles fantastisch uitgevoerd en is zélf naar een dorp gegaan, waar nog NOOIT in de bestaans-geschiedenis Kerst gevierd was. Het werd een geweldig feest en we hopen dat ze het voor volgend jaar zelf kunnen organiseren. Wat mij dan het meeste aanspreekt, is het feit, dat we weer eens de EERSTEN waren. “Dat moet meer gebeuren”, denk ik dan, “vóórdat anderen met allerlei inhoudloze, carneval-achtige toestanden, de mensen proberen in een soort roes te brengen.” In ieder geval werd het feest van Jezus´ komst in 12 verschillende dorpen gevierd, waarvan in 2 voor de eerste keer.

We zijn nu (op het moment dat ik dit schrijf) weer precies een week in Cajamarca. Twee dagen na aankomst al mocht ik in de hoofd-Pinksterkerk van Cajamarca spreken, en vandeweek hebben we ook al een belangrijke vergadering met alle groepsleiders van de Vergadering-gemeente gehad. De mensen in de bergdorpen weten ook dat we weer gearriveerd zijn en beginnen ons al te bezoeken. Zo kwam de voorganger van La Quiña - een dorp 7 uur rijden en 3 uur lopen van Cajamarca af - ons een paar dagen geleden opzoeken om ons welkom te heten. De gemeente in dat dorp heeft een heel moeilijke tijd doorgemaakt, maar nú had hij héér-lijke berichten: er waren 7 jonge mensen tot bekering gekomen en verder zijn er zo´n 10 mensen terug gekomen die door de “scheve-schaats-handelingen” van de vorige leider weggebleven waren. We waren tóen erg bezorgd, dat dit zo´n beetje de ondergang van de gemeente zou inluiden, maar na de “schoonmaak” bleek het tegenovergestelde te komen!!

Er zal nog heel veel geregeld moeten worden, voordat het programma voor het lesgeven weer van start zal gaan. Maar dat zal Judith hier onder uit de doeken doen Ze is een “kei” in het plannen maken en “verandering doet eten”—óók geestelijk ! En hóe ze uitgevoerd zullen worden, hangt af van jullie gebed. Nogmaals vast heel hartelijk dank voor de inzet van ieder persoonlijk.

Judith Schrijft:

Na een werk-bezoek aan Nederland (ook wel “verlof” genoemd) - voor mijn ouders langer dan voor Wilfredo en mij - verlangden we weer naar ons eigen plekkie in Cajamarca, waar we nu net een weekje zijn.

De tijd in Nederland is heel goed geweest. Wilfredo en ik hebben mogen delen in de zegen, die de gemeentes in Nederland zijn voor de gemeenteopbouw en ontwikkelingshulp in Perú, door het zendingwerk financieel maar vooral geestelijk te ondersteunen. We hebben veel nieuwe mensen leren kennen en veel mensen hebben ons, en ons aandeel in het werk, kunnen horen en zien. Dat was heel intensief, maar ook interessant en gezegend. We hebben kunnen merken dat er anders tegen zendingswerk wordt aangekeken dan vroeger, dat er veel korte zendingsmissies zijn en dat het zendingwerk op zich ook een ontwikkeling ondergaat. Het evangelie is integraal, het evangelie werkt aan de geestelijke én materiële noden. De zending moet ook gehoor geven aan Galaten 2:10 “Onze enige verplichting was (is) dat we de armen ondersteunden, en dat is ook precies waarvoor ik me heb ingezet.”

In oktober 2009 hebben we het programma van 2009 afgesloten met een evaluatie van alle activiteiten van het afgelopen jaar en voorstellen gedaan tot verbetering van de resultaten in het nieuwe jaar. De afgelopen 9 jaar hebben de kerkjes les “aan huis” gekregen, waarbij de leiders in een centrale kerk dichtbij hun dorp bijeenkwamen en basis Bijbelkennis kregen toegediend. Dit jaar willen we hun kennis en vaardigheden meer verdiepen door ze intensief, om de twee maanden, in een lesprogramma hier in Cajamarca op te leiden in thema’s als: taken van het pastorale team, muziek binnen de kerken, pastorale zorg, taak van de kerk binnen de samenleving, afgewisseld met praktische workshops. Daarvoor moeten ze hun dieren onderbrengen en moet voor hun akkers worden gezorgd in de week dat ze afwezig zijn. Daarnaast zullen wij moeten zorgen voor onderkomen, eten en leraren. Voor beide partijen dus logistiek veel werk, maar een hele uitdaging om iedere keer weer meer echte, onafhankelijke, geestelijk volwassen en toegewijde leiders te mogen vormen!

Wilfredo en ik staan dit jaar voor de uitdaging gericht van start te gaan met jeugdleiders te vormen. Voor het eerst, sinds we de jeugdweekenden organiseren, komt de jeugd in ieder geval in drie dorpen nog altijd bij elkaar. Vorige jaren viel de groep uiteen na een gezellig weekend samen God zoeken. Opeens krijgen we de vraag of we ook speciaal werkmateriaal voor tieners en jeugd hebben, voor een wekelijks programma! Naast de gewoonlijke jeugdweekenden in drie dorpen, zullen we ook minstens twee keer een intensieve seminar in Cajamarca organiseren, waarin ze worden opgeleid tot leiders, het programma met ze wordt doorgenomen, didactische spelletjes worden aangeleerd en schriftelijk materiaal wordt meegeven.

Maar niet alles zal in Cajamarca plaatsvinden, want de huwelijksconferentie, die vorig jaar voor het eerst werd gegeven met 75 echtparen, zal nog altijd in de dorpen worden gedaan. We hopen dat de voorgangers, die deze speciale bediening hebben, de tijd vinden om samen met ons in verschillende kleinere groepen de thema’s te kunnen gaan uitdiepen. Zo ook worden de zondagschool-seminars nog altijd in de verschillende dorpen gehouden. Niet te geloven dat 8 jaar geleden die kinderen voor de ouders alleen nog dienden om op het vee te passen of te werken op het land!

Naast dit werk IN de kerken, promoten we ook werk VANUIT de kerken, dat valt onder het werk van de NGO ACSICOR. Misschien herinnert U zich nog wel het timmerwerkplaats-project. Daarmee hebben een aantal mensen onderwijs gekregen in: houtbewerking, organisatie en commercialisering van hun producten. We willen dit project graag goed afsluiten wat betreft de workshops, maar tegelijkertijd juist de mensen stimuleren nu zelf aan de slag te gaan en in praktijk te brengen wat ze hebben geleerd. Een nadeel is dat de timmerwerkplaats niet voor iedereen erg dichtbij is en sommigen ongeveer 4 uur moeten lopen om de machines te kunnen gebruiken. Dan kun je je voorstellen dat je het liever even snel op de oude simpele manier ruw afwerkt… maar we willen er toch graag een voortzetting aan geven en zien of het lukt ze enthousiast te maken om door te gaan en eigen inkomens te voorzien.

We hebben dus weer een vol programma dat officieel pas in april van start zal gaan, maar de voorbereidende vergaderingen zijn al afgelopen week begonnen, en natuurlijk het revalidatie werk met ondersteuning van het LilianeFonds onder leiding van mijn moeder. Je kunt het allemaal ook bijhouden op onze websites: http://www.gerenfroukje.blogspot.com/ en http://www.judithprakken.blogspot.com/

¿HOE KAN IK ALS VRIJWILLIGER BIJDRAGEN AAN HET WERK?

2010-01-01T18:11:00.003-05:00

“De Oogst is Groot maar de Werkers, die echt willen bijdragen, WEINIG...”

Misschien heb je er al goed over nagedacht wat je wilt gaan doen in je vakantie of als je er een jaartje tussenuit wil: misschien wil je een wereldreis doen om talen en culturen te leren kennen als backpacker, misschien wil je lekker aan het strand liggen bijkomen, de tijd lekker voor jezelf nemen, maar misschien dacht je juist: ik wil ergens anders heen, maar dáár ook nuttig zijn en kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van een gebied dat mijn hulp kan gebruiken.

Vaak krijgen we aanvraag van individuele jongeren of kleine groepen mensen die graag “vrijwilligerswerk” zouden willen komen doen in Cajamarca. We zijn erg blij te horen en te merken dat anderen bewogen zijn naar andere landen en groepen mensen die alle hulp hard nodig hebben. Het is zo belangrijk voor de eigen ontwikkeling om andere realiteiten te leren kennen en daarnaast ook bij te dragen op welke manier ook: geestelijk, financieel en fysiek als vrijwilliger.

¿Wie is een vrijwilliger?

De vrijwilliger is een natuurlijke persoon die, op onbaatzuchtige wijze, onbezoldigd en in een georganiseerd of gereglementeerd verband, zijn activiteiten uitvoert.
Graag willen we je meer informeren over dit laatste: ons werk; en hoe daar het vrijwilligerswerk vorm zou kunnen krijgen.

Het werk met de kerken in het binnenland

De gebieden waar wij vooral werken liggen ver buiten de stad Cajamarca: vaak 4-8 uur reizen. Dat houdt in dat het kleine dorpjes zijn in de Andesgebergte, waar wij een 4-tal dagen samen met de mensen leven, eten en slapen in hun arme omstandigheden. De reis kunnen wij gelukkig met eigen vervoer afleggen, maar voor de mensen die met ons samenwerken, houdt het vaak in dat ze ´s nachts bovenop de melkbus naar de dorpjes reizen. Ger geeft bijbellessen aan de kerkjes om goede leiders te vormen. Froukje draagt in die lessen bij met praktische basisoriëntatie op het gebied van voeding, hygiëne, gezinsplanning, opvoeding en thema’s die aansluiten bij de situatie waarin de mensen leven.

Naast de Bijbellessen, worden er per jaar 3 jeugdweekenden georganiseerd door een team uit Cajamarca. Deze weekenden worden in het binnenland gehouden voor de jeugd van dezelfde kerken als waar de Bijbellessen worden gegeven. Een ander belangrijk aspect is het organiseren van kinderwerk en opleiden en begeleiden van de leiders van het kinderwerk. Een moeilijkheid hierbij is de bereikbaarheid van de dorpen waar een zondagsschool is. Men reist hierbij weer daar naar toe boven op een melkbusvrachtwagen en moet soms nog een paar uur lopen om in het dorp te komen waar men heen wil. Toch is dit werk essentieel, gezien kinderen vroeger bij het vee werden gezet en er niet naar werd omgekeken. We merken dat het BEGRIP voor de Bijbel erg slecht is, al lezen ze de tekst wel, dus ook de volwassenen leren met deze zondagsschoollessen over de basisprincipes en waarden van het leven met God.

Werk van de NGO ACSICOR “De Levensboom”

De drijfveer voor deze stichting is:
Goed onderwijs voor verbetering van landbouw en veeteelt met als gevolg een verhoging van levenspeil.
Dienstverlening vanuit de kerk aan de maatschappij door de lessen die de projecten inhouden in de kerk te geven. De drempel naar de kerk wordt lager en het getuigenis van de Evangelische Kerkjes wordt bijgesteld.

ACSICOR is een organisatie die niet haar eigen welzijn zoekt, maar georiënteerd is integrale service te verlenen in het binnenland, zodat de “levenskwaliteit” van de bewoners van de Andes verhoogd wordt. Bij het uitvoeren van gerichte projecten, wordt onderzoek gedaan voor het geven van technisch, professioneel advies om de mogelijkheden voor eigen onderhoud van de binnenlandsbewoners te verbeteren.

Werkgebieden van de NGO “De Levensboom”:
*Landbouw en veeteelt (ecologische landbouw, humusproductie, rasverbetering, irrigatiesystemen)
*Consultant in wet- en regelgeving
*Onderwijs en Gezondheid (opleiding, familieplanning, voeding, sociaal werk, etc.)
*Lilieanefonds: rehabilitatie van kinderen.

Mogelijkheden in Cajamarca stad

Naast deze “outreaches” zijn er plaatselijke mogelijkheden in het project van “Pan de Vida”, (zie website: www.pandevida.nl.) Het gaat daarbij om hulp in een eetzaal voor kinderen in een armere buitenwijk van Cajamarca, kinderwerk, huiswerkbegeleiding, enz. Sinds november 2009 is een kinderdagverblijf van start gegaan die beetje bij beetje zich verder ontwikkelt. Daarnaast worshops met de ouders, voornamelijk moeders van de kinderen over gezondheid, opvoeding en zelf producten maken voor extra inkomen. Activiteiten als begeleiding van de kinderen, koken, maar ook verven en de tuin opknappen zijn denkbaar voor een vrijwilliger. Als nevenactiviteit zouden er mogelijkheden kunnen zijn voor bijdragen in christelijke Lagere School/Kleuterschool op het gebied van bijv. Engelse les of handvaardigheid.

¿Hoe weet ik waar ik goed in/ voor ben?

Het is belangrijk iets te doen waarin je je kunt ontplooien en vooral NUTTIG bent, wat ook past binnen de Organisatie. Daarom wil ik vragen dat je je informeert over het werk van de NGO, en het werk van Pan de Vida; en zelf gaat nadenken en specificeren waar je het beste in zou passen. De stichting “De Levensboom” heeft geen duidelijk programma waar je in zou kunnen meelopen, waardoor het vooral moet komen vanuit de initiatieven van ieder persoonlijk en de voorkeur uitgaat naar langdurig vrijwilligerswerk dat vruchtbaar is voor beide partijen: de vrijwilliger én de ontvangende organisatie. Daarnaast kunnen we natuurlijk andere activiteiten plannen.

De mogelijke betekenissen van vrijwilligerswerk:
*Voldoening ervaring in het kunnen helpen van mensen
*Ontwikkeling van talenten
*Persoonlijke groei en verrijking
*Vrijwilligerswerk, een vrije keuze.

Dit zijn de terreinen waar wij toegang tot hebben. Voor alle DUIDELIJKHEID: je hoeft geen geweldige opleiding te hebben met allerlei specialisaties; het belangrijkste is je instelling: Leren en Helpen. Van een vrijwillig(st)er verwachten wij initiatief en inzet. Om tot een bevredigende samenwerking te komen horen/lezen we graag op welk gebied iemand inzetbaar is, d.w.z. wat zijn/haar verwachtingen zijn. In dit kader is een eigen werkplan onontbeerlijk, daar het gaat om de mogelijkheden van de vrijwillig(st)er en kunnen de verwachtingspatronen op elkaar worden afgestemd.

Heb je nog vragen, dan kunnen je die vrijblijvend stellen. Houd er ook rekening mee dat de voorbereiding veel tijd en planning kost (denk aan onderkomen in PERU, maar ook ticket en verzekeringen, visum voor langere tijd, etc.)

Als je geinteresseerd bent kunnen we je het aanmeldings/vragenformulier toesturen. Vraag het op door de schrijven naar: j.a.prakken@gmail.com

Bijna afscheid

2009-12-16T11:00:00.004-05:00

Ons verlof zit er bijna op. De uitzenddienst is op 2 januari in het gebouw van de Evangelische Gemeenschap in Leusden om half 3 en op 5 januari hopen we weer terug te vliegen.

Het is een heel goed verlof geweest. Wel langer dan oorspronkelijk gepland, maar er waren verschillende omstandigheden en motieven om de aankomstdatum in Nederland te vervroegen. Het goede daarvan is dat we heel veel bezoeken hebben kunnen afleggen. We hebben enorm van de zendingsconferentie van Z&G genoten, van het gemeenteweekend van onze thuisgemeente “De Lichtstad”, van familiegebeurtenissen zoals de geboorte van 2 kleinkinderen, maar waren ook heel blij om bij de begrafenis te kunnen zijn van Ger’s broer.
En als dan het einde van het verlof nadert komen er ineens een heleboel uitnodigingen bij, waar we helaas geen gehoor meer aan kunnen geven. Wat zijn we rijk met zoveel mensen waar we van kunnen houden!! We hopen dat we er in de toekomst tijd voor kunnen vinden.

In de toekomst hopen we vaker voor kortere tijd naar Nederland te kunnen komen niet in de laatste plaats om onze kleinkinderen vaker te zien. Ze groeien zo snel en als grootouders mis je op afstand zo veel……… Gelukkig is het tegenwoordig mogelijk om per internet heel veel contact te hebben, maar een echte knuffel is niet te vervangen.

Wat we heel erg merken als we met grote tussenpozen naar Nederland komen, is de veranderingen die er zijn. Sommigen misschien beter, anderen niet zo leuk. Het is beslist niet veiliger geworden op straat. Dat merkten we gisteravond toen we op een bidstond waren in Zeist. Terwijl we binnen zaten werd er bij tenminste drie auto’s een ruit ingeslagen en werd de TomTom weggehaald. Ze stonden op een verlichte parkeerplaats midden in het centrum. Achteraf geef je jezelf de schuld dat we de TomTom niet mee naar binnen hadden genomen en dat is natuurlijk waar! Het is weer een goede leer die door schade en schande geleerd moest worden. Het erge is dat er meer van je gestolen wordt, wat niet te betalen is, je gevoel van veiligheid…..

Een volgend bericht zal vanuit Cajamarca geschreven worden. We zien er naar uit om weer naar huis te gaan. Er zijn verschillende zaken die nog afgehandeld moeten worden zoals het zoeken naar een ziektekostenverzekering in Perú, maar daar schrijven we over zodra er iets bekend is.

AGENDA

2009-11-10T12:26:00.000-05:00

In de tijd dat we in Nederland zijn, mogen we op verschillende plaatsen over “ons” werk in Perú spreken. Mocht je meer willen weten of ons willen ontmoeten, vindt je hieronder de agenda.

9-9-2009/10-9-2009
Vertrek LIMA/ aankomst AMSTERDAM

11/09/09-13/09/09
Gemeenteweekend Eindhoven met oa. vrijdagavond kennismaking met gemeente en geinteresserden
ADRES: de BuitenJan aan de Turfweg 9 te Veldhoven

27-09-09:
Evangelische Gemeente "De Akker" Eindhoven
ADRES: Smetsakker 47, EINDHOVEN

04-10-09:
Euregio Christengemeente Aalten
ADRES: Hogestraat 52, 7122 BW Aalten

11-10-09:
De Terebint Punthorst
ADRES: Puntweg 9, 7715 PK Punthorst

13-10-09:
Bijbelstudies “De Stoppelberg”, Beekbergen
ADRES: Stoppelbergweg 41, 7361 TE BEEKBERGEN.

18-10-09:
De Schutse Rotterdam
ADRES: Jacob Loisstraat 37, 3033 RC Rotterdam

19/10/09-23/10/09:
Zendingsconferentie Zending&Gemeente Beekbergen

25-10-09:
*Ger naar 't Scheepke,
ADRES: , Rijnstraat 434, Alblasserdam. Aanvang: 9.45
*Froukje zendingszondag “De Fontijn”,
ADRES: Wegedoornlaan 2b, 5646 AC EINDHOVEN

28-10-09:
Hoorn

31-10-09:
Zaterdag reunie Perukids in Epe

1-11-2009:
Gemeente Zeist
ADRES: Chr. College Zeist, Graaf Adolflaan 4, ZEIST

08-11-09:
*Ger naar Evangelische Gemeenschap Leusden,
ADRES: Larikslaan 14, 3833 AM LEUSDEN
*Froukje Zendingszondag “De Akker”,
ADRES: Smetsakker 47, EINDHOVEN

15-11-09:
Evangelische Gemeente De Lichtstad
ADRES: Wegedoornlaan 2b, 5646 AC EINDHOVEN

22-11-09:
Berea Heerlen
ADRES: Schaesbergerweg 134-136, 6415 AK Heerlen

29-11-09:
Volle Evangelie Gemeente Sion Gorinchem
ADRES: Schelluinsestraat 6, 4203NL Gorinchem

06-12-09:
Evangeliegemeente Spoorzicht Winterswijk
ADRES: Tuunterstraat 39, 7101 EE Winterswijk

13-12-09:
Voormiddag Vredekerk Den Haag
ADRES: Maartensdijklaan 126, Den Haag
Namiddag Pinkstergemeente Vlissingen
ADRES: Vrijdomweg 1, VLISSINGEN. Aanvang 15.00

20-12-09:
Evangelie Gemeente Morgenstond Nieuwegein
ADRES: Oosterlichtcollege, Dieselbaan 10 te Nieuwegein

27-12-09:
Ichthus Evangelische Gemeente Etten-Leur
ADRES: Dreef 52, 4875AC Etten-Leur

24 en 25 dec:
Kerst Eindhoven
ADRES: Smetsakker 47, EINDHOVEN

02-01-09:
14.30 uur - Afscheidsdienst en uitzegenen in Leusden
ADRES: Larikslaan 14, 3833 AM LEUSDEN

05-01-10
Terugreis AMSTERDAM-LIMA

Hier en Daar...

2009-11-05T18:46:00.007-05:00

Walik, 5 november 2009

De hoogste tijd om onze weblog enigszins bij te werken !
Sinds half augustus zijn we in Nederland. Ons verlof werd vervroegd vanwege het overlijden van Gers broer. Het was goed om samen met de familie hem te kunnen begraven na een bijzondere uitvaartdienst waarin duidelijk getuigd werd van de hoop die ook Marinus had: de opstanding der doden. Heel hartelijk dank voor het medeleven wat we van velen ontvingen.

Leven en dood liggen vaak vlak bij elkaar. In augustus werd onze kleindochter Elena bij Menno en Mireille geboren en in september David bij Natasja en Hylke. Heel erg fijn dat we dit keer al zo dicht bij waren. Het went nooit om ver van je kinderen te wonen in die bijzondere momenten. De eerste maand hebben we dan ook besteed aan het bezoeken van onze kinderen. Daarna begon de rondreis door Nederland.

Het is wel wennen aan de files en de omleidingen.(Ger zegt wel eens:”De grootste omleiding ter wereld heet Nederland”.) Ik geloof dat we liever (wat langzamer) in de bergen van Cajamarca reizen. We hebben wel enorm genoten van de late zomer en ook de herfstkleuren waren weer prachtig. Vooral de lange zomeravonden zijn erg fijn.

Regelmatig hebben we contact met Judith, die ons in Cajamarca goed vertegenwoordigt. Zij is naar de laatste vergadering met de leiders van alle betrokken kerkjes in het binnenland gegaan. Er kwamen hoopvolle signalen. Door onze afwezigheid werden de voorgangers zich bewust dat er een dag komt dat ze het “alleen” zullen moeten doen. Er kwamen spontaan allerlei nieuwe ideeën voor het programma van volgend jaar. Een heel goed teken.
Verder hoorden we dat de jeugdweekends in Sucre en Oxamarca vervolg hebben gekregen in groepen jongeren die wekelijks bij elkaar komen. Een blijde verrassing.
We hebben al weer allerlei nieuwe ideeën om deze ontwikkeling te ondersteunen.

Ook het programma van het Lilianefonds gaat “gewoon” door. Janett is heel trouw en doet het werk met veel inzet. Haast zou je zeggen dat we goed gemist kunnen worden, maar toch zien we er met verlangen naar uit om weer voet op Peruaanse bodem te zetten.
We genieten enorm van alle gastvrijheid en willen iedereen heel hartelijk danken, die blijk geeft van betrokkenheid.

De uitzenddienst zal zaterdagmiddag 2 januari plaats vinden in het gebouw van de Evangelische Gemeenschap Leusden, adres; Larikslaan 14 om 14.30 uur.
Heel hartelijk welkom.

Ger en Froukje

"Ons" werk in vogelvlucht

2009-08-30T18:51:00.000-05:00

GRAAG UW BEGRIP

2009-08-13T09:44:00.003-05:00

Ger en Froukje Prakken hebben plotseling hun reis naar Nederland moeten vervroegen door het overleiden van Ger´s broer Marinus, na een lange tijd van zware ziekte en geen positieve reactie op de behandeling. We weten dat hij nu bij de Heer is, waar hij naar verlangde, maar voelen toch ook verdriet om het tijdelijk afscheid. Het vervroegde bezoek aan Nederland heeft daarom geen vakantie-motieven en we vragen U daarom ook ze de tijd en ruimte te geven om er te zijn voor de Familie, die ze nu het hardst nodig heeft. Ze zijn nu ook niet telefonisch bereikbaar. Mocht U toch dringend contact willen opnemen, kunt U dat doen via de e-mail, zodat ze dat op hun tijd kunnen behandelen. Graag Uw begrip.

gerprakken@gmail.com

De Reuzen Trotserend

2009-08-03T18:41:00.006-05:00

Uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Gisteravond kwamen we moe, maar vol voldoening thuis na een intensief weekend met 49 jongeren van Sucre (4 uur vanaf Cajamarca) en dorpjes van dichtbij en verweg.

Vooraf hadden we weer al het studiemateriaal en de presentjes klaargemaakt. De locale voorganger rekende op 15, maximaal 20 jongeren, maar ik vond dat ik voldoende geloof had voor 25... we leren dus nog niet van eerdere ervaringen ;). De inschrijving op vrijdagavond ging tot 43 en zaterdag kwamen er nog 6 bij! Hier is er nog geen project van kinder-eetzaal van Pan de Vida en de jongeren trekken vaak weg naar de stad Celendín, waardoor we dit niet konden geloven... maar uit Sucre zelf waren er al 20, uit dorpen uit de buurt nog zo´n 20 en uit Tupac Amaru, dat 4-5 uur lopen en dan nog met de bus is: 10 jongeren!! Wat een zegen, wat een voorrecht om met deze jongeren een weekend te mogen hebben en wat voelden we ons weer klein door te hebben gedacht dat er niet veel zouden komen. Gelukkig konden we in Celendín alsnog voor iedereen alle materialen halen: ze hadden het dubbel en dwars verdiend!

Het thema: “Leiders Gezocht!” is heel actueel in al deze plaatsen. Er zijn jongeren, maar geen goede leiders die ze de weg wijzen en ze samen brengen om te groeien in hun geloof. De film die we lieten zien op vrijdagavond was indrukwekkend: FACING THE GIANTS (de reuzen trotserend): In zijn zes jaar lang durende loopbaan als American Football coach behaalde Grant Taylor tot noch toe geen enkele seizoenwinst. Een groep vaders houdt bijeenkomsten om ervoor te zorgen dat hij wordt ontslagen en ook zijn er problemen met zijn vrouw. De coach heeft geen hoop meer en strijdt tegen angst en falen. Maar door een uitdaging durft hij toch weer op God te vertrouwen en merkt hij dat er een groter doel is dan alleen winnen op het veld. With God, all things are possible ….

De mensen en de jongeren van het binnenland worden vaak gemargineerd door de stadsmensen. Ze worden uitgemaakt voor achtergestelde en vieze mensen. Als je vaak genoeg hoort dat je een mislukkeling bent, ga je er vanzelf in geloven. Dáár hameren we heel erg op: David was ook een schaapherder, Mozes was een vondeling en later een moordenaar, Daniel durfde anders te zijn en allemaal werden ze goede LEIDERS naar Gods hart en van Gods volk! Je kunt klein zijn, de jongste zijn, van het binnenland komen of zelfs een meisje in een macho-maatschappij zijn, maar deze eigenschappen gebruikt God om je te vormen en je groot en sterk te maken: dát hangt van ieders beslissing af, niet van het lot.

Ook nu waren we verrast door het aantal jongeren dat naar voren kwam (30!) om het besluit te nemen om vanaf nu leiders te worden, te worden gevormd om iets te betekenen in hun familie, school, dorp en kerk. Ze hebben een lijst getekend met hun namen en plaatsen waar ze vandaan komen, zodat we gericht kunnen bidden voor ieder van deze parels, zodat ze niet de moed verliezen maar durven opstaan en een beter bestaan voor hen en hun omgeving zullen nastreven.

¿Bidt U met ons mee?

VOOR: Deysi, Adrian, Roner, Luis Miguel, Edinson, Isaac, Doris, Catalina, Valerio, Angelita, Ester, Verónica, Walter, Gilberto, Mayra, Cintia, Lesly, Marilín, Edwin, Lucinda, Rut, Ackermann, Gerson, Ana Luz, Gilmer, Santos, María, Ursula, Gisela, Nicida.

Huwelijksconferentie

2009-07-21T16:16:00.011-05:00

We hadden gedacht dat er misschien wel 40 of 50 echtparen op de “huwelijksconferentie” zouden komen en hadden materialen als schriftjes, balpennen en presentjes meegenomen voor 50 stellen. Het werden er samen 79 stellen, 73 de eerste dag en hoewel er 6 stellen de tweede dag niet kwamen, kwamen er de tweede dag 8 andere stellen bij (dus 150 deelnemers!). Maar laat ik bij het begin beginnen.

In januari was de gebruikelijke vergadering van Oxamarca met zijn buitenposten en werd het idee geopperd dat ze graag een goede oriëntatie wilden hebben over het gezin. Met name was dat vanwege het veel voorkomend huiselijk geweld. Het voorgangersechtpaar van de kerk waar we lid van zijn in Cajamarca, Godo en Teresa, heeft een bijzondere bediening op dit gebied, dus vroegen wij hen of zij bereid waren een huwelijksconferentie te doen in Oxamarca. De datum werd vastgesteld op 16 en 17 juli. We waren erg benieuwd, want het zou inhouden dat uiteraard beide echtelieden moesten komen, wat ze bij andere lessen of evenementen niet gewend zijn. Dat betekent dat de kinderen ondergebracht moesten worden, maar vooral dat er voor het vee gezorgd zou moeten worden, want ze “mochten” niet tussendoor naar huis.

Woensdagmiddag kwamen we in Oxamarca aan. De reis ging voorspoedig, want er wordt aan de weg gewerkt waardoor we in minder dan 6 uur in Oxamarca waren. Donderdagmorgen waren we aanwezig bij het burgerlijk huwelijk van 4 echtparen. Allemaal woonden ze al langer samen, één echtpaar zelfs al 40 jaar. Je zou zeggen dat het alleen een kwestie van legaliseren zou zijn, maar niets was minder waar. De bruidsparen hadden hun beste kleren aan en sommigen waren zelfs opgewonden dat ze nu echt gingen trouwen. Voor velen is de papierrompslomp een enorm obstakel om te trouwen. Sommigen hebben zelfs geen geboortebewijs; maar ook anderen trouwen niet omdat het een verplichting is, die ze niet willen aangaan. In de kerk worden mensen niet gedoopt als ze niet getrouwd samenwonen, dus dan is het wel zaak om iets te doen om die papieren bij elkaar te krijgen. Gilmer, de voorganger van Oxamarca helpt hen daarbij. Regelmatig vroeg de burgemeester van Oxamarca tijdens de plechtigheid of Gilmer het met de gang van zaken eens was. Gilmer heeft in het dorp een belangrijke positieve invloed door zijn goede getuigenis en betrouwbaarheid.

’s Middags begon de conferentie en gingen we de echtparen inschrijven. Uiteindelijk kwamen er 73 echtparen, waarvan een 30-tal ouders van de kindereetzaal van Pan de Vida, die in het huis van Gilmer functioneert. Gilmer had de ouders gestimuleerd door bepaalde voordelen toe te kennen aan de ouders die mee zouden doen, maar natuurlijk vrijwillig. De meeste ouders van de eetzaal zijn geen Christen. De lezingen van de conferentie zijn de moeite waard voor zowel christenen als niet-christenen, want de adviezen van een leven volgens bijbelse princiepesl zijn gunstig voor iedereen. De grote opkomst laat weer zien hoe groot de nood is om vooruit te komen, hun leven te verbeteren als echtpaar en als gezin. Er werd aandachtig geluisterd. Bij de opdrachten als opschrijven wat je verwacht van deze conferentie of later, een “liefdesbrief(je)” aan je man/vrouw, werd het wel moeilijker. Er waren vrouwen bij die niet konden lezen of schrijven, bovendien wordt de mensen niet geleerd om te denken, reflectief te zijn, en al helemaal niet om je gedachten onder woorden te brengen. Bij het schrijfwerk hielpen Judith en Teresa mee om op te schrijven wat we met veel moeite begrepen van de vrouwen. Toch was de sfeer goed en genoot iedereen van de lezingen.

Een kleine anekdote: van de ouders van de eetzaal was er een man, die juist een paar weken tevoren bij zijn gezin was weggelopen met een jong meisje. Zijn vrouw wilde naar de conferentie, maar mocht niet alleen komen. Vanwege de kleine stimulans die Gilmer had beloofd, kwamen beiden naar de conferentie. Eén regel tijdens de conferentie was dat de man en de vrouw steeds hand in hand moesten binnenkomen. Ook deze man moest dus de hand van zijn vrouw vasthouden bij binnenkomst en naast haar zitten tijdens de lezingen. Hoe het allemaal afloopt weten we niet, maar we hebben wel speciaal voor dit echtpaar gebeden dat er een herstel van hun relatie zal komen.

Bij de uitnodiging na de laatste lezing voor een speciale zegen voor hun huwelijk kwamen verschillende echtparen naar voren, waaronder een echtpaar wat samen besloot dat ze christen wilden worden. Er was feest in de hemel.

Zaterdagmorgen zijn we weer vertrokken. Tegelijkertijd vertrok een volgeladen vrachtwagen met mensen uit Oxamarca en stopten we bij een rivier om de doop van 8 mensen bij te wonen, waaronder een echtpaar wat net donderdagochtend getrouwd was. Massaal was de kerk van Oxamarca meegekomen om aanwezig te zijn. Ook van Sucre waren ze gekomen en zo aten we daarna met zo’n 150 mensen bij de rivier. Het was de eerste keer dat de kerk van Oxamarca samen een picknick had: we konden ze zien genieten!

Judith schrijft over het jeugdweekend wat we 2 weken geleden hebben gehad in Oxamarca. Haar verslag volgt hieronder.

¡¡¡LEIDERS GEZOCHT!!!

2009-07-20T16:34:00.001-05:00

Uit: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Twee weken geleden hebben we het eerste tiener- en jeugdweekend gehad van het jaar. We zijn in Oxamarca van start gegaan (zo´n 6 uur rijden van Cajamarca). We gingen met het openbaar vervoer, gezien de Jeep nog niet helemaal in orde was. Iedere reis is weer een enorme investering nodig voor reparaties, gezien de wegen naar het binnenland nog altijd erg slecht zijn. Gelukkig zijn ze nu in de droge tijd bezig met het onderhoud zelfs tot aan Oxamarca, dus was het redelijk te doen... afgezien van de benen niet kwijt te kunnen dan. Voor ons als jeugd niet zo zwaar als voor die oude zendelingen van voorbij de 65 jaar :).

We rekenden op basis van andere jaren op zo´n 25-30 jongeren, maar ons geloof bleek te klein en we kwamen materiaal te kort voor de 42 tieners en jeugd die deelnamen aan het intensieve programma. Dit zijn ook de vruchten van het programma van PAN DE VIDA uit Nederland, waarbij de arme kinderen in het dorp dagelijks een middagmaal krijgen, maar ook huiswerk-ondersteuning en het werk met de ouders, voornamelijk de vrouwen. Zo zien we maar weer dat het Evangelie zonder daden onmogelijk is!

Het hoofdthema dit jaar is “LEIDERS GEZOCHT! - Gebruik de bijzondere gave die God je heeft gegeven (1 Tim 4:14)” Een thema dat voortkwam uit de nood die we zien onder de groepen jongeren en vooral tieners. In de loop der jaren hebben we mogen zien hoe, onder leiding van mijn ouders, het kinderwerk is opgezet en is gaan groeien. Dat is heel bijzonder gezien kinderen vaak als last worden gezien of alleen als kleine arbeiders om te helpen in het veld. In vele dorpen wordt er nu zondagschool gedaan en nemen sommige ouders de tijd om samen met hun kinderen uit een geïllustreerd boek verhalen te lezen. Daarnaast wordt er natuurlijk met de volwassen kerk- en groepenleiders gewerkt en krijgen ze twee keer per jaar drie dagen intensieve lessen over leiderschap en basis-bijbel-onderwijs. De oudere jeugd trekt vaak weg uit de dorpen op zoek naar werk en de tieners vallen tussen de wal en t schip. Daar proberen we met deze retraites beetje bij beetje verandering in te brengen.

We begonnen op vrijdagavond en gingen door tot zondagmiddag. Iedereen blijft slapen en in de workshops mogen geen andere leeftijden deelnemen als ze geen tienerleiding zijn. De dagen zijn best lang, want we staan allemaal 6.30 op om om 7.00AM te beginnen met stille tijd en daarna te ontbijten. Het hele programma van workshops, spelletjes die ermee te maken hebben en groepgesprekken, begint al om 8.00AM. Voor ons uit Cajamarca stad best vroeg, maar in de bergen, ook in de kou, staan de mensen vaak 5.00AM op en dus wachtten ze meestal op ons in plaats van andersom.

De eerste ochtend is het een beetje de kat uit de boom kijken natuurlijk, maar we willen steeds meer een sfeer van vertrouwen creëren, omdat de realiteit en onbegrip van deze tieners vaak ernstiger is dan wat we in de stad aantreffen. Er wordt weinig gecommuniceerd en er zijn veel gevallen van misbruik waar niet over gepraat kan worden. Veel kunnen we misschien niet bereiken in drie dagen per jaar, maar we kunnen wel wat op gang zetten en verder ondersteunen zodat het voorgezet kan worden door locale leiders.

Dat is dus ons doel: mogelijke leiders identificeren en daarmee verder werken. Het begint bij hun eigen keuze om leiders te willen zijn: op school, thuis, bij hun vrienden en in de kerk. Toen we een oproep deden om voor hen te bidden, voor degenen die leiders willen worden en een verschil willen maken in hun omgeving, kwamen meer dan 25 jongeren naar voren! Alle goede veranderingen beginnen met een keuze en niet een emotie. Zo hadden we een workshop over voordelen maar ook nadelen/ moeilijkheden van leider-zijn en het verschil tussen een leider en een dictator. Wat we veel tegenkomen in deze latijns-americaanse maatschappij is dat mensen graag wel belangrijk willen zijn, maar geen verantwoordelijkheid willen dragen.

We zien dat velen nog jong zijn, maar tegelijkertijd vanaf nu gevormd kunnen worden. De oudere jongeren proberen we te stimuleren om leiding te nemen en een groep te vormen die vervolgens regelmatig samenkomt en hun eigen wereld en belevenissen kunnen delen in een veiligere omgeving.

Over een kleine twee weekjes hebben we het volgende jeugdweekend. Dit keer in Sucre 4 ½ Uur vanaf Cajamarca. Daar verwachten we minder jongeren in hoeveelheid, omdat Sucre dichtbij Celendin is, een stadje, waar velen naartoe “verdwijnen”. Maar tegelijkertijd komen er veel vaak uren lopend van verweg om het jeugdweekend mee te maken en weer vol moed terug te keren.

Dit is de text die we ze graag willen meegeven:

Wees hun tot voorbeeld door alle goede dingen die je doet. Laat uit heel je leven blijken dat je de waarheid liefhebt en serieus neemt. (Titus 2:7)

TEAM: Ger en Froukje, Wilfredo en Judith, Elsy Estacio, Leonardo Portocarrero

Panorama van Oxamarca

Timmer-LEER-werkplaats

2009-06-23T13:16:00.004-05:00

door Wilfredo&Judith: http://judithprakken.blogspot.com/

Een tijdje geleden schreven we over een project dat we gepresenteerd hadden aan de Stichting Handmelkers uit Best en wat ze gefinancierd hebben. Door zeer moeilijke bereikbaarheid en gebrek aan actieve betrokkenheid van de bewoners van het dorp waar we de Timmer-leer-werkplaats wilden opzetten, werd de uitvoer een tijdje stilgezet, zodat we konden sonderen waar we betere omstandigheden en vooral betrokken personen konden vinden om dit belangrijke project uit te kunnen voeren.

Daarvoor hebben we gebruik kunnen maken van de algemene jaarlijkse vergaderingen van Sucre en Oxamarca, met de voorgangers die gaan over alle kleine berggemeentes van die regio´s. We reikten hen de essentiële informatie aan over de voordelen, maar ook de verplichtingen, zodat degenen die zich aanmeldden een overeenkomst tekenden en we zo beter, zekerder van start konden gaan. Uit ervaring weten we dat we niet moeten vallen in assistentieel werk, zoals ze dat hier noemen: geen hulpverlening zonder voorwaarden, zodat ze niet afhankelijk worden en de resultaten ook echt weten te waarderen, omdat ze er zelf deel van zijn.

Begin Juni ging dus het project dan echt van start in Sucre, deel van Celendín. Onlangs is de provincie Celendín uitgeroepen tot de armste Provincie van het departement Cajamarca in Perú. Het district heeft een totale bevolking van 5.860 (4738 woont buiten het dorp in kleine gemeenschappen), waarvan 2210 kinderen onder de 14 jaar.
Bij aanvang denken we soms door enthousiasme, dat er juist veel beginnen en sommigen na een tijdje misschien afhaken. Hier werkt het juist andersom: omdat er veel wordt beloofd (vooral vanuit de overheid) en het grootste gedeelte niet wordt nagekomen, zijn de mensen sceptisch en willen ze ZIEN voordat ze GELOVEN en actief gaan MEEWERKEN.

Dit zien we hier ook weer: er werd een datum afgesproken voor de eerste workshop. De middag dat de leraar en coördinator met alle gereedschap en machines aankwam in Sucre, stond er maar één persoon op ze te wachten... de meeste begunstigden moeten van andere dorpen naar Sucre toelopen, zo´n 3 a 4 uur. s´Avonds en in de vroege ochtend kwamen meer begunstigden en gingen ze van start met 7 mensen. Eerst kijken, dan geinen en toen toch echt serieus aan de slag! “Het bleek dus toch waar te zijn: de machines zijn er en de leraren zijn gekomen, ze hebben toch interessen in ons, we zijn dus toch iets waard...” Met veel enthousiasme zijn ze, met hulp van de specialist die mee was, de machines gaan aansluiten en natuurlijk duidelijk afspraken maken over veiligheid.

Velen van hen weten iets van houtbewerken, maar dat gaat meestal alleen met een hakmes en dan krijg je hele grove, ruwe resultaten. Dit is dus voor hen een hele omschakeling en beetje bij beetje zullen ze leren betere producten te maken. Vooral wordt gewerkt aan banken, ramen en deuren, waar veel vraag naar is in het binnenland. De meeste producten worden met eucalyptushout gemaakt, gezien dat de aanvoer is in die streken. Ander hout moet worden besteld en is meteen ook redelijk duur, waardoor er zeer weinig vraag naar is. Eucalyptushout is erg hard, waardoor het gebruik van de machines voor de goede afwerking hard nodig is. Daar wordt nu dus beetje bij beetje aandacht aan besteed.

Het doel van dit project is Sucre en omgeving technisch opleiden en vormen tot professionele timmerlui, om de inkomsten te verhogen en levenskwaliteit te verbeteren. Het project heeft vier hoofdthema´s:

· Vorming en versterking van de locale organisatie (stichting)

· ¿Hoe werkt een bedrijf?

· Hout bewerken en afwerking

· Promotie en Commercialisering

Het eerste punt is het belangrijkste, gezien er weinig wordt samengewerkt omdat er veel wantrouwen is. Vanuit de kerken willen we het anders voorstellen en voorleven, zodat er niets opgelegd wordt, maar er een natuurlijke behoefte ontstaat naar associaties en oprichten van bijvoorbeeld een officiële stichting die deze Timmer-leer-werkplaats zal beheren en onderhouden: de begunstigden zijn van de kerken, maar ook van de dorpen.

Dit is allemaal naar de toekomst geprojecteerd natuurlijk. We komen al doende veel kleine dingetjes tegen, zoals machines die niet helemaal compleet werken, licht dat in het hele gebouw uitvalt als er één machine aangaat, houttoevoer en later verkoop van de producten te garanderen, etc. Maar het leuke is dat de mensen het nu, de tweede workshop al meer zelf oppakken. Zo moest Rafael, de coördinator uit Cajamarca, afgelopen zondag naar Sucre in plaats van maandag, omdat de mensen al een dag eerder naar Sucre waren gelopen om op tijd het “huiswerk” (klein bankje) te maken en vroeg op de volgende workshop te zijn!

Tegelijkertijd willen we zien of we een ander project kunnen laten financieren over verbeterde keukens en formuizen in het binnenland, in een kleine gemeenschap buiten Sucre: In de landelijke gemeenschappen van het district van Sucre leven de families, voornamelijk landbouwers, in het algemeen in huizen van één of twee kamers, waarin zowel mens als dier leeft, en ook de producten van de oogst worden bewaard. Om kou tegen te gaan, zijn de ramen klein en daardoor is er weinig ventilatie en is het donker.

De traditionele keukens worden gevestigd in centrum van het huis waar de vrouwen voedsel op een oven voorbereiden, die met drie stenen wordt gemaakt, die op de grond worden geplaatst, brandhout gebruikend als brandstof. De rook vult het huis en veroorzaakt irritatie aan de ogen en ademhaling, vooral aan de vrouwen en de kinderen, naast brandwonden. De bouw van de keukens die het project voorstelt, veronderstelt een vermindering in de consumptie van brandhout tot 50%, de vermindering van rook, grotere veiligheid voor de kinderen en comfort voor de vrouwen.

Met de ervaring die we nu opdoen, denken we de projecten steeds beter te kunnen uitvoeren en fondsen te vinden die hierin geloven. Sommigen kunnen dit te klein kruimelwerk vinden, maar pionieren is juist de weg banen voor grotere projecten en dáár zijn we nu hard mee bezig!

Wat een week!

2009-06-01T09:47:00.015-05:00

Er zijn van die weken dat er van alles gebeurt...

Vorige week kwamen twee meisjes vragen of ik een gastles wilde geven op een particuliere universiteit voor toekomstige onderwijzers. Het moest informatie zijn over het onderwijs in Nederland in vergelijking met het onderwijs in Perú. Gelukkig kon ik ruim voldoende informatie vinden op het internet en met de ervaringen bij het onderwijs van onze eigen kinderen destijds in Huancayo, viel de tijd aardig te vullen. Waar het mij heel erg om ging is de motivatie van de jongelui - om niet alleen een beroep te leren waar je geld mee kunt verdienen, maar vooral over te brengen dat het voor een kind ongelooflijk veel uitmaakt WIE les geeft en HOE. Dat zijn juffrouw of “meester” in hem/haar gelooft. Er kwamen aardig wat reacties en ik heb het idee dat sommigen er ook wat aan hadden. Zoals ik later hoorde van de meiden die me uitgenodigd hadden, zijn er verschillenden die nauwelijks gemotiveerd zijn en alleen studeren om een beroep te hebben, doet er niet toe welk, en zelfs anderen omdat ze hun ouders een plezier doen om te studeren. De maatschappij geeft hier niet de mogelijkheid van: "waar kan ik mij het beste in ontwikkelen?", maar "wie geld heeft, studeert en wie niet, zoekt maar uit hoe hij/zij met karwijtjes geld verdient".

De dagen ervoor ben ik druk geweest met de resultaten van het onderzoek van Maribel, de moeder van Elisha, waar ik wel vaker over heb geschreven. Maribel (26 jaar) kreeg tijdens ons bezoek aan Cajén een paar toevallen, dus hebben we haar naar Cajamarca meegenomen en ben ik met haar meegeweest voor allerlei onderzoeken. Onderzoeken die meestal door hen zelf niet worden gedaan, omdat ze te duur zijn waardoor het vaak erger wordt en door gebrek aan de juiste medicijnen zelfs tot de dood kan leiden. De afgelopen week kwamen de uitslagen eindelijk. Het wachten was vooral voor Ander natuurlijk heel erg zwaar. Het blijkt dat ze een beginnende epilepsie heeft, waar ze minstens twee jaar medicijnen voor moet slikken. Deze medicijnen kosten S/. 300,- (€ 41,--) per maand en dat is een hoop geld voor de mensen, gezien het minimumloon in de stad S/. 450.-/maand is. We hebben daarom besloten om hen te helpen met de helft van de kosten, maar het zal voor Ander - haar man, een toer worden om de andere helft bij elkaar te krijgen. Hij is leider van de kerk in Cajén en kan daardoor moeilijker ergens anders (tijdelijk) werk gaan zoeken waar loon betaald wordt. In het dorp Cajén hebben de mensen die melk aan de melkfabriek leveren een redelijk vast inkomen, anderen leven van de opbrengst van hun land. Momenteel is het nog geen oogsttijd, dus is geld schaars in het dorp. We hopen en bidden dat er een oplossing voor dit gezin gevonden kan worden. Ander en Maribel hebben één koe en een kalf, dat is een begin, maar levert nog niet veel inkomsten op.

Vanmiddag, op zondagmiddag werd er gebeld. Leonila met haar twee gehandicapte kinderen stond voor de deur. Ze waren net aangekomen en kwamen maar vast langs, dan konden ze misschien vandaag nog geëvalueerd worden door Dra. Ruby, de revalidatiearts. Dat kon dus niet meteen. De mensen van de campo leven in een andere wereld. Ze leven van moment in moment en afspraken maken is dan moeilijk, want er kan zo ongelooflijk veel tussen komen. Leonila had eigenlijk vorige week maandag moeten komen, maar toen lukte het niet met de melkwagen te komen, vertelde ze. Nu kan ze gelukkig morgenmiddag terecht en zullen beide kinderen worden geëvolueerd. Beide kinderen lijden aan epilepsie om verschillende redenen. Deymis van 8 jaar zit nu voor de tweede keer in de eerste klas, omdat hij 4 maal per dag toevallen kreeg toen hij nog geen medicijnen gebruikte. Maria van 4 jaar, is verstandelijk gehandicapt en heeft jarenlang verschillende epilepsieaanvallen per dag gehad, waardoor haar ontwikkeling erg stagneert. Sinds een klein jaar krijgt ze nu medicijnen en mede door de oefeningen die haar moeder met haar doet kan ze nu alleen lopen. Ze begint ook te reageren als men tegen haar praat. Het is geweldig om te zien als er kinderen vooruitgang maken. Vooral als de ouders meewerken en ook de kinderen zelf merken dat ze vooruit gaan.

Er is zo veel te doen! Gelukkig kunnen we daar een beetje aan bijdragen.

Handen wassen...

2009-05-25T09:32:00.006-05:00

Eergisteren kwamen we terug van onze eerste “scholenreis”. We waren in Cajén, “slechts” 3 ½ uur reizen van Cajamarca. De heenweg duurde wat langer, want het regende onderweg en er waren nogal wat gaten, die je door de regen niet kunt inschatten voor wat betreft de diepte van die gaten. Langzaam rijden dus. Het was een feest om iedereen weer te zien. Cajén is een kerk met veel jonge gezinnen, geweldig “materiaal” om mee te werken. Elke keer gebeurt er iets onverwacht bij het reizen. Dinsdagmiddag waren we bezig met onze “siësta”, toen we werden gestoord met het verzoek of Ger een kinderfilm wilde draaien voor een klas van de plaatselijke lagere school. Ze waren maar vast gekomen met hun juffrouw. Het dorp heeft nog geen electriciteit en daarom heeft het dak van de kerk enkele doorzichtige golfplaten om overdag voldoende licht te hebben, dus was het niet doenlijk om een film te draaien midden op de dag. Of Ger dan maar een bijbelverhaal wilde vertellen voor de kinderen. Dat heeft hij nog niet vaak gedaan, maar de kinderen zaten al vast in de kerk, dus was het geen optie om nee te zeggen. Een nieuwe ervaring tijdens de bijbellessen voor de leiders, heel leuk. De volgende dag werden werd ik, Froukje, vlak voor het middageten gehaald, want een jonge moeder was flauwgevallen in de keuken. Het bleek dat zij dit in de voorafgaande week al twee keer had gehad en dus besloten we om haar mee te nemen naar Cajamarca voor onderzoek. Het is de vrouw van de leider van de kerk en ons beleid is om de leiders en hun familie te helpen als er ernstige gezondheidsproblemen zijn. Dat is ook investeren in leiderschap. Daar ook hun dochtertje van anderhalf jaar nogal verkouden en grieperig was en koorts had, ging zij ook mee. Donderdagmiddag vertrokken we weer naar Cajamarca, met de patienten dus. Dezelfde avond zijn we naar een kinderarts gegaan, die constateerde dat de baby een flinke bronchitis had met een beginnende oorontsteking. Ze gaf medicijnen en indicaties voor de behandeling. Volgens haar waren we nog net op tijd, want als er geen behandeling was gekomen, had de baby in het ziekenhuis opgenomen moeten worden. We hoefden niets te betalen, noch voor de behandeling, noch voor de medicijnen; geweldig!!

De dag daarop konden we met de moeder bij de neuroloog terecht, die verschillende onderzoeken heeft voorgeschreven. Daar waren we een groot gedeelte van de dag weer mee zoet. Ondertussen zijn moeder en kind weer onderweg naar Cajén. Ik kan de uitslag van de onderzoeken ophalen en we zullen per mobiel telefonisch contact onderhouden i.v.m. met de behandeling, die n.a.v. de uitslag zal volgen.

Elke keer als we van een reis terug komen, zijn er allerlei “opdrachten” die we mee krijgen. Behalve deze medische problemen, werd me deze keer ook verzocht om een kleine brochure te laten copiëren, medicijnen te kopen, geld te sturen voor de aankoop van een muilezel voor één van de presbiters, enz. Soms voel ik me net een marskramer, want we nemen ook altijd bijbels van verschillend formaat en verschillende prijzen mee, evenals zangboekjes, christelijke stickers, groentezaden, leesbrillen, enz.

Een hoogtepunt tijdens ons verblijf in Cajén was de inwijding van de waterleiding. Een paar maand geleden hebben we voor de helft bijgedragen in de aanleg van de waterleiding in de buurt waar de kerk van Cajén is gesitueerd. Behalve de kerk worden er nu 11 gezinnen voorzien van waterleiding in hun huis, of liever gezegd bij hun huis, want de meesten bouwen een waterbak buiten waar ze ook de was in kunnen doen. Het was een feest om een lint door te knippen in de wasbak en de kraan open te draaien, zodat iedereen zijn handen kon wassen voordat we gingen eten. Voorheen moest het water met kannen en kruiken worden aangedragen, waardoor de hygiëne nogal te wensen overliet. Nu had niemand een excuus om geen handen te wassen voor het eten, iets wat (nog) niet in hun dagelijks patroon voorkomt. Zowel de mensen van de kerk als de andere begunstigden van het water hebben keihard gewerkt om het water geïnstalleerd te krijgen voordat de lessen begonnen. Hierna kan iedereen zijn eigen installatie maken. Voor de bevolking is het een getuigenis dat de kerk zich niet alleen met “levend water” bemoeit, maar ook probeert het dagelijks leven beter te maken.

Weer met z´n tweeen

2009-05-12T15:41:00.003-05:00

Iedereen is weer naar zijn of haar plek teruggekeerd. Het was een byzonder feest, de bruiloft van Judith en Wilfredo. Een persoonlijk verslag en foto´s van Judith kunnen jullie lezen op haar weblog: http://www.judithprakken.blogspot.com/

Al vanaf half april kwamen de gasten uit Nederland, de vriendinnen van Judith logeerden bij haar in hun nieuwe huisje, sommigen logeerden in een hostal, anderen konden we onderbrengen bij vrienden en Marco en Sanne met hun dochter Marisa uit Bolivia, logeerden bij ons in huis. Sommigen kwamen bij ons ontbijten, maar vrijwel allemaal kwamen bij ons middageten. Zo zaten we vaak met 15-20 mensen in de tuin of waar maar plek was, want de tafel was daar niet groot genoeg voor. Elsy kwam deze dagen onze hulp, Melchora, helpen met koken en elke dag was er weer gelukkig genoeg voor iedereen. Sommige activiteiten deden we samen. Zoals het “vrijgezellenfeestje” van Judith en een tocht naar Cumbemayo (een “bos” van rotsen) met als sluitstuk een kampvuur op het terrein van Pan de Vida, bij Elsy. Daar werden allerlei klassieke liedjes gezongen: ik weet niet wat de Peruanen gedacht hebben van die uitbundige Hollanders, die luid zongen met bewegingen “van voor naar achter, van links naar rechts.......” enz. Veel hebben we maar niet vertaald :).

Na de bruiloft gingen alle gasten langzamerhand weer weg. Eén van de laatste gezamenlijke activiteiten was Konininnedag. Doordat er nog een grote groep bruiloftsgasten was, waren we met 20-25 mensen te gast in de Ijssalon van Pim, de Hollandse ijsboer hier in Cajamarca. Ger heeft een passend woord gesproken voor alle aanwezigen, want de gebeurtenissen in Apeldoorn kregen we ’s-morgens vroeg al mee via internet. Ook in het buitenland denk je dan “hoe is het mogelijk........”.

De laatste gasten, onze oudste dochter met haar man en onze jongste zoon, zijn vorige week donderdag weer vertrokken. En toen bleven we met z’n tweeën over in gezelschap van kat en hond. Judith zien we natuurlijk regelmatig, omdat zij ook in Cajamarca woont en 2 dagen per week met ons meewerkt, maar het is toch anders. Het went ook nooit om de rest van de kinderen ver weg te hebben. Gelukkig is er veel contact via internet en telefoon, maar toch...........

In September hopen we voor 4 maanden naar Nederland te gaan. Onze agenda wordt bijgehouden door Monique van Nierop en als er belangstelling is voor een spreekbeurt en/of presentatie zullen we graag komen. Het telefoonnummer van Monique is: 0497-535150, haar e-mailadres: monique@bureauvannierop.nl .

Voordat we naar Nederland kunnen gaan is er nog een heleboel te doen. Volgende week gaan we voor de eerste school, ná de regentijd,naar Cajén. Ger zoekt de films uit om ’s-avonds als evangelisatie te draaien en bereid de lessen voor voor overdag, samen met Marciano. De regens verminderen behoorlijk, dus we hopen dat de weg redelijk begaanbaar zal zijn. Reparaties en onderhoud zijn nog altijd een behoorlijk kostenpost.

De eerste reis in 2009

2009-04-12T18:37:00.003-05:00

Voorvergadering

in Celendín

Gisteren zijn we teruggekomen van onze eerste reis dit seizoen naar het binnenland. Het was best spannend hoe mijn lichaam zou reageren op alle gaten en kuilen. Met een stevige neck-lace ben ik meegegaan. Het is eigenlijk best wel goed gegaan. Op de heenreis heb ik niet erg veel last van mijn nek gehad. Woensdag hadden we de vergadering met alle leiders. Een paar leiders waren er niet en de situatie van hun kerk baart ons dan ook best wel zorgen. Als er geen plannen worden gemaakt en de “zaak” alleen maar draaiende wordt gehouden, dooft alles vanzelf uit als een nachtkaars. Graag jullie gebed voor Santa Ana met Rafael en Celendín met Demetrio. Dit jaar hebben we een paar nieuwe activiteiten gepland. Ten eerste een conferentie met echtparen. We zijn heel erg benieuwd hoe dit zal gaan. Het is op verzoek van de voorgangers dat we Godo en Teresa, onze voorgangers in Cajamarca, hebben gevraagd om deze conferentie te houden. Zij hebben speciale programma’s voor echtparen en in Cajamarca geeft het veel resultaat. In de “campo” is veel huiselijk geweld en communicatie is iets wat niet geleerd wordt, niet in de opvoeding, maar helemaal niet op de scholen. Eén onderwerp zal dus zijn: “hoe kan ik zinnig ruzie maken.”. Anderhalve dag willen we de echtparen min of meer afzonderen en dat zal niet meevallen met boerenfamilies. Ze zullen moeten organiseren dat hun kinderen zijn ondergebracht en hun vee verzorgd wordt.
We zijn heel erg benieuwd.

Een ander nieuw iets is een conferentie voor boeren, waar een “oude” vriend, Julio Rojas zal spreken. Twee dagen zal hij in Sucre zijn, daarna in Oxamarca en Malat. Dat zijn de plaatsen waar nu een boerenvereniging is. Vanuit de kerk is dit initiatief genomen, maar ook mensen van buiten de kerk nemen er deel aan. Julio is antropoloog, maar hij noemt het toegepaste antropologie. Hij geeft leiding aan communiteiten in veefokprogramma’s, verbetering van landbouw en een nieuw project, een geitefokkerij. Zijn ervaringen en kennis zal de mensen helpen om zelf meer initiatieven te nemen en tijd en geld te investeren in hun dromen.

Allemaal krijgen ze een poster

mee om in hun kerk op te hangen

"Hier bidden wij voor Perú"

Judith heeft voor een groep potentiële timmerlui in Sucre uitgelegd wat het project van de timmerschool inhoudt. In mei zullen de lessen beginnen. Twee maal twee dagen per maand, vier maanden lang. We zijn heel erg benieuwd hoe dat zal gaan.

Op de terugweg stonden we na een half uutje buiten Celendín, waar we overnacht hadden, al weer stil. Er was de avond tevoren een enorme hoeveelheid modder van de berg op de weg gevallen, een huayco (modderlawine) had de weg versperd. Een grote vrachtwagen, die van Cajamarca ons tegemoet kwam, had geen geduld om te wachten tot er een grondverschuiver zou komen en had geprobeerd om zelf door de modder zich een weg te banen. Hij zat muurvast. Van verschillende kanten waren er boeren komen kijken en zij begonnen met een paar spaden de modder bij de wielen weg te scheppen. Het duurde een half uur en toen konden we weer verder. Een omstander merkte op dat we geluk hadden, want een paar weken geleden was er een modderlawine gevallen en het had toen drie dagen geduurd voordat de weg weer vrij was.

Thuisgekomen merkte ik wel dat de spieren zich aardig hebben gespannen en we hopen dat het met therapie en oefeningen weer allemaal in orde komt. Het was in elk geval heel erg fijn om iedereen weer te zien. Verschillende verzoeken om hulp bij nieuwe projecten hebben we gekregen en daar zullen we in de komende tijd van vertellen. De mensen begrijpen ondertussen dat hun eigen aandeel in manuren, maar ook in geld minstens even belangrijk is en ze aanvaarden die verantwoordelijkheid. Ook het reilen en zeilen van de kerken geeft in zoverre voldoening dat er temidden van allerlei onzin, die op andere plaatsen wordt geleerd, “onze” kerkjes “recht in de leer” zijn gebleven en dat stemt ons tot grote vreugde.

Voorbereidend werk

2009-03-17T16:45:00.002-05:00

Net toen ik wilde gaan zitten schrijven kwamen ze binnen, Waldesmiro en zijn vrouw María.

Ze komen uit Piobamba, een dorp op 5 uur rijden met de auto, maar met de melkwagen duurt het zeker 7-8 uur over een hobbelig karrespoor. Ze hebben een paar jaar geleden de beslissing genomen dat hun beide zonen het verder moesten brengen dan zij. Zo kwam hun oudste zoon, Telmo in Cajamarca terecht en zit nu in het laatste jaar van de middelbare technische school. Hij heeft het goed gedaan. Naast de school heeft hij een baantje, waardoor hij wat bijverdient en zijn kamer kan betalen. Nu is zijn jongere broer aan de beurt. Ilés zit nu in de eerste klas van dezelfde school en de ouders komen nu om hen beiden te bezoeken. Ze kunnen er nog niet aan wennen dat de kinderen niet meer thuis zijn, maar beslissen om in de stad te gaan wonen is ook heel erg moeilijk. Ze missen het open veld, het weiden van de schapen en het werken op het land. Als ze in Cajamarca zijn, willen ze altijd even langs komen om bij te praten en begrip te vinden. De kinderen ver weg wonend went immers nooit. We kunnen er over mee praten. Die bezoekjes komen niet altijd gelegen, maar we kunnen en willen ook niet zeggen dat ze maar niet meer moeten komen, we zien het genoegen wat ze er aan beleven om hun verhaal kwijt te raken.

Vorige week kwam Simón. Hij is oudste in de kerk van Malat en heeft de bouw van de kerk helemaal geleid. Ze zijn in Malat niet op hun lauweren gaan rusten, want ze hadden niet eens banken om op te zitten, dus zijn ze gaan timmeren en hebben intussen 18 banken gemaakt. We bidden nu dat alle banken vol raken, zodat ze erbij moeten maken. Helpen jullie mee? Terwijl Simón hier op het terras zat vroeg hij voor alle zekerheid, “Is het waar dat jullie verdubbelen wat wij bij elkaar sparen?” Vorig jaar zijn we begonnen met deze methode en het werkt prima. De mensen gaan zich afvragen wat ze beter zouden willen hebben of wat ze willen veranderen, daarna gaan ze er moeite voor doen en zien ze het resultaat van hun moeite verdubbeld. Nu kwam Simón met 700 soles, anderhalf minimum loon, want ze wilden graag een generator kopen, zodat ze electrisch licht in de kerk zouden hebben. Het hoefde geen grote generator te zijn. Na wat onderzoek is Ger met Simón een generator van 1 1/12 kw. gaan kopen. ‘k Heb er niet aan gedacht om het gezicht van Simón op de foto te zetten toen ze terug kwamen. Hij straalde, wát een vooruitgang voor de kerk. Een kerk die een paar jaar geleden nauwelijks een paar soles (Peruaanse munteenheid) bij elkaar kon krijgen en die door de bouw van hun prachtige kerk, meer een éénheid zijn geworden, veel leden erbij hebben gekregen en vooral gelóóf hebben gekregen voor vooruitgang.

Zo is er elke dag wel iets in deze tijd van voorbereiding, niet alleen van de bruiloft van Judith, maar ook van het nieuwe seizoen. Begin april zullen we de eerste vergadering met alle leiders hebben in Sucre, 4 uur rijden van hier. Daar hopen we het jaarprogramma voor 2009 te presenteren, maar vooral elkaar weer te ontmoeten en iedereen ziet daar naar uit. Voor sommigen is het een hele dagreis, lopend om er te komen, voor anderen zelfs anderhalve dag, maar meestal is iedereen er. Hiervan zullen we zeker verslag doen in een volgende bijdrage.

Een hartelijke groet van,
Ger en Froukje uit Cajamarca.

Door Judith

2009-02-04T10:18:00.004-05:00

klik voor eerdere berichten en foto´s op:

http://judithprakken.blogspot.com/

Alweer februari… Zomaar ineens een maand voorbij en toch nog altijd panne op t werk, tenminste wat gaat over het loon van December. Velen van ons hebben onder druk toch het nieuwe contract getekend, waarbij er weinig verplichtend verband meer blijft tussen werknemer en werkgever, maar toch, we moeten ergens van leven. Dus tekenden we, maar toch geen loon: waarom? Omdat het pas in Januari getekend is en de betalingsregeling nu via een rechter moet gaan... dat kan nog even duren... en kosten. Hopelijk krijgen we vandaag Januari uitbetaald, en kunnen we daar t een en ander van doen: we hebben nu een huurhuisje en een bruiloft te betalen :)

Wilfredo werkt als Projectleider in een zes-maanden-project voor de gemeente van “Baños del Inca” en heeft om administratieve redenen ook December niet uitbetaald gekregen. Zijn contract mag wettelijk gezien pas vanaf januari ingaan, zelfs als hij al in December heeft gewerkt... weer een gedoe.

Nu we in Cajamarca toch getekend hebben denk ik af en toe, hadden we dat maar meteen gedaan, hadden we nu al deze ellende niet moeten doorgaan. Maar aan de andere kant leer je zoveel van hoe de maatschappij in elkaar zit, hoe mensen wel of niet samen werken, recht en vooral onrecht. Voor onze afdeling heeft het positief bijgedragen aan de sfeer onderling: allemaal in hetzelfde schuitje en meer vertrouwen; een thema dat altijd in deze streek best moeilijk is, gezien er veel verraad en eigen belang meespeelt in veel keuzes. Het is individualisme maar anders dan in NL: jaloersheid speelt een grote rol, wat een ander krijgt kan jij niet meer krijgen (vooral werk, inkomen, spullen), toch ook de wet van de sterkste (lees: sluwste).

Toch hoeft dit niet altijd op te gaan, zeker met vrienden van de kerk, waar ik in de loop der tijd echt een tweede familie heb mogen ervaren. Zeker toen het zo slecht ging met mijn moeder en die in Bolivia was: zowel Nederland als hier in Perú leefde iedereen heel erg mee!! Ik ben heel erg blij mijn ouders weer dichtbij te mogen hebben, al heeft mijn zus Sanne erg goed voor ze gezorgd en ze hier te gemakkelijk in de dagelijkse taken rollen, wat juist voor mijn moeder niet de bedoeling is. Het valt haar niet erg mee te accepteren dat ze gelimiteerd is en dus veel moet afstoten: niet alleen nu om het later weer op te pakken, maar juist VANAF NU en steeds meer zodat een ander het oppakt. Ze heeft dagelijks twee uur fysiotherapie en moet eigenlijk ook twee uur extra overdag rusten om het lichaam de kans te geven weer goed te genezen... dat valt niet mee, maar we zijn velen die erop toezien ;) Blijf bidden voor volledig herstel!

Juist om deze reden, omdat er nog best wat blijft liggen en het werk in het binnenland weer begint, zijn we aan het kijken naar de mogelijkheid of ik wat meer kan steunen in het werk (administratief, voorbereidend en organiserend) met de kerken in het binnenland – de Campo. Hiervoor moet het thuisfront van Nederland er natuurlijk achter staan en zou het voor mij een uitdaging zijn, beetje bij beetje mijn eigen thuisfront op te kunnen bouwen en daarmee steeds meer uren te besteden in de voortgang van dit belangrijke werk. De milieuwereld is, zoals jullie wel weten, ook mijn passie en we willen zien of we beide kunnen combineren zodat ik ook de contacten van het werk op de Burgerlijke Gemeente kan gebruiken voor het verbeteren van de leefomstandigheden van de arme boeren in het binnenland, waar mee mijn ouders al jaren werken.

Toen ik met de Directeur en mijn directe baas ging praten over het stoppen bij de gemeente, waren ze er niet erg blij mee en boden ze aan te onderzoeken of ik dan drie dagen in de week zou kunnen werken: iets wat hier niet erg gewoon is, gezien er niet gekeken wordt naar productiviteit, maar alleen je uren maken en niets meer. Ik was erg blij de waardering te merken voor wat ik deze twee jaar heb kunnen opbouwen. Nu is het dus afwachten of de personeelsafdeling het accepteert, gezien ze, zoals jullie wel gemerkt hebben, niet erg flexibel zijn. Voordeel voor mij is dat de Directeur van de Milieuafdeling een goede vriend van de Burgemeester is, en zo wordt nou eenmaal alles hier bepaald. Daar houden we rekening mee en maken we gebruik van :)

Dus vanaf maart hopelijk half om half werken: 3 dagen milieuafdeling - en 3 dagen ontwikkelingshulp voor het binnenland van Cajamarca-Perú.

--Geplaatst door Judith PERU op Judith & Wilfredo op 2/02/2009 06:17:00 PM

Mijn Gezondheid

2009-01-14T17:32:00.003-05:00

Lieve mensen,

Onderstaand verslagje van de laatste week en de thuiskomst in Cajamarca is misschien interessant om voorlopig het onderwerp Froukjes gezondheidsproblemen in de koelkast te zetten

Van de vakantie in Bolivia hadden we ons iets anders voorgesteld, maar soms lopen de dingen niet zoals we hopen of denken. Zoals de meesten ondertussen wel weten kwam ik na 2 dagen Bolivia al voor 2 weken in het ziekenhuis terecht. Achteraf is de diagnose een optelsom van verschillende dingen geweest. Doordat adequaat is gereageerd konden we vandaag op de geplande datum weer naar Perú vliegen. Gelukkig hebben we nog en paar leuke dagen gehad met Sanne, Marco en Marisa. Zoals Sanne zei was het het belangrijkste dat we even bij elkaar waren.

Met een stapel MRI's, en andere onderzoeken zijn we teruggekeerd. De bedoeling is nu dat er morgen een strategie wordt opgesteld met Rubby, de rehabilitatie-arts en de fysiotherapeute van Ger. Voorlopig krijg ik dan fysiotherapie, ondersteund met medicijnen en later aangevuld met oefeningen. Op die manier moeten de spieren weer enigszins onder controle komen. Vooral vragen we om gebed voor herverdeling en aanvulling van taken. Er zijn veel mogelijkheden, maar we willen wel de juiste beslissingen nemen. Ik moet nog veel rusten en om een nieuw levensritme aan te leren zal niet mee vallen.

Ongelooflijk hartelijk bedankt voor alle gebeden, maar ook de mailtjes en telefoontjes, want die hebben heel erg goed gedaan op momenten dat het niet makkelijk was.

Hartelijke groeten,Froukje

Tweede Kerstdag

2008-12-26T17:37:00.006-05:00

Lieve allemaal en ieder persoonlijk!!

Tijdens momenten zoals we die de laatste dagen weer doorléven, ontdek ik weer hóe ontzettend kostbaar het is om mensen om ons heen te hebben die zómet ons mee-leven en vooral: méé-bidden.

Op dit moment dat ik dit schrijf, is het vrijdagavond en zojuist hebben weweer met de neuroloog gesproken. We hadden de hoop dat Froukje morgen(zaterdag dus) het ziekenhuis uit mocht, maar hij wilde ons niet "latengaan", in ieder geval niet vóór maandag ! Toch ben ik enorm dankbaar, datwe dat konden hopen, want dat betekent, dat het beter gaat met Froukje !!Maar (wat hier gewoonlijk niet gebeurt): we vragen de doktoren "het hemdvan het lijf", en zo kom je ook achter hun twijfels.

Wat ze nu "vermoeden" is het volgende:De ontzettende pijn die Froukje de afgelopen anderhalve week heeft gehaden die ze tot vanmorgen nóg had is een opéénhoping van feiten:een ontsteking met koorts; verder verkramping van spieren (links en rechtsop haar hals verschenen dikke bulten als gevolg daarvan). Een zenuw kwamdaardoor klem te "zitten" en dat veroorzaakte een enorme hoofdpijn metóvergeven.

Dat gaf de indruk dat er een hersenbloeding had plaats gevonden,vooral omdat het van het ene-op-het-andere moment plaats vond. Desymptomen waren zodanig, dat er MRI's, CT-scans en Röntgenfoto's van hoofden nek werden gemaakt.

Verder werd ze met antibiotica, spierontspanners, pijnbestrijders enrustgevende middelen behandeld omdat de pijn niet te verdragen was. Op descans en MRI's bleek dat het met de nek niet in orde was en daarom werd ereen kraag om de nek gedaan en moest ze helemaal plat liggen om hoofdpijnen duizeligheid te vermijden.Toch gaf hij toe, dat de "angst entwijfel"over een eventuele lichte hersenbloeding bleven bestaan, maar erwaren te weinig kentekenen voor aanwezig.

Gisteren was Froukje nog heel erg ziek; ontzettende hoofdpijn en ze blééfmaar overgeven. Maar vandaag was het "stukken beter".Ze heeft zelfs eenstukje taart gegeten, dat we uit de stad hadden meegebracht. Daaromhoopten we eigenlijk dat ze zaterdag mee mocht naar het huis van Marco enSanne. Maar dat zal dus hopelijk maandag worden.Waar de artsen dus erg bang voor waren, lijkt niet ´waar´te zijn. Maar wijzijn er van overtuigd, dat dit uiteindelijk het resultaat is van`onvoorstelbaar veel gebeden.Froukje zei zojuist:"INDRUKWEKKEND !!!"

Heel hartelijk dank voor je meeleven en vooralvoor je gebed

Namens ona allemaal:
Ger Prakken.

een dag naar Celendin

2008-11-28T19:38:00.005-05:00

Vorige week zaterdag zijn we “even” op en neer naar Celendín gereist. Eind oktober werd ik in Oxamarca gevraagd om te kijken naar een meisje wat dubbel gehandicapt is.

Rosmery lag op een paardedeken, want was door haar vader op een paard vervoerd vanuit hun dorpje naar Oxamarca. Ze moesten daarvoor 2 uur lopen en vervolgens drie uur met het busje naar Celendín. Rosmery heeft hersenvliesontsteking gehad toen ze 8 maanden oud was, en doordat elke gezondheidszorg in die tijd helemaal ontbrak, is er weinig aandacht aan besteed. Ze overleefde het, maar haar leven is alleen “bestaan”, dan werkelijk leven. Communicatie is nauwelijks mogelijk. Ze “cummuniceert” door kreunen. Haar lichamelijke ontwikkeling bleef ook heel erg achter, waardoor haar lichaam scheef gegroeid is. Het was één hoopje ellende.

In het gemeentehuis van Oxamarca is sinds twee jaar een kantoor speciaal voor hulp aan gehandicapte mensen. Eduin is verpleegkundige met een middelbare opleiding en is aangesteld om deze mensen op te zoeken, te registreren en te zien wat hij voor ze kan doen. Budget heeft hij hiervoor nauwelijks. Hij bracht mij in contact met Rosmery en het balletje is gaan rollen.

Er was al een officiële diagnose gesteld, dus in eerste instantie ben ik samen met Dra. Rubby, de rehabilitatie-arts die het werk met de “Lilianekinderen” ondersteunt, naar Celendín gereist.
Dat is de dichtsbijzijnde grotere plaats waar we eenvoudig met openbaar vervoer konden komen. Ook Fina, de fysiotherapeute van Ger, ging mee.

We vertrokken om 7.00 uur ‘s-morgens en waren om half 11 al in Celendín. Eduin stond ons op te wachten, niet alleen met Rosmery en haar vader, maar ook met nog een andere vader met zijn zoontje. Dat zoontje is al langer in mijn programma van het LilianeFonds, maar het kost de ouders kennelijk veel moeite om structureel voor controle naar Cajamarca te komen, want ik had hem al anderhalf jaar niet meer gezien. Rubby heeft de kinderen geëvalueerd en we hebben een plan gemaakt.

Voor Rosmery hadden we een deken en twee kussens meegenomen, zodat ze gemakkelijker kan zitten. Nu ligt ze de hele dag op bed en soms probeert ze met één arm zich enigszins op te drukken. Daardoor heeft ze een hele kromme rug gekregen. We zullen ook een soort stoel voor haar laten maken om te voorkomen dat ze nog krommer groeit. Zo hebben we met elkaar een plan ontwikkelt voor op korte en middenlange termijn. Haar vader is “promotor de salud”, d.w.z. dat hij een soort eerste hulppost is in zijn dorpje, waar de mensen bijvoorbeeld pijnstillers kunnen krijgen. Waarschijnlijk door dit verantwoordelijkheidsgevoel ziet Rosmery er lichamelijk goed verzorgd uit. Ondanks dat zij veel ligt, heeft ze een gave huid en was de decubitis-zalf die ik meegebracht had, niet nodig. Als we zo met haar bezig waren, glom haar vader van trots, iets heel byzonders voor iemand uit de campo, uit het binnenland. Velen verstoppen hun gehandicapte kinderen, laten ze opgroeien tussen de beesten; deze vader was en is trots op zijn dochter, hoewel hij natuurlijk ook heel erg bezorgd is voor de toekomst.

Dezelfde dag zijn we teruggegaan met en busje. Onderweg hadden we nog een klein oponthoud, omdat een band lek was. Nu dat was niet zomaar lek, want de flarden hingen erbij. De banden worden echt helemaal kapot gereden, voordat ze vervangen worden en dan worden ze vaak nog opnieuw gevulcanizeerd, dat is goedkoper dan nieuwe, maar net zo veilig.......? Dit naast het gebrek aan veiligheid door toenemende overvallen op de wegen. ‘k Heb nog een paar dagen flink last gehad van pijnlijke spieren vanwege het gehots onderweg. Hier zijn de wegen antislip.

Deze week hebben we veelvuldig bezoek gehad van mensen die hulp nodig hadden bij doktersbezoek. Ook Ander, de vader van Elisha die aan haar schouder en rug geopereerd is, komt elke week een dag voor evaluatie en behandeling van zijn dochter. Het gaat steeds beter met haar, maar de vinger moet wel goed aan de pols gehouden worden. Het is een hele opgave voor Ander om 3x per dag massages en oefeningen met Elisha te doen en te blijven doen. Toch is het de enige manier om haar schouder op hetzelfde niveau te krijgen als de andere schouder.
Zo hebben we deze week regelmatig met 8 of 9 mensen aan tafel gezeten. Onze hulp, Melchora, heeft steeds heerlijk gekookt en gelukkig vindt zij het heel erg leuk en een uitdaging als we ineens veel gasten hebben, want in de campo eten ze toch een “beetje” meer dan de mensen van de stad.

De laatste school in Cajén

2008-11-05T20:21:00.004-05:00

Een maand gaat heel erg snel voorbij, vooral omdat er zoveel gebeurt. De laatste keer dat we schreven vertelden we over het jeugdweekend in Malat. Daarna hebben we nog een jeugdweekend in Oxamarca gehad, waar ook de vier jongens uit Malat, die zich na de laatste filmavond in Malat hebben bekeerd, aanwezig waren. Ze hadden vrij gevraagd van school en waren de dag tevoren al in Oxamarca aangekomen, “slechts” 6 uur lopen. Ze deden goed mee en zijn met een nieuw testament naar huis gegaan. We hoorden dat ze ook al regelmatig naar de diensten in Malat gingen. Heel erg fijn!!

Malat is kennelijk een schot van de duivel waard, want momenteel is er een hevige geestelijke strijd aan de gang. Het is te ingewikkeld om alle ins en outs te vertellen, maar wel willen we graag voorbede vragen. Vooral dat de leiders niet verslappen en stand kunnen houden. Ook dat hun visie niet vertroebeld wordt en ze bemoedigd worden door God zelf.

Na het jeugdweekend in Oxamarca, hebben we nog een school gehad in Cajén, het dorp waar Elisha vandaan komt. Zij was met ons meegegaan om een paar dagen bij haar familie door te brengen. Ze werd in augustus in Lima geopereerd aan haar rug en is nu in Cajamarca bij een jong gezin uit de gemeente waar we “kerken” te gast, zodat zij 3 maal per week fysiotherapie kan krijgen. We hopen dat ze eind october weer naar Cajén kan gaan.
De laatste dag dat we daar waren, kwam de hele lagere school van Cajén Elisha opzoeken om haar te groeten. Verschillende kinderen zongen een lied voor haar en haar onderwijzer sprak haar toe. Het was een enorm verwarmend gebaar. Daarna moesten alle kinderen haar een omhelzing geven, wat natuurlijk met de nodige gêne gepaard ging. Voor Elisha was het beste emotioneel. Het verschil is zo enorm groot tussen een bergdorpje en de stad, ook tussen de school waar ze nu op zit en de school in haar dorp. Volgens haar moeder praat ze zelfs anders.
Het gaat wat betreft haar gezondheid heel goed met Elisha, haar rechter schouder wordt steeds meer gelijk aan de linker en ze merkt zelf ook allerlei veranderingen. Ze kan nu rennen zonder meteen buiten adem te komen. Zelfs met eten merkt ze dat ze meer ruimte heeft. Bij het schrijven op school doet haar rechterarm geen pijn meer en zo zijn er nog een paar zaken, die verbeterd zijn. Het is een enorm verschil en het helpt haar om zich in Cajamarca aan te passen zonder haar familie, want ze weet waarvoor ze het doet. Voorwaar een enorme prestatie voor een kind van 8 jaar.

Volgende week gaan we voor het laatst dit jaar naar Oxamarca voor de vergadering met alle leiders van zowel Oxamarca met zijn buitenposten (anexos) als Sucre met anexos. Het is de vergadering waar we het afgelopen jaar evalueren en sommige plannen voor volgend jaar lanceren. De sfeer is meestal heel goed en we hopen dat dat deze keer ook zo zal zijn. Het afgelopen jaar is niet altijd makkelijk geweest. Soms leek het of de mensen “schoolmoe” waren, net of er minder enthousiasme was voor de lessen. We zullen dit bespreken in die vergadering en willen het volgende jaar alleen met díe kerken werken, die er dringend om vragen. Graag jullie gebed voor deze ontwikkeling.

Voor de komende maanden staan er verschillende activiteiten in Cajamarca op het programma. De voorganger van onze kerk heeft Ger gevraagd om les te geven aan de meest jonge leiders in onze kerk. Het gaat dan om kernleiders, zondagschoolleiders, leiders van verschillende werkgroepen, enz. Ze zullen een paar dagen retraite hebben en dan zal Ger, samen met de voorganger, Godofredo, bijbelstudies geven over leiderschap, doctrines, enz. Daarnaast is er een conferentie gepland voor leiders uit het binnenland, in onze kerk. Dat zijn leiders uit een heel ander gebied, dan waar wij werken, maar ook zij kampen met dezelfde problemen en dus heeft Godo gevraagd of Ger ook daar bijbelstudies wil geven.
Hij doet het graag.

Tot zover deze keer. Uitgebreider nieuws kun je aanvragen bij Hugo Krösschel, e-mail: h.krosschell@planet.nl en ook beluisteren via de Perú-lijn (040-2424466).

Een heel hartelijke groet van,
Ger en Froukje.

Opening Kerkje Malat

2008-09-16T17:22:00.004-05:00

Eindelijk was het zover. Het kerkje in Malat kon officieel worden geopend.

Vorig jaar juni begonnen de broeders met het graven van de geulen voor de fundamenten. De kerken en individuele gevers in Nederland hebben hen ondersteund met de financiering van de materialen, maar zij moesten zelf al het werk doen. Dat was niet gering. Daardoor hebben ze ondertussen enorm veel ervaring opgedaan op verschillende gebieden. Wat te denken van Simón, die de coördinatie van het werk op zich heeft genomen. Hij had wel ervaring met het bouwen van huizen in de campo, maar had nog nooit een tekening van een architect gezien. Hij vouwde de tekening open en zei: “Heer, hier snap ik echt niets van, wat moeten we nu?” Hij ging slapen en de volgende morgen bekeek hij de tekening nog eens en begreep toen waar hij moest beginnen.

Vorig jaar was het een race tegen de tijd om het dak op het gebouw te hebben vóór de regens begonnen. Het lukte!! Maar er moest tegelijkertijd op de akkers gewerkt worden, want anders kwam er geen eten op de plank. Er werden teams georganiseerd om ’s morgens van 6 – 8 uur samen op de akker van één van de broeders te werken en daarna allemaal weer aan de kerk te bouwen. Het bleek dat het samen werken op de akker, sneller ging dan als je het alleen moet doen. Ze stimuleerden elkaar in het werken.

De enorme inzet van de broeders bleek zo aanstekelijk dat er dagen waren dat ook de ongelovigen kwamen helpen. Soms met het werk zelf, soms met een geldelijke bijdrage. Ondanks dat wij toezegden dat we zouden helpen met alles wat de bouw betreft, hebben de families van de kerk ook bijgedragen met hun offergaven. Op het totale bedrag dat in de kerk werd geïnvesteerd, leken de eigen financiële bijdragen weinig, maar God vermenigvuldigde het, ook geestelijk, en zo kwamen er veel families bij die zich aansloten bij de kerk. De kerk werd zo niet alleen letterlijk gebouwd maar ook geestelijk.

Zaterdag 30 augustus was de officiële opening. De burgemeester van het dorp was uitgenodigd om de linten voor de deur door te knippen. Er waren twee keer drie linten gespannen, in de kleuren van de vlag van Perú én van Nederland. Hugo en Henny Krösschell waren namens het Perú-comité (waar de verschillende vertegenwoordigers van de ondersteunende kerken zitting in hebben) aanwezig. Henny had een prachtige tegel gemaakt , die in de muur naast de grote deur in de kerk, is gemetseld. Te tekst was samen met de broeders gekozen: “Dos naciones, un solo pueblo – Permanezca el amor fraternal, Heb. 13:1 - 30 agosto 2008” (Twee naties, één enkel volk – Houd de ondelinge liefde in stand, Hebr. 13:1 – 30 augustus 2008). Het getuigt van de onderlinge liefde tussen de christenen in Nederland en de christenen in Malat, Perú. Als laatsten gingen Benigno, de voorganger, en ik, Froukje, met de vlaggen van Perú en Nederlanf, tussen de mensen door naar binnen en zetten ze op het podium van de kerk. Daarna begon het programma.

Simón merkte tijdens de opening op dat ze tijdens de bouw vooral de uitwerking van de gebeden van de broeders en zusters in Nederland hadden gemerkt. Soms bleek ‘s avonds dat er de volgende dag maar drie mensen voor het werk beschikbaar waren en zagen ze er tegen op als ze dachten aan alles wat nog gedaan moest worden. De volgende morgen begonnen ze toch met goede moed en in de loop van de ochtend kwamen er velen bij om mee te helpen. Ook bij het oplossen van allerlei technische problemen, hebben ze heel concreet de hulp van God ervaren. Het is bemoedigend, maar ook verwonderlijk, om de ervaringen en betrokkenheid van de broeders in Malat te horen.

Het programma van de zaterdagavond,met diverse ceremoniën, was strak opgesteld. Zo werden de leiders van de kerk, samen met voorganger Gilmer, onder wiens verantwoordelijkheid ook de kerk van Malat valt, en de opziener (presbiter) Hilde, samen met het pastorale team van Malat, opnieuw ingezegend ter gelegenheid van de uitbreiding van dit werk. Daarna werd door hen allen de kerk aan de Heer opgedragen. Er waren zo’n 250 mensen getuige van de ceremonie. Er werd gezongen en Buster, de zoon van Simón, speelde met zijn ‘band’. Het was één groot feest. Daarna gingen alle kinderen van 4-12 jaar naar buiten en kregen een lichtgevend armbandje. Nadat ook de volwassenen naar buiten waren gegaan, werden er zes vuurpijlen afgestoken. Het was een prachtig gezicht in het donker, al die lichtgevende armbandjes en de pijlen die in de lucht in sterren uiteenspatten; zoiets hadden ze nog nooit gezien. En dit alles in een omgeving waar (bij het niet aanwezig zijn van electriciteit) alleen de maan en de sterren het landschap verlichten. Kunnen jullie het je voorstellen? De enige klacht die we later hoorden, was dat het programma te snel was afgelopen.

De inwijding van het kerkgebouw viel binnen het jeugdweekend, dat vrijdag was begonnen: de eerste keer dat er specifiek met jeugd wordt gewerkt in deze regio. Op zondagmiddag werd het jeugdweekend afgesloten met een symbolische weg van bekering en toewijding; een moment van bezinning en stilstaan bij de verschillende moeilijke situaties in het leven, iets waar ze niet thuis of in de maatschappij mee leren omgaan. Van de 47 deelnemers aan het jeugdweekend, waarvan velen van ver kwamen lopen, maakten de meesten gebruik van deze mogelijkheid.

Het team dat het weekend organiseerde, werd opgehaald door Juan, want ze moesten met twee verschillende melkauto’s. Het was voor hen de eerste keer dat ze langs deze weg naar Malat zouden gaan.De melkauto vertrok om 9 uur ’s avonds vanuit Cajamarca en moest om 3 uur ’s nachts in het dorp Sabogal aankomen, waar ze dan zouden overstappen op de melkauto naar Malat. De chauffeur van de eerste melkauto stopte echter onderweg bij een bar om ‘even’ een paar glaasjes bier te drinken. Anderhalf uur later stapte hij aangeschoten weer in en vervolgde zijn weg. Onderweg moest hij een paar keer worden aangestoten omdat hij in slaap dreigde te vallen. Toen ze in Sabogal arriveerden, zagen ze nog net de achterlichten van de wegrijdende melkauto, die niet had willen wachten. Er zat dus niets anders op dan het laatste stuk, onder leiding van Juan, te gaan lopen. Na 5 ½ uur kwamen ze uitgeput in Malat aan.

De terugweg ging eenvoudiger , maar voor de heenweg zullen we een andere oplossing moeten zoeken. Wilfredo, die samen met Judith een timmerwerkplaats-project in Malat gaat opzetten, zal daarvoor regelmatig naar Malat moeten reizen. Een oplossing zou zijn bom een motorfiets te huren, maar gezien de kosten (Eur.2,50 per uur) is dit geen optie. Graag gebed voor een goede oplossing.

Na het jeugdweekend hadden we een lesweek met de leiders van de kerkjes uit de omgeving. Het waren goede dagen, waar niet alleen bijbellessen gegeven werden door Ger en Marciano, maar ook praktische lessen over wormkuilen en het fokken van cavia’s voor consumptie, door Gilmer, en pedagogische lessen door Henny, voor ouders en personeel van de school. Het evangelie is integraal! Op de avonden werden evangelisatiefilms gedraaid en dan was de kerk iedere keer weer, helemaal vol. De mensen moesten staan omdat er nog geen banken in de kerk zijn. Na de laatste filmvoorstelling bleven er vier jongens achter, die te kennen gaven dat ze hun leven in Gods hand wilden leggen. Geweldig fijn als jongelui een duidelijke beslissing nemen. Laten we bidden dat zij doorgaan en ook bij die beslissing zullen blijven, zodat het jeugdwerk ook in Malat echt vrucht zal afwerpen.

Ger en Froukje

weer terug in Cajamarca

2008-06-15T12:36:00.003-05:00

We zijn weer terug in Cajamarca. Deze keer waren we niet met “werkverlof”, toch wilden we graag even in Eindhoven-Zuid en Eindhoven-Noord zijn. We waren op familiebezoek. Onze oudste dochter Natasja trouwde op 30 mei met Hylke de Jong en zal dus nu verder als Mevr. N.M de Jong-Prakken door het leven gaan. Verschillende Eindhovenaren waren aanwezig op 30 mei j.l. Het was een heel byzondere dag, want ook onze “Bolivianen” waren erbij. We hebben er enorm van genoten om een paar dagen met alle kinderen samen te kunnen zijn. Graag hadden we nog vele mensen willen zien, zoals Klaas, Hilly, Wim, Jan, Trudy, Nico, Annie, Jochum, Jaap en nog zo vele anderen, maar de tijd was te kort.

Gisteren zijn we dan weer aangekomen in Cajamarca.Het was een reis met hindernissen. We moesten al heel vroeg op Schiphol zijn en besloten daarom om de nacht ervoor in een hotel vlakbij Schiphol door te brengen. We vertrokken dus al op maandag om op dinsdagmorgen heel vroeg te vertrekken. Daar we dan net iets te laat voor de bus naar Cajamarca in Lima aankomen, hadden we kaartjes besteld voor woensdagavond, maar toen konden we niet reizen, want de Panamericana, de “snelweg” langs de kust van Perú naar het Noorden, was door stakers geblokkeerd. De kaartjes werden omgezet naar donderdagavond, zodat we onze reis, die begon op maandagmorgen in Arnhem op vrijdagmiddag rond 12 uur in Cajamarca beëindigden.

We zijn nu een paar dagen verder en er zijn al weer verschillende telefoontjes geweest, mensen op bezoek geweest en natuurlijk werd een lange lijst met e-mails verwerkt. De agenda wordt al weer flink gebruikt en Ger is vanavond, zaterdag 15 juni, al weer op pad om in een afgelegen buurtschap een film te draaien.

Tijdens ons verblijf in Nederland is het werk “gewoon” doorgegaan. Er waren 2 scholen gepland. Eentje met Josué en eentje met Gilmer. Josué is naar Cajén geweest. Hij zal er nog verslag van uitbrengen. Gilmer zou naar Malat gaan en hij had alles klaar staan, maar de nacht voordat hij zou vertrekken velde de griep hem en moest hij in bed blijven. Fanny, die sinds april ons team versterkt, is in zijn plaats gegaan en heeft de lessen verzorgd. Daarna is zij nog een paar dagen naar Jelíc, een dorp op 3 uur afstand van Malat gegaan. Ze krijgt plezier in het werk en daar zijn we heel erg blij mee, want het is een enorme omschakeling van de studie naar de praktijk, vooral als die praktijk onder vrij primitieve omstandigheden moet worden uitgevoerd. We hopen dat zij zich hoe langer hoe meer zal thuis voelen in ons team en vooral zal genieten van alle mogelijkheden die we hebben en ook van de liefde en de dankbaarheid van de mensen waar we iets voor mogen betekenen.

Vanavond had ik een lang gesprek met Gilmer om elkaar “even” bij te praten.
Dan merk je pas hoeveel onderwerpen er zijn waar we mee bezig zijn. Momenteel wordt er een eetprogramma van “Pan de Vida”, door Nederland gesponsord in Oxamarca.
De regering voert een programma uit wat bestaat in het subsidiëren van de armste gezinnen met S/. 100,-- per maand (25 euro). Het is voor de mensen echt een enorme hulp in de onkosten voor het dagelijks leven. Er zijn echter wel condities aan verbonden, o.a. dat ze de kinderen naar school moeten sturen en niet alleen naar de lagere school, maar ook naar de middelbare school. Daardoor komen er kinderen van heinde en ver naar Oxamarca om les te krijgen aan de middelbare school. Het eetzaal project bestaat in het verschaffen van een warme maaltijd aan de kinderen die tussen de middag niet naar huis kunnen om te eten. Het is in deze cultuur ondenkbaar dat je tussen de middag een meegebrachte boterham zou eten, dus wordt er nu vanaf volgende week een warme maaltijd geserveerd. Gilmer is tijdens ons verblijf in Nederland o.l.v. Elsy, onze onvolprezen rechterhand, begonnen met het organiseren van deze eetzaal. We zijn heel erg blij dat er programma’s zonder ons worden uitgevoerd. We worden wel ingelicht en ook ons advies wordt gewaardeerd, maar hoe langer hoe meer komen de mensen met eigen initiatieven en dat is ook de bedoeling.

Een ander verheugend feit is dat een werk/leer project voor Malat door de Handmelkers van Best is uitgekozen om te steunen. Judith en haar verloofde Wilfredo hebben samen met Simón, de leider van de bouw van de kerk in Malat, een project geschreven voor een timmerwerkplaats. De bedoeling is dat er een overeenkomst gesloten gaat worden met de plaatselijke middelbare school voor timmerlessen. Bovendien zal het werk verschaffen voor meer mensen als het goed gaat. Juist vlak voordat we ons weer klaar maakten om terug te gaan kregen we bericht dat het timmer-werk/leerproject door de commissie van de Handmelkers is geselecteerd. Het gaat om een bedrag van 5.000,-- Euro waar hier veel mee kan worden gedaan. In september hopen we dat het geld in ontvangst genomen kan worden.

Over een week is het de planning dat we naar Tupac Amaru gaan, een klein gehucht waar we les zullen geven aan leiders van verschillende kerkjes. Het is daar behoorlijk koud, dus graag gebed voor onze gezondheid. De gastheer van deze lessen hadden we vandaag al aan de telefoon om verschillende detailles te bespreken. De mensen zien er naar uit, niet in de laatste plaats vanwege de filmvoorstellingen in de avonduren. Het dorpje heeft geen licht, dus een film is een byzonderheid. Dankzij onze generator kunnen we ‘s-avonds beschikken over elektriciteit.

Voordat we naar Tupac Amaru gaan, zal Elizabeth Castro met haar vader naar Lima gaan om onderzocht te worden of er iets gedaan kan worden aan haar handicap. Toen zij geboren werd, was daar een baker bij. Het was in een dorpje zonder enige voorziening op het gebied van gezondheid. De baker trok wat te hard aan het hoofdje en de schouder ging uit de kom. Omdat niemand dat in de gaten had, werd er niets aan gedaan. Ook niet toen de ouders met Elisha, zoals ze haar noemen, naar de medische post van een groter dorp gingen voor de inentingen en de controles. Elisha heeft de eerste 8 maanden van haar leven gehuild van de pijn, maar iemand had in de gaten waarom ze huilde. Nu is ze 8 jaar en heeft een hoge schouder, waardoor haar rug dreigt krom te groeien en de spieren van haar nek verkrampt zijn. Ze heeft vaak pijn als ze op school moet schrijven en ook komt ze adem te kort, omdat haar longen in het gedrang komen.
In Lima zal een kundig traumatoloog zien of hij iets voor Elisha kan doen. We bidden om wijsheid en vooral kracht en genade voor Elisha en haar vader, Ander. Meestal dat dit soort gevallen vele maanden duurt en al die tijd moeten ze in Lima blijven en kan Ander niet voor zijn familie zorgen. Hij heeft de afgelopen maanden heel hard gewerkt, zodat ze een kleine buffer hebben, maar zal dat genoeg zijn????

Het is toch nog en vrij lang verhaal geworden, we hopen dat we op deze manier iedereen wat kunnen betrekken in de levens die aan onze zorg zijn toevertrouwd. Zoals we tijdens ons verblijf in Nederland steeds weer betuigen, zijn we hier als vertegenwoordigers van jullie !! Zowel “onze” mensen als wijzelf zijn ons daar heel erg van bewust en betuigen dit ook regelmatig hier. Daarom ook namens “onze” mensen, willen we jullie heel hartelijk groeten en vooral dank zeggen voor de gebeden. Daar gaat het uiteindelijk toch allemaal om.

Liliana Fonds - door Judith

2008-03-11T18:37:00.001-05:00

http://judithprakken.blogspot.com/

Bijna twee weken is Ana bij ons in huis, ze is 15 jaar oud en komt uit Oxamarca, een dorpje zo´n 6 uur rijden vanaf Cajamarca.

Zoals velen van jullie weten werkt mijn moeder samen met het Lilianefonds voor rehabilitatie van kinderen. In de dorpen waar mijn ouders werken kom je vaak „gevallen" tegen die, als ze op zeer jonge leeftijd zouden zijn geholpen met een operatie of fysiotherapie, niet zoveel hoefden te lijden of grote operaties zouden moeten ondergaan om het weer "recht te breien". Daarom werkt m´n moeder met de kinderen en dan nóg zijn er soms al ver gevorderde misvormingen. Zo zijn er veel kinderen met scheve voetjes of hazelipjes.

Toen Ana geboren werd, dachten ze dat ze doof was, want ze werd geboren met frommel-oortjes die vooral aan één kant helemaal dicht was aan de buitenkant. Ze hoorde wel wat, maar heel in de verte, zoals als we de handen tegen de oren houden... maar door op dat gebied ANDERS te zijn, is ze ook altijd anders behandeld: als een doof-stom en achterlijk kind. Ik denk dat als je als zodanig wordt behandeld je je er ook langzaam maar zeker naar gaat gedragen...

Een twee jaar geleden heeft moeder Froukje (die wordt inmiddels als moeder overste behandeld door de "patiënten"), alle papieren en consulten geregeld zodat Ana een operatie en langdurige behandeling kon ondergaan. Dat betekent eerst in het eigen dorp een verwijzing regelen, vervolgens in Cajamarca en dan weer naar Lima, want alleen dáár kon ze geopereerd worden. Dit klinkt best simpel, maar zomaar krijg je geen verwijzing, want om te beginnen zijn de geboorte actes al niet juist ingevuld en moet je in Cajamarca voor zessen nummertje trekken om later op de ochtend (9 of 10am) geholpen te worden en vaak weer een paar keer terug komen. En dit alles naast het feit dat Ana nooit het dorp was uitgeweest en haar vader de akker moest laten liggen om mee te gaan. En zo is het heel wat werk om één kind te helpen... M´n moeder heeft er nu 16 in behandeling!!

Na de laatste operatie om het oor te openen in februari 2008, moet ze regelmatig voor controle naar de doctor. Dit was de vorige keer in Oxamarca helemaal mis gegaan, waardoor de dure operatie bijna voor niets was geweest; dat was het risico nu weer niet waard. Dus naast alle consulten, regelen van de operatie en controles heeft m´n moeder besloten Ana in Cajamarca te houden, hier bij ons in huis.

Doordat ze altijd achtergesteld is, heeft Ana niet alleen fysieke problemen: ze heeft zeer duidelijk ook een emotionele schade en misschien ook een verstandelijke achterstand. Nu ze bijna twee weken bij ons is, zie ik steeds meer dat ze heel verward is, moeilijk iets kan uitleggen, binnensmonds praat ALS ze praat, maar gelukkig ook steeds losser komt. Zoals ik al beschreef: ze is altijd al achterlijk behandeld en misschien gaat ze er dan vanzelf naar handelen.

Om te beginnen zou ze psychologische hulp moeten krijgen en spraaktherapie. Maar hoe kan dit alles geregeld worden, zoals zoveel meer kinderen geholpen zouden moeten worden. Ze mist haar huis en ouders natuurlijk heel erg, want ze is niet alleen in een ander huis, maar bij ons ook in een andere cultuur terechtgekomen. Af en toe bellen we naar Oxamarca, zodat ze even kunnen praten. Ana is 15, maar reageert en handelt als een kind van 10 of 11. Om iemand als zij te kunnen helpen, echt integraal te kunnen helpen zou ze hier in Cajamarca moeten kunnen wonen om professionele hulp te krijgen... maar daar staat dan tegenover dat er geen tehuis is, haar verre familie, die hier in de stad woont, haar ook links zou laten liggen of als slaafje zou behandelen en we haar bij haar ouders en eigen omgeving weg zouden houden.

WAT MOET JE DAN? Als je zo´n kind een tijdje dichtbij hebt, ga je er intensief mee om, soms is het vermoeiend omdat het contact ook wel moeilijk is, maar toch ook heel mooi om te zien hoe ze langzaam vooruit gaat omdat ze anders wordt behandeld... te weten dat ze dan weer terug zou gaan naar Oxamarca, daar meteen zou terugvallen en wat vooral door mijn hoofd gaat is: HEER BEWAAR HAAR, want dit soort kinderen worden vaak sexueel misbruikt omdat ze toch niet serieus genomen worden... WAT MOET JE DAN??

Ik, wij voelen ons zo machteloos soms... je hebt geen goed alternatief voor opvang, maar je stuurt haar wel naar een omgeving die niet veel positiefs voor haar kan betekenen... wat er dan in mij opkomt: een opvangcentrum in Celendín opzetten. Celendín is een groot dorp/stadje dat net niet te ver weg is van hun realiteit, maar wel genoeg communicatiewegen heeft naar Cajamarca en hun dorpen, mocht dat nodig zijn.

Als er iemand zou zijn, IEMAND die weet waar te beginnen om zoiets op te zetten, daar samen over te braistormen en beginnen te werken... DENK JIJ DAAR MAAR EENS GOED OVER NA. De oogst is groot maar de werkers DIE HET VOLHOUDEN weinig...

Soms zijn onze "handen gebonden"

http://judithprakken.blogspot.com/

Geen communicatie over land

2008-02-21T11:45:00.005-05:00

Deze week zouden we naar Lima gaan, naar de jaarlijkse bijeenkomst van de Onafhankelijke Pinkstergemeentes waar we hier bij horen. Onze medewerkers, de voorgangers van Sucre en Oxamarca en één van de presbiters gingen al vooruit, maar op maandagmorgen al vroeg ging de telefoon. Het was Gilmer, de voorganger van Oxamarca, die zondagavond was vetrokken uit Cajamarca. Hij zat in de bus die stil stond in een ongelooflijk lange file van auto’s, bussen en vrachtwagens. Om middernacht waren groepen boeren overal in het land de grote wegen gaan blokkeren uit protest en onvrede over allerlei zaken. O.a. de lage prijzen voor hun producten en de hoge prijzen voor de eerste levensmiddelen als meel, rijst en suiker. De bus van Gilmer probeerde langzaam vooruit te komen, maar er werden voortdurend stenen gegooid en de ruiten waren al gesneuveld, zodat de passagiers zich op allerlei manieren probeerden te beschermen.
Wij hadden voor maandagavond een plaats gereserveerd bij een betrouwbare busmaatschappij en bij navraag bleek dat zij niet er van af zagen om naar Lima te vertrekken vanwege de enorme chaos op de Panamericana, de grote hoofdweg, die gaat van Noord naar Zuid en waar alle wegen naar het binnenland op uitkomen. Geen enkele busmaatschappij waagde zich die dag om op weg te gaan. Ook op dinsdag waren de problemen nog niet opgelost. De bijeenkomst in Lima was intussen begonnen. Gilmer was 2 nachten en anderhalve dag onderweg geweest, wat normaal een nacht is. Ons gaan naar Lima had geen zin meer.

Op dezelfde dag, maandag, was gepland dat Ana met haar vader naar Lima zouden gaan. Ana heeft “frommeloortjes” en op woensdagmorgen om 8 uur werd ze in Lima in het ziekenhuis verwacht. In januari was ze geweest, maar toen werd een afspraak gemaakt voor 20 februari, omdat de agenda voor operaties van de KNO-arts helemaal vol zat tot die tijd. Ze waren prachtig op tijd gekomen vanuit Oxamarca (7 uur reizen) naar Cajamarca en nu zouden ze te laat komen door de problemen onderweg. De wegen waren door de boeren zelfs met grote boomstammen geblokkeerd. Op dinsdag in de namiddag waren de wegen weer enigszins vrij van stenen en andere blokkades. In Ayacucho waren er 4 doden te betreuren na de botsingen tussen voor- en tegenstanders van de staking. In grote gebieden werd door de regering de noodtoestand afgekondigd. Nadat het verkeer vanuit Cajamarca naar Lima ogenschijnlijk enigszins was genormaliseerd, hoorden we dat de eerste “huaico”, d.w.z. een modderlawine bezig was te vallen op de weg van Cajamarca naar de Panamericana. ‘s-Avonds zagen we op het nieuws de enorme rotsblokken die naar beneden waren gekomen. Verkeer was werkelijk onmogelijk. Omdat het de doorgangsweg van konvooien voor de goudmijnen in Cajamarca is, is met man en macht gewerkt om de weg enigszins vrij te maken, zodat er in elk geval één rijbaan beschikbaar is voor verkeer. In dit geval is het gunstig dat we in het gebied van de mijnen wonen. Er spelen hele grote economische belangen rondom die aanwezigheid. Die belangen zijn niet altijd positief, maar dat is een ander gecompliceerd verhaal.
Vandaag is Ana vertrokken, omdat de dokter in Lima haar hoe dan ook wil opereren. We hopen dat ze veilig zullen aankomen en er niet al te lang over zullen doen. Een gewone reis duurt meestal 12-14 uur, maar onder deze omstandigheden is alles onzeker, zoals zoveel zaken in dit prachtige land.

De regentijd zet nu flink door. Het regent vrijwel de hele nacht en ook een stuk van de dag. Overal vallen er huaico’s en zelfs storten er huizen in door de regen. Veel huizen, ook in de stad worden gemaakt van aangestampte aarde. Een bouwconstructie die meestal heel degelijk is, er zijn zelfs huizen in de stad van honderden jaren oud, die van “tapia” zijn gebouwd. Door samenloop van omstandigheden als enorme aanhoudende regenval en slechte waterafvoer kunnen gedeeltes van de stad onder water komen te staan en “zuigen” die huizen zich als het ware vol met water, waardoor ze instorten. Ook het dak van Judiths kamer heeft van de week gelekt, maar er zijn een paar golfplaten bijgelegd en nu moet blijken of het voldoende is om het droog te houden.